Zo halverwege het festival komen de publieksfavorieten vanzelf bovendrijven. Los Bastardos zit daar niet tussen. Daarvoor is de Mexicaanse film veel te nihilistisch en donker.
“wilt u even doorschuiven? Deze voorstelling is helemaal uitverkocht.” Hoe vaak ik die zin al niet voorbij heb horen komen op het filmfestival. Vooral de vroege avondvoorstellingen lopen als een tierelier. Voor de publieksfavorieten is het al helemaal onmogelijk om nog een kaarten te krijgen. Zelfs als ze overdag draaien, zit het propvol.
Dat met die publieksfavorieten moet ik trouwens even uitleggen. Bezoek je een film op het festival, dat is de kans groot dat je bij de ingang een scheurkaart in je handen geduwd krijgt. Met daarop de cijfers 1 tot en met 5. Na afloop scheur je de stemkaart een stukje in bij het cijfer dat je de film geeft, en iemand in een donkere kelder onder de bioscoop (althans, zo zie ik het voor me) telt al die scores dan bij elkaar op. Na een paar dagen verschijnt de eerste tussenstand van de KPN Publieksprijs 2009 en zo halverwege het filmfestival –nu dus- komen de uiteindelijke favorieten vanzelf bovendrijven.
Voor die films wil iedereen een kaartje. Iedereen. Maar waarom eigenlijk? Dit jaar staan twee Hollywood-producties bovenaan: Slumdog Millionaire en Rachel Getting Married. Beide films draaien binnenkort ook in de reguliere bioscopen. Beter pak je dus een film die over een paar dagen wellicht nooit meer de Nederlandse filmzalen te zien zal zijn.
Een van de vele goede Turkse films die dit jaar in Rotterdam draaien bijvoorbeeld. Of iets van de jonge en talentvolle Mexicaanse honden. Neem Los Bastardos. Dat is zo’n film waarover iedereen die hem zag het heeft. Een film ook die heftige reacties oproept. Gooi het werk van Gus van Sant, Sergio Leone en Carlos Reygadas in een cementmolen, gooi er wat kogels en crack bij, hussel het flink door elkaar en je krijgt Los Bastardos. “A modern day western”, zoals de Mexicaanse regisseur Amat Escalante (Sangre, 2005) zijn eigen film omschrijft.
Pick up
Alleen al het openingshot van Los Bastardos is geniaal. Zeven minuten staat de camera onbeweeglijk op de bodem van drooggevallen betonnen afwateringskanaal. Aan de horizon zien we twee figuren voetballen. Langzaam komen ze dichterbij. Uiteindelijk lopen ze al ballend langs de camera, waarna die uit zijn lethargie ontwaakt en meedraait als het tweetal omhoog klautert en over de rand verdwijnt.
We leren dat de twee broers zijn en Fausto en Jesus heten. Ze wonen illegaal in Los Angeles, komen uit Mexico en wachten elke dag op een muurtje op ‘contraters’, blanke Amerikanen die langskomen in hun pick ups om goedkope werknemers te ronselen voor een klusje.
Het tempo van de film is lange tijd kalm. Toch hangt er een zinderende spanning boven het tweetal. Als ze door het plaatselijke park wandelen en lastig worden gevallen door een stel racisten blijft de riot gun in de tas. En ook als ze inbreken in een woning en daar een vrouw gijzelen blijft geweld uit. Maar je voelt: dit kan nooit goed aflopen.
Los Bastardos is in veel opzichten een extreme film. Traag, grotendeels zonder muziek en behoorlijk rauw. Met als belangrijkste vraag: wie zijn eigenlijke grootste bastardos? De blanke rijken die de arme arbeiders voor een grijpstuiver hun nieuwe condo laten bouwen of de illegalen die hun lot in eigen hand nemen en daarbij geweld niet schuwen?
“I wanted to make a movie that would shake the brain a bit”, zegt Escalante daar zelf over. Nou, dat is dan behoorlijk gelukt.
Los Bastardos draait donderdagavond in Pathe 5 en zaterdagmiddag in Cinerama 5. Beide voorstellingen zijn inmiddels uitverkocht.
Los Bastardos
Publieksprijs IFFR 2009
trailer Los Bastardos
Watch more YouTube videos on AOL Video
--
>> www.myspace.com/passetti <<
<
>>http://renepasset.blogspot.com/<<
