Nachtmerriescenario tijdens het filmfestival: je portemonnee kwijtraken met daarin behalve je bankkaarten, rijbewijs en bonuskaart ook de felbevochten filmtickets voor de komende dagen. Het overkwam me vrijdagnacht.
Terwijl ik de trein van twee na middernacht wil binnenstappen grijp ik naar mijn broekzak om te kijken waar ik m’n treinkaartje ook alweer heb opgeborgen. De vertrouwde bult ontbreekt. Paniek! In een fractie van een seconde spoel ik de film terug van de afgelopen avond, waarna ik resoluut de trappen van Rotterdam CS weer afren,
Ik zag zojuist een Aziatisch horrorvierluik uit Thailand. Daar moet de portemonnee uit mijn broekzak gegleden zijn. Terwijl ik een razende vaart terugfiets naar Luxor, neem ik de rest van de mogelijke scenario’s nog eens door.
Ik begon in Pathé met Left Handed. Een mooie zwartwitfilm over een fenomeen dat alleen Japan voorkomt: hikikomori. Schooljongens die zich (soms van de ene op de andere dag) volledig terugtrekken uit de maatschappij en als kluizenaar in hun eigen kamer bivakkeren.
Opvallend genoeg werd de film niet door Japanners maar door een stel jonge Britten gemaakt, na het zien van een BBC-documentaire. “Naar schatting hebben zo'n 2 miljoen tieners dezelfde aandoeningen als onze hoofdpersoon”, vertelt Gary Young na afloop van Left Handed, waarvoor hij de fotografie deed. “Veel kids staan onder een ongelooflijke druk te presteren in de strikte Japanse maatschappij.” De film (met prachtig verstilde muziek van Pan*American) werd met een klein budget en een amateurcast gemaakt. De enige professionele actrice speelt de moeder. Een indrukwekkende film.
Villalobos van de cinema
Daarna zag ik Liverpool, van de Argentijnse regisseur Lisandro Alonso. Het winterlandschap van Patagonië en de meest zuidelijke stad ter wereld Ushuaia zijn de echte hoofdrolspelers in deze trage film waarin maar weinig gebeurt en er veel aan de fantasie van de kijker wordt overgelaten.
Je zou kunnen zeggen dat Alonso de Ricardo Villalobos van de cinema is. Een minimalist, die zijn verhaal het liefst met zomin mogelijk opsmuk vertelt. En dus veel vragen openlaat.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor Parque Vía. Een indrukwekkende Mexicaanse film over een eenzame butler die al jarenlang op een lege villa past die maar niet verkocht wordt. Ook al woont Beto in z’n eentje in het huis en hoeft hij voor niemand zijn bed uit, de wekker gaat steevast om 07.15 uur. Waarna hij zich wast, het gras maait en de ramen lapt.
Door deze handelingen een aantal keren te laten terugkomen, maakt regisseur Enrique Rivero Huerta ze tot rituelen. Bovendien wordt duidelijk hoezeer Beto op rust en regelmaat is gesteld. De schaarse keren dat hij buiten komt, staat het zweet hem op het voorhoofd. Maar waar moet hij naartoe, als het huis ineens en onverwacht wordt verkocht?
Parque Vía is zo’n film die onder de huid gaat zitten, met prachtig naturel acteerwerk en bovendien voorzien van een fabelachtig slot. M’n eerste vijf sterrenfilm van het festival.
Goede geesten
Waarna ik door de regen van Lantaren/Venster naar Luxor fiets, voor 4BIA. Een film met een onmogelijke titel uit het Hungry Ghosts-onderdeel van het festival. Daarin draait alles om de Aziatische geestenwereld. Met naast subtiele films over het bovennatuurlijke ook veel horrorgeweld uit Bangkok, Hongkong en Seoel.
Het sfeervolle oude Luxor-theater is perfect voor dat soort duistere publieksfilms. Je kunt er ongegeneerd joelen, bier drinken en klappen, waardoor je de smalle gangpaden, kleine ongemakkelijke kutstoeltjes en het gebrek aan beenruimte voor lief neemt. Jaren terug zag ik Ichi the Killer in een uitverkocht Luxor. Onvergetelijk.
Maar vanavond komt de echte horror pas na afloop van de film. Als ik misgijp naar mijn portemonnee. Het doemscenario van een verloren weekend doordat ik een groot deel van mijn filmkaartjes kwijt was, dringt zich op. M'n hartslag schiet omhoog.
Maar als ik buiten adem over het rode velours naar binnenstorm, ontwaar ik hem gelijk: de boomlange bewaker die net aandachtig de foto op mijn rijbewijs aan het bestuderen is. “Op deze foto heb je geen muts op”, grijnst hij breed terwijl hij triomfantelijk mijn portemonnee overhandigt. Alles zit er nog in. Er zaten vanavond beslist alleen maar goede geesten in Luxor.
Left Handed op IMDB
Parque Vía
Liverpool
4Bia
Trailer Left Handed
