Wat voor vreselijke vrouw is dat, die een 8-jarig kind ontvoert en aan verwarmingsbuizen vastbindt? De Franse regisseur Erick Zonca geeft in zijn nieuwe film Julia een ontluisterend portret van een alcoholverslaafde.
Door René Passet
Je kent ze wel, van die vrouwen die aan het begin van de avond al dronken zijn. Die slap tegen je aan ouwehoeren terwijl jij nog met je eerste wodka-lime in je handen staat. Julia is zo'n vrouw. Veertig, flamboyant, met goede looks en een vlotte babbel. Maar het nachtleven trekt langzamerhand sporen op haar gezicht. Na weer een wilde nacht wordt ze steevast met droge mond en doorlopen make-up wakker. Vaak naast een vreemde. Vrienden heeft ze nauwelijks nog, banen houdt ze meestal niet lang. De film opent met een wild feest waar Julia doorheen fladdert terwijl Sweet Dreams van The Eurythmics uit de speakers knalt. "Everybody's looking for something, some of them want to get used by you." De volgende ochtend struikelt ze verfomfaaid uit een sjieke wagen, het felle en ontnuchterende zonlicht in.
Ontvoering Julia heeft een levensgroot alcoholprobleem. Haar leven hangt van leugentjes aan elkaar en ze weet allang niet meer hoe ze om iemand moet geven Alleen Mitch (een ijzersterke rol van Saul Rubinek) wil haar helpen en stuurt Julia naar de AA. Waar ze de Mexicaanse Elena (Kate del Castillo) tegen het lijf loopt. Die klampt Julia aan met een warrig verhaal over haar afgenomen zoontje, dat ze terug wil ontvoeren. Aanvankelijk is Julia totaal niet geïnteresseerd, maar zodra duidelijk wordt dat er veel geld mee te verdienen valt, hapt ze toe.
Met nauwelijks een plan, een proppenschieter van een plaatselijke bad guy en een fles wodka om moed in te drinken is het verbazingwekkend dat de ontvoering überhaupt lukt. Elena is dan al uit beeld, waarbij onduidelijk blijft wat er met haar is gebeurd. Zoals wel meer vragen in Julia niet worden beantwoord.
Helmut Newton Regisseur Erick Zonca, maker van de bejubelde film La Vie Rêvée Des Anges en groot fan van de Amerikaanse regisseur John Cassavetes, werd getriggerd door een Helmut Newton foto. Waarna de Fransman besloot dat alles in zijn eerste Engelstalige productie om Julia moest draaien. Actrice Tilda Swinton is dan ook in vrijwel iedere scène te zien en speelt de rol van haar leven. Ze zet Julia neer als een harde vrouw die compleet is afgesloten van haar eigen gevoelens.
Dat levert af en toe ontluisterende beelden op. In de eerste uren na de ontvoering zwaait ze continu met een geladen pistool naar de 8-jarige, doodsbange Tom. Ze snapt niet dat het abnormaal is om een kleuter met gaffa tape en elektriciteitsdraad aan de CV-buizen van de hotelkamer vast te binden. Of dat je hem niet alleen en slapend kunt achterlaten in de woestijn, alleen omdat je even naar de stad moet. Het zijn ontluisterende, soms hele nare scènes, die we eigenlijk alleen maar kunnen accepteren omdat we niet geloven dat Julia werkelijk een slecht mens is.
Stijlbreuk Op het filmfestival van Berlijn, waar Julia begin dit jaar in première ging, waren de reacties op Zonca's nieuwste niet unaniem enthousiast. Veel mensen mopperden behalve over het nare karakter van de hoofdpersoon ook over de lengte (de film duurt ruim twee uur) en vonden het verwarrend dat er halverwege de film een stijlbreuk is.
Dan verandert Julia namelijk van een treurig portret van een afgegleden vrouw ineens in een roadmovie met thrillertrekjes, en heeft de ontvoerster niet alleen meer de politie maar ook de Mexicaanse onderwereld achter zich aan. Toch kruipt de film onder de huid. Swinton is fenomenaal en de uitgebleekte beelden van de Mexicaanse woestijn zijn schitterend. Daardoor vergeef je Zonca de losse eindjes en de soms wat houterige dialogen. Julia is in ieder geval geen film die je koud laat.
