Met zijn tweede film Lake Tahoe nestelt de Mexicaanse regisseur Fernando Eimbcke zich definitief in het lijstje jonge filmtalenten. Sinds afgelopen donderdag draait zijn prijswinnende film in vijf steden.
Tekst: René Passet
Boem! Met een droge klap knalt Juan in de openingsminuten van Lake Tahoe tegen een lantaarnpaal. In de Rode Nissan van z'n moeder, op een totaal verlaten weg net buiten het dorp. Lulliger kan een aanrijding niet zijn.
In statische shots zien we vervolgens hoe de jonge knul terug sjokt naar het dorp, op zoek naar een garage of iemand die hem wil helpen. De camera staat stil, Juan loopt links het beeld in en rechts het beeld weer uit. Sprongen in de tijd worden gemaakt door het beeld tijdelijk op zwart te zetten.
Zo simpel kan film zijn. Regisseur Fernando Eimbcke hanteerde die Spartaanse aanpak eerder voor zijn zwart/witdebuut Duck Season (2004), waarmee hij veel prijzen binnensleepte.
Ook Lake Tahoe wordt bejubeld door filmpers en kenners. Op het festival van Berlijn, waar de film begin dit jaar in première ging, kreeg Lake Tahoe de Alfred Bauer-prijs, bedoeld voor een film die de filmkunst in een nieuwe richting weet te bewegen. In Cannes kreeg Eimbcke's film vervolgens het etiket 'ontdekking van het jaar' opgeplakt.
Toch is Lake Tahoe niet voor iedereen. Je moet het trage tempo wel een beetje trekken en kunnen lachen om de droge, voorzichtige gedoseerde humor die vergelijkbaar is met films als 25 Watts, Whisky en Down By Law.
Zo zien we Juan tot drie keer toe achterop een fiets staan van automonteur David, op weg naar de gestrande auto met alweer een nieuw onderdeel in de achterzak. Van links naar rechts door het beeld.
David is een van de vele wonderlijke karakters die Juan tijdens de schier eindeloze dag in het lome dorp leert kennen. Bij de telefooncel in het dorp ontpopt hij zich ineens als martial arts freak die nonchalant z'n gevechtsoefeningen doet terwijl Juan een telefoontje pleegt om ergens geld te lenen. Een hilarisch fragment.
Vertederend is de scène waarin de oude baas Don Heber z'n weggelopen hond afstaat aan een familie met kinderen. "Ik kan hem niet meer uitlaten. En dit is een hond die veel beweging nodig heeft". Hetgeen Juan, die de hond eerder uitliet en kwijtraakte, kan beamen.
Aan het einde van de dag is de auto gemaakt en Juan een paar vrienden rijker. Pas in de laatste minuten van de film krijgen we een verklaring voor de titel, als onze antiheld de Lake Tahoe-sticker van de kofferbak trekt en in het plakboek van z'n broertje legt. "Nee joh, daar zijn we nooit geweest", krijgt die laatste te horen. Het is nu eenmaal lastig wegkomen uit slaperige Mexicaanse dorpjes.
