Involuntary

Filmkijken door een koker Comazuipen, kindermishandeling, groepsgedrag. In de Zweedse mozaïekfilm Involuntary komt het allemaal voorbij. De rigide vorm waarvoor regisseur Ruben Östlund koos, zal niet iedereen aanspreken. Behoort de vorm in dienst te staan van het verhaal dat een regisseur wil vertellen of niet? Dat is de vraag bij Involuntary, de tweede film van de Zweedse regisseur Ruben Östlund. Hij maakt het de kijker in meerdere opzichten niet makkelijk. Allereerst is er de mozaïekvorm waarin hij zijn verhaal verpakt. Je springt in de film van het ene naar het andere lijntje, waarbij de hoofdpersonen niets met elkaar te maken hebben. Een oudere man die tijdens een familiefeest een vuurpijl in zijn oog krijgt. Een stel blonde tienerbimbo's die teveel drinken, een lerares die getuige is van een mishandeling op school. Met telkens een seconde zwart tussen de scènes. Dan is er het radicale camerawerk. Of beter gezegd, het gebrek aan camerawerk. Östlund koos voor statische shots, waarbij de kadrering schijnbaar lukraak is gekozen. Acteurs lopen in en uit beeld of zijn alleen op de rug zichtbaar. In het openingshot staat de camera op de grond en zie je alleen benen. Je hoort vrienden elkaar begroeten, maar ziet pas later hoe ze eruit zien. Soms werkt die aanpak prima. Zoals bij de twee tienermeisjes die sexy webcamshots van zichzelf maken. Of wanneer de camera in een autodeur de weerspiegeling van een stel vrienden filmt die een weekendje weg willen. Maar vaak is de kokervisie ronduit irritant. Wie naar de bioscoop gaat voor mooie filmbeelden, heeft aan Involuntary een zware dobber. Ruben Östlund bepaalt wat we te zien krijgen en wanneer. Groepsdruk De boodschap van Involuntary is echter sterk en stemt tot nadenken achteraf. In hoeverre bepaalt groepsgedrag je eigen beslissingen? Hoe kun je de druk van een groep het beste weerstaan? Wat zou jij doen? Wat dat betreft is het verhaal over de lerares die getuige is van een mishandeling door een collega van een leerling, het best gelukt. Ze staat als enige op tegen de man met de losse handjes en gaat met hem en haar collega's in discussie. Als tiener heb je die kracht soms (nog) niet. Wat doe je met stomdronken vrienden die out gaan en waarmee geen land meer te bezeilen is? Laat je die liggen in het parkgras? Of steek jij je vinger op als een volle touringcar collectief gestraft dreigt te worden voor iets wat jij per ongeluk hebt stukgemaakt? Het zijn dilemma 's waarmee iedereen weleens te maken krijgt. Dat maakt Involuntary ondanks de rigide vorm tot een urgente film. Involuntary draait sinds vandaag in de filmhuizen en is ondermeer te zien in het Filmmuseum, Amsterdam. Trailer Involuntary Related links » Involuntary op IMDB » Involuntary op de website van het Filmmuseum