Terugkijken op tien dagen films
Voor het eerst sinds jaren is het aantal bezoekers van het Rotterdams Filmfestival af- in plaats van toegenomen. Maar met 355.000 betalende bezoekers en een sterk pak films heeft de organisatie weinig reden tot klagen.Afgelopen zaterdag won de animatiefilm Persepolis de publieksprijs van het Rotterdams Filmfestival. Ieder jaar begint het tegen het einde van het festival ineens prijzen te regenen. Eerder al ontving Flower in the Pocket samen met nog twee films de zogenoemde Tiger Award. Een aanmoedigingsprijs voor jonge filmmakers. De binnen- en buitenlandse filmpers bekroonde El Cielo, la Terra y la Lluvia tot beste film.
De publieksprijs is commercieel gezien de belangrijkste. Reken maar dat de meeste films uit de top tien later dit jaar in de Nederlandse bioscopen te zien zullen zijn. Zelf zag ik er zeven, waarvan Estômago, a Gastronomic Story beslist een van de sterkste was. Met veel geluk bemachtigde ik op de valreep een kaartje voor die Braziliaanse, stijf uitverkochte film, nadat ik eerder deze week (nota bene tijdens het concert van Underworld, elders in Rotterdam) een sms kreeg van een filmvriendin. "Je MOET naar Estômago", stond er in. Dat doe je dan.
En ik moet zeggen, die vriendin had gelijk. Regisseur Marcos Jorge is een groot verhalenverteller, met een scherp oog voor detail en een goed gevoel voor humor. Estômago toont twee periodes uit het leven van Raimundo Nonato, een sympathieke, bescheiden & berooide kerel die een talent blijkt te hebben voor koken. We zien hem beurtelings in een smerige, overvolle gevangenis en in keukens van twee restaurants.
Lange tijd blijft het voor de kijker onduidelijk wat de chronologie daarin is. Zat Nonato nou eerst in de bak en leerde hij daarna koken of andersom? En waarom zat hij eigenlijk gevangen? Dat verklappen zou flauw zijn. Maar sinds Eat, Man, Drink, Woman zag ik niet meer zo'n heerlijke film over eten. Al gaat Estômago ook over seks en macht. "Deeg is als een vrouwenkont, je moet er stevig in knijpen", leert Nonato tijdens z'n eerste kookles. Maar je kunt ook andere dingen met billen doen, blijkt later. Een film om van te smullen.
Bloedmooi vampiermeisje
Eerder deze week beloofde ik trouwens terug te komen op een vampierfilm uit Zweden, Let The Right One In. Die film is -heel verrassend- op de negende plek van de publiekslievelingen is geëindigd. Verrassend, omdat vampierfilms meestal geen groot publiek aanspreken. Zo'n bloederig bijtfestijn is vooral voer voor liefhebbers, zeg maar.
Maar Let The Right One In is dan ook geen doorsnee vampierfilm. Er zitten naast bloed en geweld ook elementen van een coming of age drama in terwijl het camerawerk (van de Rotterdamse Hoyte van Hoytema) bijna kunstzinnig is. Het scenario is afkomstig van een bestseller-boek in Zweden en simpel te vertellen.
De 12-jarige hoogblonde Oskar wordt op school flink gepest door een stel rotjochies maar sluit vriendschap met het nieuwe, bloedmooie buurmeisje. "Ik ben al heel lang 12", zegt ze bij het klimrek.
Er is wel meer merkwaardigs aan Eri. Zo ruikt ze nogal sterk, gaat ze niet naar school en loopt ze op blote voeten in de wintersneeuw. Maar ook Eri heeft weinig vrienden, dus dat schept een band.
Als gaandeweg duidelijk wordt hoe Eli aan de kost komt, heb je het androgyne meisje met de bruine ogen al lang in je hart gesloten en vergeef je haar zelfs de ergste slachtpartijen in de besneeuwde straten van Stockholm.
Wist je trouwens dat je een vampier expliciet moet uitnodigen in je huis omdat ze anders uit hun ogen beginnen te bloeden? Zie daar de verklaring van de titel. Na veertig films zit het bloed ook achter m'n eigen ogen. En dus blijf ik vanavond maar eens thuis. Lekker een dvd-tje kijken.
Estômago op IMDB
Boek Let The Right One In
Let The Right One In op IMDB
