friday | 16:45:00 | 05.02.10
Japanners zijn gek. Dat vooroordeel wordt maar weer eens bevestigd met Symbol, de mafste film die je in Rotterdam kunt zien. Een man in een knalgele pyama drukt op babypiemels in de muur, op zoek naar de uitgang van zijn bizarre gevangenis.
Door René Passet
Wie Cinerama binnenwandelt, stapt een tijdmachine binnen. Het is seventies all over in de bioscoop aan de Westblaak. Zo heeft de knusse foyer een cirkelvormig plafond, waar gekleurde lampen voor een milde trip zorgen.
Hier en in het nabijgelegen Lantaren/Venster beleef je het filmfestival veel intenser dan in de koele wit/grijze bunker van Pathé aan het Schouwburgplein. Al was het maar omdat ze in Cinerama geen backstage hebben, waardoor je soms letterlijk opzij moet springen voor een voorbij rollende film, die door de projectorboys (en -girls) op grote spoelen over het tapijt worden geduwd.
Al jaren wordt er gesproken over sloop van Cinerama. Na het verdwijnen van andere Rotterdamse bioscopen als Thalia, Corso en Lumière domineert straks het eigeel in filmland, het schrikbeeld van veel cinefielen. Maar een sluitingsdatum van Cinerama durft drie jaar na de eerste geruchten niemand nog te noemen.
Dat geldt wel voor Lantaren/Venster, dat in september 2010 naar de andere kant van de Maasoever verhuist om op de Wilhelminapier een spiksplinternieuw gebouw in gebruik nemen. Moeten al die festivalbezoekers straks de Erasmusbrug over om een filmpje te pakken? Lijkt me niet praktisch.
Sauna
Voorlopig zijn het zorgen voor later en zitten de zalen van beide bioscopen deze dagen vol. Donderdag bleef mijn filmwereld echter beperkt tot zaal 6 van Pathé waar ik achter elkaar drie films van de Japanse regisseur Sai Yoichi zag. Ruim zeven uur film kijken is al pittig maar als vervolgens de klimaatinstallatie het ook nog eens begeeft, wordt het topsport. Bloedverziekendheet was het bij binnenkomst. De zaalwachten putten zichzelf uit in excuses. "De monteur is onderweg", heette het. En inderdaad, gaandeweg de dag zakte de temperatuur weer richting het aangename.
Van de Sai-films die ik tot nu toe zag was het malle martial arts avontuur Kamui het vermakelijkst (ninja's die op haaien jagen, je moet er maar op komen) en Blood & Bones het indrukwekkendst. In dat bijna drie uur durende familie-epos speelt de beroemde acteur Beat Takeshi een onuitstaanbare tiran van een vader. Een psychopaat die iedereen om zich heen misbruikt ten gunste van zichzelf. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat deze nare maar imposante film des te schrijnender maakt.
Felgele pyama
Vrolijker werd ik van Symbol, de mafste film die ik in jaren zag. In een spierwitte kamer wordt een kerel wakker die gekleed is in een felgele pyama met groene en blauwe stippen. De man weet niet waar hij is of hoe hij in de kamer terecht is gekomen. Op de witte muur verschijnen plotseling babypiemeltjes, meer en meer. Als hij er op drukt, klinkt er een geluid en valt er een object in de kamer. Een grote vaas, eetstokjes, een strandstoel. De lijst is eindeloos. Is het een droom? Is het een hallucinatie? De man, gespeeld door regisseur Matsumoto Hitoshi, wil maar één ding: er uit!
Tegelijkertijd ontwikkelt zich een tweede verhaal waarnaar we regelmatig overschakelen. Een Mexicaanse worstelaar, met de schitterende naam Escargot Man, maakt zich op voor een belangrijke wedstrijd. Zijn dochter, een vloekende en kettingrokende non die in een pick-up truck scheurt, brengt hem er naartoe. Tegen het einde van de film komen de twee verhalen bij elkaar.
Het script van Symbol lijkt geschreven door een onder invloed van LSD verkerende Murakami. Alleen hij zou zulke absurde universa kunnen bedenken. Maar goed, Matsumoto kan het dus ook. Eerder maakte hij het al even ontregelende Dainipponjin, een film die uitgroeide tot een cultklassieker. Dat zal voor Symbol niet anders zijn. Ga op zoek naar de dvd, bak een spacecake en nodig je vrienden uit. Gegarandeerd een wereldavond.
Trailer Symbol
