Size Matters, en dus mochten een aantal regisseurs hun films projecteren op grote bankgebouwen in Rotterdam. Met een stijve nek als resultaat. En ga naar Bronson, de ultieme bloedneuzenfilm.
Zelfs als je geen enkel filmkaartje koopt kun je in Rotterdam onmogelijk om het filmfestival heen. Overal in het centrum wapperen witte vlaggen met die nieuwe, ronde tijgerkop. Verder struikel je over toektoeks, een aardigheidje van sponsor KPN. Met een speciaal polsbandje brengen de pruttelende karretjes je gratis en voor niks van de ene naar de andere bioscoop. Maar het leukst zijn toch de enorme projecties op een drietal markante gebouwen in de binnenstad.
Van de week toen de schemer intrad, fietste ik alle kantoorkolossen eens af. Ik begon onder het enorme ING gebouw naast Rotterdam CS, waar de Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas een integrale voetbalwedstrijd vertoont. Maar het is geen gewone match. We zien vrouwen op een afgetrapt veld hun potje spelen, met op de achtergrond prachtige bergen.
Reygadas (Stellet Licht, Japón, Batalla en el Cielo) moet het enorme bankgebouw delen met twee andere kunstenaars, die honderden lichtjes ophingen. Het resultaat is surrealistisch. Een vrouwenvoetbalwedstrijd in kerstsfeer.
Even verderop, op het Hofpoortgebouw aan het Hofplein projecteert het Nederlandse duo Nanouk Leopold (Ǐles Flottantes) en Daan Emmen een reeks starende gezichten. De video duurt maar liefst 420 minuten maar geen hond die zo lang in de kou blijven kijken natuurlijk. Daarvoor is de installatie Close-Up ook helemaal niet bedoeld. Nee, je fietst of loopt langs, kijkt even naar boven en vervolgt je weg. Als je uren later terugkomt (uit het café, uit de bioscoop of van familiebezoek) zijn de gezichten er nog steeds. Starend, knipperend met hun ogen, enorm.
De leukste projectie vind je op de Robeco Toren aan de Coolsingel. Daar zet de Canadese regisseur Guy Maddin avond na avond Isabella Rossellini op de elektrische stoel. Zijn filmpje Send Me To The ‘Lectric Chair duurt maar zeven minuten, en is dus makkelijk tussen twee rode stoplichten door even mee te pakken. In flikkerend zwartwit –Maddins handelsmerk- zien we hoe de filmdiva wordt vastgebonden op de stoel waarna langzaam de stroom wordt opgevoerd. Toch is het geen gruwelijk filmpje, eerder aandoenlijk en grappig.
Gebroken neus
Ook grappig en grimmig tegelijkertijd is Bronson, de nieuwste film van de Deense cultregisseur Nicolas Winding Refn. Hij maakte naam met de Pusher trilogie, een reeks keiharde misdaadfilms. Bronson is daarop een logisch vervolg. Het is de bijnaam voor de meest gevreesde gevangene van Groot-Brittannië. Iemand die al zijn halve leven achter de tralies zit, 2500 push ups per dag doet en niet terugschrikt voor gebroken neus meer of minder.
In de film wordt hij briljant vertolkt door Tom Hardy. Één bonk spieren, een kale kop en een imposante snor. Laat je niet misleiden door zijn charmante glimlach. Charlie Bronson wil niets liever dan zoveel mogelijk gevangenisbewaarders op hun bek slaan. Hij ontwikkelt er zelfs een ritueel voor. Door zich piemelnaakt uit te kleden en in te smeren met zeep, zijn er minstens vijf man nodig om hem op de knieën te dwingen.
Winding Refn vertelt het levensverhaal van Bronson –die eigenlijk Michael Gordon Peterson heet- met veel flair en vaart. Alleen de keuze om Bronson regelmatig uit de film te trekken om als variété-artiest zelf zijn verhaal te laten doen, wordt op den duur wat vermoeiend. Niettemin, het is de Deen wederom gelukt een coole en originele film te maken. En Hardy is verbluffend als de angstaanjagende herrieschopper.
Bronson is op woensdagavond nog te zien in Cinerama 5 en op donderdagavond in Pathe 7.De projecties van Maddin, Reygadas en Leopold/Emmen op de drie bankgebouwen zijn iedere avond tussen 18 en 01 uur te zien.
trailer Bronson
