Rare Japanners
Dit jaar draaien er 54 films uit Japan op het filmfestival. Korte en lange films, serieuze en maffe films, peperdure en spotgoedkope films. "Japanners zijn raar", is het stigma. Wie films als Bare-Assed Japan en Dainipponjijn ziet, kan het daar alleen maar mee eens zijn. Maar het is wel een leuk soort raar.
Als je, zoals ik, bijna veertig films op het Filmfestival afloopt, gaan je dingen opvallen. Vergeleken met een reguliere bezoekje aan de bioscoop lijkt het in Rotterdam soms een compleet andere wereld.
Om te beginnen applaudiseren mensen na afloop van een film. Tenzij hij HEEL slecht is. Dan lopen mensen gewoon de zaal uit. Als hij heel goed is, beginnen mensen zelfs te juichen en te joelen. Kom daar maar eens om bij Batman 3 of Home Alone 7.
Bij Europese of zelfs wereldpremières komt de regisseur langs, die vooraf een praatje houdt en na afloop vragen van bezoekers beantwoordt. Soms met behulp van een tolk of vergezeld van de hoofdrolspelers. Helaas laten de Coen brothers verstek gaan en zul je ook tevergeefs wachten op Hollywood-sterren als George Clooney of Juliette Binoche.
Maar Theo Maassen was er van de week wel, bij de première van TBS (waarover morgen meer). Ook de Japanse anime-regisseur Aramaki Shinji kwam afgelopen zaterdag langs in Luxor, bij de Europese première van zijn nieuwste film Appleseed Ex Machina.
Geen tekenfilm
Ruim drie jaar is er volgens Shinji aan zijn sciencefiction-tekenfilm gewerkt. Maar noem het alsjeblieft geen tekenfilm. Het is 'cutting edge' anime, waarbij allerlei nieuwe technische foefjes werden toegepast om de karakters zo natuurlijk mogelijk te laten bewegen. Zelfs hun oogopslag is bijna menselijk.
De eerste Appleseed was in 2004 baanbrekend en werd in Japan een groot succes. Hier in Nederland haalde de film niet eens de bioscopen, al als hij wel te zien op een aantal festivals.
Animeliefhebbers hebben de DVD echter allemaal in huis. Ze zaten afgelopen zaterdag ook in de uitverkochte Luxor, een zaal waarin bijna vijfhonderd bezoekers passen.
Opnieuw is het Shinji gelukt om het genre naar een hoger plan te tillen. Waarbij niet werd gekeken op een miljoen meer of minder. Zo werd een deel van de kostuums door Prada ontworpen en wierp actiespecialist John Woo zich op als producer. Appleseed Ex Machina is ware eye candy, from start to finnish. Dan maakt het niet uit dat het verhaal (over massahypnose via VR-walkmans en een satellietnetwerk) nogal vergezocht en gekunsteld is, en dat het publiek het script telkens twee stappen voor blijft.
RukkenMaar de Japanse filmindustrie heeft meer te bieden dan manga en anime en Rotterdam is bij uitstek de plek om daar achter te komen. Zo heeft iedereen het deze week over het nieuwste talent uit het oosten, ene Ishii Yuya. De twintiger uit Osaka maakte vier films in amper twee jaar, en ze zijn alle vier bijzonder. "Ik raak snel verveeld", verklaarde Yuya zijn snelle werkwijze tegenover het publiek.
Alle vier z'n films zijn in Rotterdam te zien. Tot nu toe zag ik er twee, waarvan Bare-assed Japan beslist de mafste is. De film begint met een masturberende jongen, die door zijn opa betrapt wordt. "Afstudeerfeestje?", informeert die laatste terwijl hij z'n kleinzoon plagerig voorover duwt.
Als de hoofdpersoon Taro de stad wil verruilen voor een hutje op de hei, gaat niet alleen het meisje van om de hoek mee maar ook z'n vader. Waarna de ene na de andere absurde scène volgt en vrijwel alle dialogen onnavolgbaar vreemd en grappig zijn. Yuya is geobsedeerd door twee dingen: seks en losers. Maar wel het type loser waar je van gaat houden.
Toch is Bare-Assed Japan nog niet eens de vreemdste Japan film op het festival. Dat is beslist Dainipponjijn, waarover later deze week meer. Nu snel weer naar de bioscoop.
Related links» Appleseed Ex Machina op IMDB» Bare-Assed Japan op het IFFR » Website Filmfestival |
 |
