La Graine et le Mulet Sufgeluld de zaal uit
Regie: Abdellatief Kechiche
Distributie: Cineart
Wie slecht tegen gepraat in films kan en van mening is dat de regisseur zijn verhaal in eerste instantie in beelden moet vertellen, heeft het slecht in La Graine et le Mulet. Allemachtig, wat wordt er veel afgeouwehoerd in deze hyperdrukke, ruim twee uur durende Franse film.
Maar regisseur Abdellatief Kechiche mocht zowel in Cannes als Venetië vier prijzen ophalen, dus het waren in ieder geval geen loze praatjes.
La Graine et le Mulet is in meerdere opzichten dan ook een bijzondere film. Alles draait om de familie van zestiger Slimane, een Noord-Afrikaanse immigrant die z’n halve leven als arbeider op een scheepswerf sleet maar na 35 jaar dienst mag ophoepelen. Zijn huwelijk liep al eerder op de klippen, al ziet hij zijn vrouw en kinderen nog iedere zondag als ze allemaal aanschuiven voor de roemruchte vis cous-cous lunch van mama.
Die lunch vormt het hart van de film en is –heel bijzonder- vrijwel real time gefilmd, waarbij door de niet-professionele cast naar hartenlust wordt geïmproviseerd. Want je kunt mij niet wijs maken dat de geagiteerde tafelgesprekken van a tot z in het script stonden. De documentaire-achtige filmstijl draagt verder bij aan de authenticiteit van dit sociale familiedrama.
Maar goed, die cous cous dus. Samen met Rym, de jongste dochter van z’n nieuwe vriendin, besluit Slimane een oud schip te kopen en op te knappen tot restaurant. Met als belangrijkste troef de onovertroffen cous cous (het graan in de titel) van zijn ex-vrouw.
Tijdens hun zakelijke avontuur stuit het tweetal op scepsis, sluimerende discriminatie
en andere tegenslagen, maar in een zinderend en zenuwslopend slot gaat het dobberende restaurant tenslotte open.
La Graine et le Mulet werkte, terwijl ik hem zag, behoorlijk op mijn zenuwen. Maar van de veertig films die ik op het Rotterdamse filmfestival voor m'n kiezen kreeg stak hij er wel bovenuit, merk ik nu, drie maanden later. Het is een eerlijke film, over eerlijke, hardwerkende mensen die ondanks allerlei tegenslagen toch wat van hun leven proberen te maken. Bovendien steek je terloops een hoop op over Noord-Afrikaanse gebruiken en normen. Ook niet verkeerd, in deze polariserende tijden.
La Graine et le Mulet draait nu in de Nederlandse filmhuizen
