Ben je ooit klaar voor Paranoid Park?
In Paranoid Park draait het leven om skateboarden. De nieuwste film van de beroemde Amerikaanse regisseur Gus van Sant werpt een sombere blik op de Amerikaanse jeugd maar zit vol prachtige muziek. Afgelopen weekend had de film z'n Nederlandse première op het Rotterdamse filmfestival.
Afgelopen zaterdag zag ik mijn eerste vijfsterrenfilm. Zo'n film waarbij je helemaal euforisch de bioscoopzaal uitwaggelt. Waarbij je ineens weer snapt waarom je er vrijwillig voor kiest om tien dagen lang het daglicht te ontlopen, broodjes uit je rugzak te eten en vier 'moeilijke' films per dag te kijken.
Die vijfsterrenfilm was The Mourning Forrest. Waarin een oude man en een jonge verpleegster samen verdwalen in het bos. Allebei hebben ze een dierbaar iemand verloren en zijn daar eigenlijk nooit overheen gekomen.
Een zwaar onderwerp inderdaad, maar regisseuse Kawase Naomi ontwijkt de kleuren grijs en zwart die bij de dood horen. Nee, in The Mourning Forrest domineert het groen. In alle soorten en nuances. Fris en jong groen, oud en donker groen, vochtig en rottend groen. De symboliek druipt van de bomen.
Je snapt het al, The Mourning Forrest is typisch zo'n filmfestivalfilm. Die in Cannes de Grand Prix won, in Rotterdam volle zalen trekt, maar straks veroordeeld is tot matig gevulde filmhuizen.
Skateboarden
Dat geldt waarschijnlijk niet voor Paranoid Park, de nieuwste film van de Amerikaanse regisseur Gus van Sant. Die heeft in het verleden met bejubelde films als Elephant, Last Days en To Die For wel bewezen dat kunst en kassa best samen kunnen gaan.
Paranoid Park is de bijnaam voor een groot skatepark aan de rand van Portland. Voor de 16-jarige Alex is het een magische plek, waar hij niet zo goed naar toe durft. Want hij noemt zichzelf dan wel skater, eigenlijk is de helemaal niet zo goed op de vier wieltjes. "Dude, you're never ready for Paranoid Park", zegt Alex' vriend Jared.
Als hij uiteindelijk toch gaat, gebeurt er iets vreselijks. Een ongeluk dat Alex als een groot geheim de rest van de film met zich meedraagt.
Het is lastig een etiket op Paranoid Park te plakken. Het is geen thriller maar ook geen coming of age-drama of semi-documentaire. Daarvoor is de filmstijl te poëtisch en de rol van de (prachtige) muziek te groot.
Maar er zitten beslist documentaire-achtige elementen in Paranoid Park. Zo filmde de beroemde cameraman Christopher Doyle met een 16 mm-camera een groep skateboarders op straat, en versneed die realistische, schokkerige beelden met de speelfilm. Mensen die geen toestemming gaven, kregen zwarte balkjes over hun ogen.
Dat werkt behoorlijk vervreemdend, net als de vele slow motion shots en het af en toe wegvallen van het geluid. Als Alex het uitmaakt met zijn vriendinnetje Jennifer, zien we alleen hun monden bewegen. Maar we snappen heel goed wat er gezegd wordt.
Paranoid Park is een film met een geheel eigen, ongrijpbare sfeer. Die somber stemt over de onverschilligheid van de Amerikaanse jeugd. Wat dat betreft is de boodschap van The Mourning Park eigenlijk veel optimistischer.
Paranoid Park is op het festival nog te zien op woensdag 30 januari om 17:15 uur in Cinerama 6. Vanaf 28 februari draait hij in de Nederlandse bioscopen.
The Mourning Park is alleen op vrijdag 1 februari nog in Rotterdam te zien, om 19 uur in Pathé 4. Later in het jaar brengt Filmmuseum The Mourning Park uit in de bioscoop.
Related links» Paranoid Park op IMDB» Mourning Forrest op IMDB » Website Filmfestival |
