No Country For Old Men
No Country For Old Men sleepte onlangs acht oscarnominaties in de wacht. Terecht, want het is een van de beste films die de gebroeders Coen tot nu toe maakten. Ook op het Rotterdams Filmfestival scoort de inktzwarte boekverfilming hoog.
Zijkantzittters, ook zoiets. Je komt ze alleen tegen op filmfestivals. Het zijn fanatieke filmkijkers die veel willen zien en niemand willen storen als ze halverwege een tegenvallende film besluiten weg te lopen. Omdat er over tien minuten in een volgende bioscoop weer een andere begint, die misschien veel beter uitpakt.
En dus zitten ze aan de zijkant van de stoelenrij. Een vreemd gezicht, als je een bioscoopzaal binnenstapt. Normaal vult de boel zich vanuit het midden, maar in Rotterdam is het vaak andersom.
Zelf ben ik ook een zijkantzitter, maar ik heb wel geleerd dat weglopen vaak onverstandig is. Zo kan een goed slot een matige film enorm optrekken. Donderdag was een goed voorbeeld, toen er nogal wat mensen voortijdig wegliepen uit de nieuwste film van Carlos Reygadas, Stellet Licht. Die film is tergend traag. Hij begint bijvoorbeeld met een tien minuten durende zonsopgang. Bovendien is het onderwerp -vreemdgaan in de Mennonieten-gemeenschap- nou niet bepaald hip.
Maar de weglopers kregen ongelijk. Het einde van Stellet Licht is zo wonderbaarlijk, dat het de prachtig gefilmde maar soms houterig geacteerde film zomaar een ster extra opleverde. Dat houterige is overigens simpel verklaarbaar. Reygadas (Japón, Batalla en el Cielo) gebruikte geen acteurs maar liet de diepgelovige Mennonieten zichzelf spelen.
Zeldzaam goed
Weglopen was er beslist niet bij tijdens de nieuwste film van Joel en Ethan Coen. Hun No Country For Old Men sleepte onlangs acht Oscar-nominaties binnen, en het moet wel heel raar lopen als daar later deze maand niet een aantal van verzilverd worden.
No Country For Old Men is namelijk een zeldzaam goede film. Het universum van de gebroeders Coen was altijd al uniek, maar de laatste jaren kwam hun talent niet meer altijd goed uit de verf. Zo was er in 2004 de tegenvallende komedie Ladykillers.
Maar met No Country For Old Men, waarin ze terugkeren naar de misdaadwereld in hun debuut Blood Simple (1984) en het tragisch-grimmige Fargo (1995), staan de Coens weer op scherp.
In die laatste film diende een ijskoud en besneeuwd North Dakota als decor, dit keer is de onherbergzame Texaanse woestijn de plek waar een gewone man (jager Llewelyn, gespeeld door Josh Brolin) hard in aanraking komt met de georganiseerde misdaad. Midden in de desert stuit Llewelyn op een stel doorzeefde terreinwagens als stille getuigen blijken van een mislukte drugsdeal. Overal liggen lijken met de pistolen nog in hun stijve vingers geklemd.
Naast een truck met Mexicaanse wiet vindt Llewelyn ook een koffer met twee miljoen dollar er in. In een opwelling besluit hij de koffer mee te nemen, waarna het gedonder begint.
Hoerenbaaskapsel
De jager wordt niet alleen achtervolgd door plaatselijke sheriff Ed (gespeeld door een ijzersterke Tommy Lee Jones) maar moet vooral bang zijn voor de duistere hitman Anton Chigurgh. Deze killer zonder humor doodt puur voor het plezier, gooit muntjes op om over iemands lot te beslissen en kijkt op zijn jacht naar de koffer met geld niet op een lijk meer of minder.
Daarbij maakt hij gebruik van een van de afschrikwekkendste wapens die ik ooit in een film heb gezien. Een loeizwaar zilver/zwart hogedrukgeweer waarmee normaliter vee wordt afgemaakt.
Zelfs het kapsel van Chigurg (Javier Bardem in de rol van z'n leven) is creepy. Naar verluidt vonden de Coens een foto van een hoerenbaas uit 1978, naar wiens model Bardems kapsel geknipt werd. "Now I won't get laid for the next two months" zou de acteur gebromd hebben.
Ook in de film zelf stikt het van de fantastische, in vet Texaans geknauwde one liners. Van het soort waarop de Coens al sinds jaar en dag patent hebben. "If I don't come back, tell my momma I love her," zegt Llewellyn tegen z'n vriendin als hij met de geldkoffer de benen neemt. "But your momma's dead," reageert ze. "Well, then I'll tell her myself," klinkt het, na een bedachtzame stilte.
Van de honderden films die er op het filmfestival draaien is No Country For Old Men beslist een van de beste (op plaats zeven in de publieksprijs). En in tegenstelling tot veel andere films straks ook gewoon in de Nederlandse bioscopen te zien.
No Country For Old Men draait vanaf 14 februari.
Related links» Stellet Licht op IMDB» No Country For Old Men op IMDB » Website No Country For Old Men » Publieksprijs |
