Spaanse victorie op Fantastic Film Festival
monday | 11:10:00 | 21.04.08De Spaanse film [REC] is als publieksfavoriet geëindigd op het Amsterdam Fantastic Film Festival (AFFF). Dat is afgelopen zondag, de slotdag van het festival, bekend gemaakt. Het festival werd door 20.000 mensen bezocht.
Door René Passet
[REC] won wereldwijd al meer prijzen. De Spaanse zombiefilm is dan ook een regelrechte rollercoaster die films met een vergelijkbare docu-achtige aanpak zoals Cloverfield en Blair Witch Project in de schaduw zet.
De prijzenslag op het festival was sowieso een Spaans onderonsje, want er waren ook onderscheidingen voor de inventief gemaakte tijdreis thriller Timecrimes en het sinistere King Of The Hill, waarin een man in de Spaanse bergen door een scherpschutter wordt opgejaagd. Verder was er een prijs voor de korte Nederlandse film De Overkant.
Het festival was dit jaar weer terug in Pathé Tuschinski, na jarenlang vreemd te zijn gegaan in Calypso, nabij het Leidseplein. Door de grote toeloop was het af en toe dringen in de smalle trappenhuizen van het filmhuisgedeelte van het beroemde theater, maar niemand die daar over mopperde.
Het publiek dat jaarlijks afkomt op de mix van horror, fantasy en science fiction maakt zich nu eenmaal wat minder druk dan de mensen die het elitaire IDFA of het massale filmfestival Rotterdam bezoeken.
Bij de horrorfilms zagen we voornamelijk jongens. Wat dat betreft zijn vooroordelen over nerds en vago's wel een beetje waar. Maar bij andere voorstellingen, zoals de anime uit Japan of bij het magistrale spookhuis verhaal The Orphanage, was de man/vrouw verhouding gelukkig meer in balans.
Een onvolledig overzicht van een paar hoogtepunten tijdens het festival:
The Orphanage
Regie: Juan Antonio Bayona, 2007, Mexico/Spanje
"Was je vroeger nooit bang in dit huis?", vraagt de kleine Simon aan zijn moeder Laura (Belén Rueda) in de beginminuten van The Orphanage. Laura heeft het grote landhuis aan zee zojuist gekocht met haar welgestelde man Carlos om er een verpleeghuis voor kinderen te beginnen. Zelf groeide ze ooit op in het voormalige vrijstaande weeshuis.
Spookhuisverhalen zijn al zo oud als het horrorgenre zelf, dus een regisseur moet van goede huize komen wil hij imponeren. Maar de Spaanse debutant Juan Antonio Bayona kreeg niet voor niets de zegen van Guillermo del Toro (Pan's Labyrinth), die de film mede-produceerde. Bayona zet met the Orphanage een zelfverzekerde en sfeervolle film neer, die zijdelings doet denken aan The Others en The Haunting maar ook onmiskenbare Hitchcock elementen bevat.
Nadat het gezin naar het voormalige weeshuis is verkast, gaat zoontje Simon zich al snel merkwaardig gedragen. Hij praat over onzichtbare vriendjes, waarmee hij zoekspelletjes in en rond het huis speelt. 's Nachts klinkt in de gangen spookachtig gebonk en dan is er ook nog een griezelig oud dametje met jampotglazen die opduikt in de schuur.
Op de feestelijke dag dat het pleeghuis open gaat, verdwijnt Simon van de aardbodem. Waarna een vertwijfelde zoektocht begint en Laura uiteindelijk de hulp van een medium (een sterke cameo van Geraldine Chaplin) inroept.
The Orphanage overtuigt op vrijwel alle fronten en ontspoort eigenlijk alleen tijdens de pathetische strandscene, als Simon net verdwenen is en de cameraman zijn nek breekt over de golven. Voor de rest is het een vlekkeloos, spannend debuut met een paar fantastische schrikmomenten.
The Orphanage draait vanaf 22 mei in de Nederlandse bioscopen
Wristcutters, A Love Story
Regie: Goran Dukic, 2007, VS
Je overweegt zelfmoord? Dan kan het zien van Wristcutters, A Love Story je wellicht op andere gedachten brengen. In dit originele debuut van de in Zagreb geboren regisseur Goran Dukic gaan zelfmoordenaars namelijk niet naar de hemel maar naar een niemandsland dat verdacht veel overeenkomsten vertoont met de wereld die ze verlieten. Met dit verschil dat alles er net wat stoffiger, kleurlozer en beduimelder uitziet en dat de mondhoeken met geen mogelijkheid meer omhoog komen.
Arme Zia (Patrick Fugit), die na een verbroken relatie zijn polsen doorsnijdt (na eerst het huis zorgvuldig te hebben schoongemaakt).
We zien hem terug in de vunzige 'take away' Kamikaze Pizza, waar hij een kamer deelt met een norse Oostenrijker.
Zia sluit vriendschap met Eugene, een temperamentvolle Russische muzikant die zichzelf van het leven beroofde tijdens een desastreus verlopen optreden door bier over zijn elektrische gitaar te gieten. Die korte flashbacks van hoe ze 'het' hebben gedaan keert ook bij andere zelfmoordenaars terug in de film. Als Zia ontdekt dat ook zijn ex een einde aan haar leven heeft gemaakt, gaat hij samen met Eugene naar haar op zoek.
Wat volgt is een originele, uiterst sympathieke roadmovie in een heerlijk meanderend tempo, vol droge grappen en allerlei lollige details. Zo zien we Zia vlak na zijn dramatische daad lezen in een roman met de titel A Woman With No Scars, horen we in een kroeg op de achtergrond muziek van Joy Division (van wie zanger Ian Curtis zelfmoord pleegde) en bezoeken de hoofdpersonen tijdens hun trip een wegrestaurant dat Hunger Strike Diner is gedoopt.
Voeg daarbij een opmerkelijke bijrol voor zanger Tom Waits en je snapt waarom Wristcutters uitgroeide tot een van de publiekslievelingen van het Amsterdam Fantastic Film Festival. We hopen op een Nederlandse distributie.
Het is nog niet bekend wanneer Wristcutters weer in de Nederlandse bioscopen te zien zal zijn. De DVD is te koop via:
Regie: Takashi Miike, 2007, Japan
Is er een genre dat de Japanse cultregisseur Miike Takeshi (Audition, One Missed Call, Ichi The Killer) niet in zijn vingers heeft? Met het uitzinnige Sukiyaki Western Django husselt hij zonder schroom de westerns van Sergio Leone en de samurai films van Akira Kurosawa door elkaar en stoort zich daarbij geen moment aan zoiets banaals als authenticiteit of tijdlijn.
Alleen al de openingscene is hilarisch en over de top. In vet verzadigde kleuren en voor een bordkartonnen prairie decor ontwaren we Quintin Tarantino die een krankzinnige cameo speelt als hard-boiled cowboy in een vuurgevecht.
Fast forward to the future naar een gehucht in Yuta, Nebada, waar de saloon Japanse opschriften heeft en twee clans, de Heike's en de Genji's elkaar naar het leven staan. De gangleden zien er uit als een stel figuranten die zo van de clipopnames van Michael Jacksons Thriller zijn weggelopen, met felgekleurde kleding, piercings en a-symetrische manga kapsels.
Inzet, een grote koffer met goud. Natuurlijk ontbreken de stille revolverheld (de Japanse Charles Bronson lookalike Hideako Ito), de laffe sheriff en het mooie meisje niet en eindigt de film in een grandioze shoot-out.
Ook leuk: anderhalf uur breek je je nek over de verwijzingen naar beroemde films uit het verleden, waaronder In De Ban Van De Ring, Star Trek ("Shields!!") en Kill Bill, waarvan het gevecht in de sneeuw is overgenomen. Maar was Kill Bill ook geen verzamelbak van vergeten filmfragmenten?
Jammer is wel dat de Japanse cast van begin tot eind een lelijk steenkolen-engels spreekt, al dragen alle versprekingen en opgelezen tekstjes ook wel weer bij aan de pret. Deze Sukiyaki is smullen voor Takeshi en Tarantino fans en iedereen met een zwak voor smakelijke Aziatische cultfilms.
Het is nog onduidelijk of Sukiyaki Western Django opnieuw de Nederlandse bioscopen zal halen. De DVD kun je hier kopen:
Trailer [REC]
