Passetti's filmpagina

IFFR 2012: In de wereld van Kaurismäki bestaan geen computers

2012-01-30T10:43:00.000+01:00

DJB Report: Filmfestival Rotterdam 2012: In de wereld van Kaurismäki bestaan geen computers

Aan interviews heeft de Finse regisseur Kaurismäki een gruwelijke hekel. Net als aan Hollywood en alles wat naar commercie riekt. Toch wordt zijn nieuwe film Le Havre een kassucces.

Finnen houden van een drankje. Dat stereotiepe beeld wordt afgelopen vrijdag weer eens bevestigd op het Rotterdamse filmfestival. De beroemde Finse regisseur Kaurismäki komt langs voor een halfuur durend interview, voorafgaand aan zijn nieuwe film Le Havre in een uitverkocht Luxor. De 800 filmliefhebbers in de zaal zijn er klaar voor, de drie cameramensen zijn er klaar voor en de schuchtere jonge interviewster ook. Maar als Kaurismäki uiteindelijk met brandende sigaret het podium op strompelt, is het tien voor acht en heeft de morrende zaal er inmiddels niet meer zo zin in. Zeker niet als blijkt dat de Finse cineast geen twee zinnen rechtuit kan spreken omdat hij overduidelijk een wijntje teveel op heeft. “Why don’t you stop insulting me”, bromt Kaurismäki tegen de journaliste als die haar vraag begint met “you are a Finnish director who…”, Met de minuut wordt dit als Big Talk aangekondigde interview pijnlijker. Onder gejoel verlaat het tweetal uiteindelijk het podium en kan Le Havre beginnen. Keurig op tijd.

In tegenstelling tot de maker heeft zijn film wel een opgewekte en nuchtere boodschap: er zijn nog altijd genoeg goede mensen in de wereld. En als die de handen ineenslaan, kan het best nog wat worden. Le Havre is de opvolger van de met een Oscar genomineerde The Man Without A Past uit 2002. Als je die niet kent heb je misschien het uitzinnige Cowboys Go America gezien, waarin de fictieve rockband Leningrad Cowboys de VS probeert te veroveren.

Nostalgie

De tijd lijkt in Kaurismäki’s wereld te hebben stilgestaan. Alles ademt nostalgie in Le Havre. Bakelieten telefoons, formica keukentafels en ribfluwelen bankstellen beheersen zijn filmsets. Ook nu weer. Maar de problemen in Le Havre zijn wel hedendaags. Als er uit een door de politie omsingelde zeecontainer een jonge Afrikaanse asielzoeker ontsnapt, volgt een klopjacht. Hoofdpersoon Mark loopt de knul toevallig tegen het lijf. Hij wil de hongerige tiener helpen, maar kan zelf nauwelijks zijn broek ophouden. Hij is maar schoenlapper en zijn vrouw ligt in het ziekenhuis met kanker. Bovendien is de politie-inspecteur (zwarte jas, gleufhoed en snor) hem al snel op het spoor. Maar dan ineens blijkt Mark toch een hoop vrienden te hebben.

Le Havre is (zoals we gewend zijn van de Finse meester) schitterend verfilmd in contrastrijke, kleurrijk gekaderde shots. De dialogen zijn sober en hebben dezelfde droge humor als de films van Alex van Warmerdam. Al is het natuurlijk eerder andersom. Van de 17 (!) films die Kaurismäki maakte, is dit een van de warmste en toegankelijkste. Al was het maar om de Franse taal, die toch wat prettiger wegluistert dan het onbegrijpelijke Fins.

Sprookje

Eigenlijk is Le Havre een modern sprookje. Maar het is ook een ode aan een Frankrijk dat we nog kennen van de Polaroidfoto’s van onze ouders. En het is een sociale aanklacht over hoe we omgaan met mensen die het minder getroffen hebben. Over al dat soort zaken had Kaurismäki vanavond een halfuur kunnen praten in een zaal vol mensen. In plaats daarvan liet hij zijn beelden spreken.

Le Havre

http://www.imdb.com/title/tt1508675/?licb=0.2831217786297202

trailer: http://www.youtube.com/watch?v=jkBAj-ZevbU

Le Havre draait vanaf twee februari in de reguliere bioscopen. Op het filmfestival is hij dinsdag 31 januari nog te zien. Maar die voorstelling is uitverkocht.

Filmfestival Rotterdam: Afgescheurde filmkaartjes tellen

2010-02-08T15:09:00.001+01:00

monday | 11:00:00 | 08.02.10

Minder zalen, meer bezoekers. In Rotterdam was er de afgelopen tien dagen weinig te merken van een financiële crisis. Het internationale filmfestival zag een stijging van het aantal bezoekers. Opvallend als je weet dat de organisatie minder zalen tot zijn beschikking had.

In Rotterdam kun je vanaf maandag weer gewoon naar Avatar 3D en Sherlock Holmes in de Pathé aan het Schouwburgplein. Geen Iraanse politieke films, Chinese plattelandsdrama's of Roemeense drugsverhalen meer, maar gewoon popcorn en Hollywoodvermaak. Het Internationale Filmfestival 2010 zit er op.

Nog weken zal ik afgescheurde filmkaartjes uit mijn broekzakken peuteren, goed voor korte flashbacks naar mijn wereldreis in de filmstoel. Ik heb uitgerekend dat ik films uit maar liefst 21 verschillende landen zag. De meest verrassende film (Dogtooth) kwam uit Griekenland, de meest originele uit Japan (Symbol). Toch is dat laatste filmland zijn voortrekkersrol de laatste jaren kwijtgeraakt, zo bleek in Rotterdam maar weer eens. Zuid-Korea, daar moet je zijn voor vernieuwende Aziatische cinema.
Ook vanuit Spanje en Denemarken kwamen sterke films. Zo was het bikkelharde gevangenisdrama R een van de hoogtepunten uit de Tiger Awards-competitie. Die overigens werd gewonnen door drie andere films: Agua fría de mar, Mundane History en Alamar. Die laatste, gemaakt door de Mexicaanse cineast Pedro Gonzalez-Rubio, is een knap voorbeeld van een geslaagde no-budgetfilm.

Gewapend met een digitale camera en alleen vergezeld van een geluidsman reisde Gonzalez-Rubio af naar het prachtige Mexicaanse koraalrif Banco Chinchorro, waar hij de terug-naar-de-natuur idylle van een vader en zijn jonge zoontje vastlegde. Het leverde een intuïtieve en poëtische film op, gespeend van valse sentimenten.
Lang niet alle films die Rotterdam te zien waren zullen de Nederlandse bioscopen halen. Maar goed, een Zuid-Koreaanse, Roemeense of Spaanse dvd op het web scoren is tegenwoordig een fluitje van een cent.

Vijf filmtips

Dogtooth
Even verontrustend als hilarisch portret van een verknipte familie waarin vader zijn geheel eigen universum binnen het tuinhekje heeft geschapen. Buiten is de boze buitenwereld en dus off limits voor zijn drie tienerkids. De eerste rimpels in de zelf geschapen illusie verschijnen als er een buitenstaander in het huis wordt toegelaten. Interessante studie van de (soms verstikkend) hechte familiebanden in de Griekse samenleving. Dogtooth won terecht al een karrevracht aan filmprijzen. Vanaf 11 maart in de bioscoop.

Yo, Tambien
Terechte publieksfavoriet in Rotterdam over een onderwerp dat omgeven is door taboes: een liefdesrelatie tussen een jongen met Down-syndroom en een 'normale' vrouw. Met twee fantastische hoofdrolspelers en een script waar melodramatiek zorgvuldig vermeden wordt. Fijne feelgood-film, maar wel eentje die tot nadenken noopt.

R
Grimmig en bikkelhard gevangenisdrama van twee jonge Deense talenten. Michael Noer en Tobias Lindholm maakten gebruik van echte bajesklanten en mochten filmen in de beruchte (en inmiddels gesloten) Horsens-gevangenis. Hetgeen de authenticiteit van de film zeer ten goede komt. We zien hoe de jonge Rune langzaam wordt vermorzeld tussen de overige getatoeëerde alfamannetjes.

Lebanon
Geheel gefilmd in de binnenkant van een tank, deze beklemmende anti-oorlogsfilm van de Israëlische filmmaker Samuel Maoz. De buitenwereld komt alleen binnen via de spetterende walkie talkie of het vizier van de boordschutter. Door die gedurfde keuze voel je als kijker dezelfde angst en onzekerheid als de soldaten.

Symbol
Knotsgekke en hoogst originele film uit Japan, waar ze goed zijn in het verzinnen van bizarre situaties. In een spierwitte kamer ontwaakt een kerel gekleed in een gele pyjama met groene en blauwe stippen. Hij blijkt gevangen in een absurde droom. Door het drukken op babypiemels die uit de muur komen, kan hij wellicht een weg naar buiten vinden. Het tweede verhaal draait om een Mexicaanse worstelaar op leeftijd, luisterend naar de naam Escargot Man. Murakami op LSD en een cultfilm in wording.

Tiger Awards IFFR 2010

Filmfestival Rotterdam: Wilt u de totale gekte?

2010-02-06T15:41:00.001+01:00

friday | 16:45:00 | 05.02.10

Japanners zijn gek. Dat vooroordeel wordt maar weer eens bevestigd met Symbol, de mafste film die je in Rotterdam kunt zien. Een man in een knalgele pyama drukt op babypiemels in de muur, op zoek naar de uitgang van zijn bizarre gevangenis.

Door René Passet

Wie Cinerama binnenwandelt, stapt een tijdmachine binnen. Het is seventies all over in de bioscoop aan de Westblaak. Zo heeft de knusse foyer een cirkelvormig plafond, waar gekleurde lampen voor een milde trip zorgen.

Hier en in het nabijgelegen Lantaren/Venster beleef je het filmfestival veel intenser dan in de koele wit/grijze bunker van Pathé aan het Schouwburgplein. Al was het maar omdat ze in Cinerama geen backstage hebben, waardoor je soms letterlijk opzij moet springen voor een voorbij rollende film, die door de projectorboys (en -girls) op grote spoelen over het tapijt worden geduwd.

Al jaren wordt er gesproken over sloop van Cinerama. Na het verdwijnen van andere Rotterdamse bioscopen als Thalia, Corso en Lumière domineert straks het eigeel in filmland, het schrikbeeld van veel cinefielen. Maar een sluitingsdatum van Cinerama durft drie jaar na de eerste geruchten niemand nog te noemen.

Dat geldt wel voor Lantaren/Venster, dat in september 2010 naar de andere kant van de Maasoever verhuist om op de Wilhelminapier een spiksplinternieuw gebouw in gebruik nemen. Moeten al die festivalbezoekers straks de Erasmusbrug over om een filmpje te pakken? Lijkt me niet praktisch.

Sauna
Voorlopig zijn het zorgen voor later en zitten de zalen van beide bioscopen deze dagen vol. Donderdag bleef mijn filmwereld echter beperkt tot zaal 6 van Pathé waar ik achter elkaar drie films van de Japanse regisseur Sai Yoichi zag. Ruim zeven uur film kijken is al pittig maar als vervolgens de klimaatinstallatie het ook nog eens begeeft, wordt het topsport. Bloedverziekendheet was het bij binnenkomst. De zaalwachten putten zichzelf uit in excuses. "De monteur is onderweg", heette het. En inderdaad, gaandeweg de dag zakte de temperatuur weer richting het aangename.

Van de Sai-films die ik tot nu toe zag was het malle martial arts avontuur Kamui het vermakelijkst (ninja's die op haaien jagen, je moet er maar op komen) en Blood & Bones het indrukwekkendst. In dat bijna drie uur durende familie-epos speelt de beroemde acteur Beat Takeshi een onuitstaanbare tiran van een vader. Een psychopaat die iedereen om zich heen misbruikt ten gunste van zichzelf. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat deze nare maar imposante film des te schrijnender maakt.

Felgele pyama
Vrolijker werd ik van Symbol, de mafste film die ik in jaren zag. In een spierwitte kamer wordt een kerel wakker die gekleed is in een felgele pyama met groene en blauwe stippen. De man weet niet waar hij is of hoe hij in de kamer terecht is gekomen. Op de witte muur verschijnen plotseling babypiemeltjes, meer en meer. Als hij er op drukt, klinkt er een geluid en valt er een object in de kamer. Een grote vaas, eetstokjes, een strandstoel. De lijst is eindeloos. Is het een droom? Is het een hallucinatie? De man, gespeeld door regisseur Matsumoto Hitoshi, wil maar één ding: er uit!

Tegelijkertijd ontwikkelt zich een tweede verhaal waarnaar we regelmatig overschakelen. Een Mexicaanse worstelaar, met de schitterende naam Escargot Man, maakt zich op voor een belangrijke wedstrijd. Zijn dochter, een vloekende en kettingrokende non die in een pick-up truck scheurt, brengt hem er naartoe. Tegen het einde van de film komen de twee verhalen bij elkaar.

Het script van Symbol lijkt geschreven door een onder invloed van LSD verkerende Murakami. Alleen hij zou zulke absurde universa kunnen bedenken. Maar goed, Matsumoto kan het dus ook. Eerder maakte hij het al even ontregelende Dainipponjin, een film die uitgroeide tot een cultklassieker. Dat zal voor Symbol niet anders zijn. Ga op zoek naar de dvd, bak een spacecake en nodig je vrienden uit. Gegarandeerd een wereldavond.

Trailer Symbol

Filmfestival Rotterdam: Groeten uit Libanon

2010-02-06T15:39:00.001+01:00

thursday | 11:35:00 | 04.02.10

Drie jaar duurde het eer regisseur Maoz het geld voor zijn oorlogsfilm Lebanon bij elkaar had gesprokkeld. Na Waltz With Bashir verschijnt er opnieuw een ijzersterke Israelische film over de verschrikkingen in Libanon.

Door René Passet

Gister zag ik mijn eerste kutfilm. Altijd lekker, want het leert je de films die je wel goed vond nog meer te waarderen. Ik zag er al een stuk of dertig, dus die eerste kutfilm kwam statistisch gezien rijkelijk laat. Het gaat om Police, Adjective, de Roemeense Oscar-inzending van dit jaar. Afgelopen mei won die film in Cannes al de persprijs, dus ik zal er wel geen reet van snappen. Maar de halve zaal liep leeg terwijl ik bleef zitten, samen met nog wat zuchtende volhouders. Allemaal hopend op een fantastisch einde. Zo'n slot dat een twee sterren-film ineens geweldig optrekt. Maar nee hoor. Als het de bedoeling van regisseur Corneliu Poromboiu was om de verveling van een urenlang postende agent over te brengen, dan is dat prima gelukt.

Schrapend staal
Gelukkig begon ik de dag met een fantastische film: het beklemmende Lebanon. Van het begin tot het eind gefilmd in de binnenkant van een tank, waar de olie (en later ook de soepcroutons en het bloed) van de wanden druipt, terwijl ze bezet Libanon anno 1982 binnentrekken.

Nee, de soundtrack is niet van The Human League. We horen vooral schrapend staal en de zoemende servo's van de telescoopvizier waarmee de boordschutter de vijandelijke omgeving in zich opneemt. We kijken met hem mee naar buiten en zien soldaten door een kapotgeschoten stad lopen, langs voorovergevallen lijken, kermende trekezels en huilende moeders. De soldaten zijn niet alleen piepjong, maar ook doodsbang.

Gezellig is anders. Maar zo moet het zijn, de afschuwelijke werkelijkheid van oorlog. "In Hollywoodfilms zie ik nooit angstige soldaten, maar dat is natuurlijk niet normaal", vindt regisseur Samuel Maoz, die zijn eigen oorlogservaringen verwerkte in het script. "Wie niet bang is in een dreigende oorlogssituatie, daar is een steekje bij los."

Maoz nam na afloop ruim de tijd om met de bezoekers van zijn film in discussie te gaan en vragen te beantwoorden. Dat blijft een van de leukste dingen van het Rotterdamse Filmfestival, waar de filmmakers zeer benaderbaar zijn en niet per witte limousine overal naar toe worden gereden.

Bosgeesten
Jammer dat de Thaise regisseur Pen-Ek Ratanaruang (6ixtynin9, Last Life In The Universe) niet in Rotterdam was om zijn nieuwste film Nympf toe te lichten. Een sensitieve, trage film over mysterieuze verdwijningen in het regenwoud waarbij de slachtoffers als geesten terugkeren. Of beeldt de achterblijvende echtgenote May zich slechts in dat haar man Nop weer op de bank ligt?

Ook in de verrassende Spaanse thriller Rabia zit een geest. Althans, zo kun je de zich in een groot landhuis verschuilende illegaal José Maria wel noemen. Nadat hij zijn baas op een bouwplaats van een steiger duwt, duikt hij onder in het huis waar zijn vriendinnetje Rosa voor twee rentenierende oudjes werkt. Maandenlang houdt José Maria zich onzichtbaar, terwijl hij tussen de ratten op zolder leeft, 's nachts eten uit de koelkast steelt en langzaam aftakelt. Zelfs zijn meisje weet niet dat hij vlak in de buurt is. Samen met het (eveneens Spaanse) Yo, Tambien is Rabia een van de aangename verrassingen van het IFFR. Dat je op je zoektocht naar filmpareltjes af en toe een kutfilm ziet, hoort bij het spel.

Trailer Lebanon

Filmfestival Rotterdam: Mongooltje naar de top

2010-02-06T15:36:00.001+01:00

wednesday | 11:15:00 | 03.02.10

Hollywood is sinds gister van de troon gestoten door een Spaanse film over een mongooltje. Mijnheer Vos moet het voorlopig stellen met de tweede plek in de lijst van Rotterdamse publieksfavorieten.

tekst: René Passet

"Trrrrrrrrrrrr". Het geluid van draaiende filmprojectoren was de afgelopen dagen regelmatig in de straten van Rotterdam te horen. Simpel gevolg van een geniale guerilla-mediacampagne rond het Filmfestival. Duizenden fietsen werden voorzien van een wasknijper en een stukje transparant plastic. Je weet wel, vroeger knipte je het lege yogurtpak van je moeder daarvoor aan stukken. Het idee er achter de campagne was simpel: door het geluid van een ratelende filmprojector over de straten van Rotterdam te jagen zou iedere voorbijganger direct weten: het filmfestival is weer begonnen.

Inmiddels zijn we over de helft, begint de publieksfavoriet zich af te tekenen en zijn de eerste filmprijzen uitgereikt. Dinsdagavond kregen drie regisseurs een Tiger Award voor de beste korte film. Later deze week volgen andere categorieen.
Tot de kanshebbers voor een Tiger behoren het lieve Mexiaanse Alamar (waarin een vader met z'n jonge zoontje terug naar de natuur gaat) en het aangrijpende en grimmige Deense gevangenisdrama "R", waarover later deze week meer.

Mongool
In de lijst van publieksfavorieten is Wes Andersons hilarische poppenstory The Fantastic Mr. Fox sinds afgelopen nacht verdrongen door de Spaanse film Yo, Tambien. Terecht, want hoe leuk het avontuur van mijnheer vos en zijn familie ook is, een film over een jongen met Downsyndroom die verliefd wordt op een vrouw die wel alle 46 chromosomen op een rijtje heeft is natuurlijk veel gedurfder.

Daniel mag dan een mongooltje zijn, hij is bepaald niet dom, zo blijkt al snel. Hij spreekt een woordje engels, kan met computers overweg en heeft zelfs een universitaire graad op zak. "Mijn moeder leest intensief boeken voor sinds ik een kind was en stelt me duizend vragen", verklaart de 34-jarige hoofdpersoon zijn slimheid. Als Daniel tijdens zijn eerste werkdag wordt voorgesteld aan Lucia (Lola Dueñas, bekend uit Mar Adentro), wordt hij al snel verliefd. De geblondeerde meid staat op de afdeling bekend als de sloerie van kantoor, iemand die veel lovers maar nimmer een vriend had. Maar ze is de enige die Daniel benadert als gelijke. Je voelt hem al aankomen: er ontstaat een hechte band tussen de twee. Opvallend daarbij is dat die vriendschap door niemand 'normaal' wordt gevonden. Zelfs de invoelende ouders van Daniel hebben zo hun bedenkingen bij de verliefdheid van hun zoon.

Niet zielig
Het regisseursduo Álvaro Pastor en Antonio Naharro laveren in hun sociale drama behendig langs de valkuilen van cliche's en melodrama, en houden hun vlotte verhaal luchtig en vol humor. Dat is knap want bij een film over mongooltjes ligt het 'ah-wat-zielig-gevoel' al snel op de loer.
Zo niet in Yo, Tambien, een innemende film (met twee ijzersterke hoofdrolspelers) die je vooral aan het denken zet. Waarom zien we mongooltjes als kinderen in plaats van als volwassenen, compleet met wensen en (seksuele) verlangens?

Yo, Tambien draait donderdag en zaterdag nog op het Filmfestival maar je moet van goeden huize komen wil je nog een kaartje kunnen scoren. Vanaf 13 mei draait Yo, Tambien in de reguliere bioscoop.

Filmfestival Rotterdam: Hoektanden en LSD cinema

2010-02-06T15:34:00.002+01:00

Hij won al acht prijzen, de Griekse film Dogtooth. Wij snappen wel waarom want het is cinema zoals je het niet vaak ziet. Verontrustend, maf en bij vlagen enorm grappig. Vanaf maart ook in de reguliere bioscoop.

Tekst: René Passet

Je herkent ze direct, de fanatiekelingen. Niet alleen aan de wallen onder hun ogen maar ook aan de beduimelde programmakranten die ze openvouwen, de gele Tigerpas (korting bij het zien van veel films) om hun nek en de uitpuilende rugzakjes die ze meezeulen. Ik noem de ze 4-plussers. Bezoekers die meer dan vier films per dag zien, en dat vaak tien dagen lang. Zelf ben ik ook zo'n idioot.

Ik heb er zelfs tijdelijk een fiets voor in Rotterdam geparkeerd. OK, ik ga niet zover dat ik een thermosfles met oude koffie inpak of bij Rotterdamse vrienden op de bank blijf slapen. Maar ook voor mij zijn de pauzes tussen de uitgekozen films vaak te kort om ergens een fatsoenlijke warme hap te scoren. Dus eet ik in de korte pauzes tussendoor m'n gesmeerde boterhammetjes terwijl ik met medefanatiekelingen titels uitwissel. "Heb je die film met die tank al gezien? Ja joh, viel de nieuwe Tsai Ming-Liang tegen? Wat vond je eigenlijk van die Pipilotti Rist?" Die laatste film zag ik zaterdagavond laat, terwijl de rest van mijn vrienden zich opmaakten voor een nacht stappen.

Menstruatiebloed
De Zwitserse kunstenares Rist werd bekend met kleurige videokunst en exposeerde vorig jaar nog met veel succes in museum Boijmans Van Beuningen. Pepperminta is haar speelfilmdebuut. We volgen een vrijgevochten en roodharig meisje door de stad terwijl ze 'grijze kutburgers' uit hun vaste stramien trekt met krankzinnige voorstellen en acties. Ze likt de voorruiten van automobilisten, geeft een dikke man een bloemenmassage en bewaart haar menstruatiebloed in een zilveren kelk in de koelkast. "Hier, drink!", biedt ze haar nieuwe vrienden aan.

Rist filmde alles in fiks verzadigde kleuren en gebruikte extreme camerastandpunten. Net zoals haar videokunst eigenlijk. Het utopische verhaal van Pepperminta heeft een iets te hoog VPRO-zondagochtend gehalte maar er valt genoeg te lachen en pretenties blijven achterwege. Pure LSD cinema, maar tegelijkertijd onvergelijkbaar met Fear & Loathing in Las Vegas.

Eros
Zondag zag ik vooral experimentele films, waaronder een veertig jaar oud "Japans meesterwerk" van drie uur met de intrigerende titel Eros + Massacre. Inderdaad was de (zwartwit)fotografie fantastisch, maar aan het warrige verhaal was geen touw vast te knopen. "Dit is eigenlijk geen film maar een drie uur durende droom", had de bejaarde regisseur Yoshida Kiju ons van tevoren gewaarschuwd. Toen ik zelf tot twee keer toe in slaap was gevallen, werd het tijd om uit zijn droom te stappen.

Ook het met splitscreen opgenomen Time Code van Mike Figgis was een teleurstelling. Alsof je naar vier simultaan draaiende afleveringen van As The World Turns zat te kijken. Technisch knap gemaakt, maar slecht geacteerd in een dun script.

Een kut als keyboard
Nee, dan Dogtooth! Zeg eens eerlijk, wanneer heb je voor het laatst een goede Griekse film gezien? Ik kan het me niet herinneren. Maar met Yorgos Lanthimos heeft Griekenland er een filmmaker van formaat bij. Zijn Dogtooth is even bizar als intrigerend en komt aan als een kaakslag waarbij je bebloede tanden in de wasbak vallen. "Pas als je hoektand uit je mond valt mag je buiten het tuinhek", houdt de vader zijn in huis opgesloten kinderen voor. Hij heerst met ijzeren vuist en houdt moderniteiten als telefoon of computer voor ze verborgen. De tieners zijn dan ook volkomen wereldvreemd. Katten zijn moordzuchtige wezens, hun eigen geslachtsdelen noemen ze 'keyboard' en vliegtuigen zijn kleine dingen die soms uit de lucht en op het grasveld vallen. Dat het mamma is die een speelgoedvliegtuigje vanuit het openstaande raam gooit, blijft voor ze verborgen.

De eerste rimpels in het zwembad verschijnen met de komst van Christina, een collega van de vader die haar tegen betaling meeneemt om de ontluikende seksuele driften van z'n oudste zoon te stillen. Ineens is er haargel in het huis en citeert de dochter complete zinnen uit Rocky en Jaws, hetgeen hilarische scènes oplevert. Lanthimos schoot zijn film in streng gekaderde shots vanaf anderhalve meter hoogte waarbij de acteurs in en uit het beeld lopen. Het beeld als gevangenismuur, je moet er maar op komen.

Dogtooth combineert de absurditeit en humor van Alex Van Warmerdam met de banaliteit van Ulrich Seidl en won terecht al vele filmprijzen. Hij draait vanavond in Pathe 1 en zaterdag 6 februari in Pathe 7. Vanaf 11 maart kun je Dogtooth ook in de reguliere bioscoop zien.

Filmfestival Rotterdam 2010: Apen & broederliefde

2010-01-30T10:36:00.002+01:00

Filmfestival Rotterdam: Apen & broederliefd

Tetro, de nieuwste Francis Ford Coppola draait in Rotterdam. Naast honderden andere films. Je snapt het al, het Rotterdamse Filmfestival is weer begonnen. Op de eerste festivaldag ging een Zweedse aap er met de dagprijs vandoor.

"Komt zo'n Coppola nou ook naar Rotterdam?", wil een vriend na afloop van de derde film gister weten terwijl we in De Doelen wachten op twee biertjes. De beroemde regisseur van Apocalypse Now en The Godfather gunde z'n nieuwe film Tetro aan Rotterdam. Een in prachtig zwart-wit geschoten verhaal over twee broers die elkaar uit het oog zijn verloren. Nee, Francis Ford Coppola is er niet bij. Voor supersterren ben je in Rotterdam sowieso aan het verkeerde adres. De meeste aandacht gaat naar beginnende filmmakers, zoals de Zuid-Koreaanse Park Chan-ok die dit jaar de openingsfilm voor haar rekening nam.

Het typeert het Internationale Filmfestival van Rotterdam. Dit jaar nog meer dan anders. Na het afhaken van twee grote sponsors moest de organisatie namelijk noodgedwongen een stapje terug doen. Terug naar de basis is het nog net niet, maar er is even geen geld om de George Clooney's, Coppola's en Vincent Gallo's van deze wereld over te vliegen. Dat geeft helemaal niks want we komen voor de film, niet voor het gedoe op de rode loper.

Bloed op de badkamervloer
Donderdagavond had iedereen het na afloop over "die Zweedse film met die kale man". Begrijpelijk, want Apan (The Ape) is beslist een van de heftigste films die er op het festival draaien.

Apan begint met een kerel (acteur Olle Sarri, een beroemd komiek in Zweden) die bewusteloos en onder het bloed op de vloer van zijn badkamer ligt. Langzaam komt hij bij, wast geschrokken zijn gezicht af en gaat vervolgens naar zijn werk. Gaandeweg komt de kijker er achter wat de man en zijn gezin is overkomen. Regisseur Jesper Ganslandt blijft daarbij dicht op de huid van de onfortuinlijke kerel zitten.

In het begin is het even wennen aan de schokkerige en abrupte schoudercamerabeelden en het volledig ontbreken van een soundtrack, maar het helpt enorm bij het overbrengen van de verwarring en verbijstering in Kristers kop. Als kijker wil je zo graag weten wat er in dat schijnbaar onbewogen hoofd omgaat. Dat er iets vreselijks is gebeurd, merken we als we hem in de bouwmarkt grote puinzakken en een zaag zien kopen. Toch stond hij even daarvoor stond nog op de tennisbaan. En speelt hij 's middags nog met de racebaan op moeders zolder. Apan is een grote puzzel, waarbij hoofdrolspeler Sarri tijdens het filmen even weinig wist als jij en ik.

Onbegrijpelijk eigenlijk dat deze meedogenloze en beklemmende film nog geen Nederlandse distributeur heeft. Ga hem dus zien in Rotterdam, voordat het te laat is.

Buenos Aires
Vanzelfsprekend draait Coppola's Tetro later dit jaar wel in de reguliere bioscoop. "Coppola heeft eindelijk weer eens een goede film gemaakt", heette het na de wereldpremière in Cannes. Daarop valt wel het een en ander af te dingen. Natuurlijk, de film ziet er prachtig uit. Gefilmd in contrastrijk zwart-wit, waarbij de flashbacks in kleur zijn. Het eerste uur is het sterkst, als de jonge Bennie (een geweldige rol van het jonge talent Alden Ehrenreich) onverwachts in Buenos Aires op bezoek komt bij zijn oudere broer Tetro (een nukkige en kettingrokende Vincent Gallo).

Die laatste zit daar allerminst op te wachten, nadat hij jaren terug alle banden met zijn de rijke familie verbroken heeft. Over het waarom, daar gaat deze film over. Veel plot is het niet, maar Tetro moet het vooral van de sfeer en de dialogen hebben. En die zijn puik. Tegen het einde, als het hele circus van de grote stad naar Patagonië verhuist, verliest de film (en daarmee de ontknoping) echter veel van haar kracht en wordt Tetro bijna een klucht.

Toch jammer, dat Coppola er in Rotterdam niet bij is. Dan hadden we hem kunnen vragen over z'n fascinatie voor auto-ongelukken (een terugkerend thema in Tetro) en het werken met een lastig sujet als Gallo. Of wanneer hij van plan is om weer eens een echt goede film te maken. Want dat is Tetro helaas niet.

Apan draait in Rotterdam nog op vrijdagmiddag 5 februari in Cinerama 1 en op zaterdagmiddag 6 februari in Cinerama 4.
Tetro draait op vrijdagavond 29 januari om 21.45 uur in de Schouwburg, een dag later 's ochtends in Pathe 7 en op zaterdagochtend 6 februari in de Doelen

DSC00350

2009-05-27T10:55:00.001+01:00

DSC00350
Originally uploaded by Passetti

Vodafone MMS-naar-Email Service

Je hebt een foto ontvangen van het volgende mobiele nummer
+31654790699

Onderwerp:DSC00350

Foto aanwezig. Bekijk DSC00350.JPG in de bijlage

Chris Cunningham live in Parijs

2009-04-24T15:42:00.002+01:00

Beeldkunstenaar leukt Warpfeest op

Clipmaker en beeldkunstenaar Chris Cunningham geeft samen met het jarige Warp label binnenkort een kek feestje in Parijs waarbij filmkunst, installaties en muziek twee nachten lang boven op elkaar knallen.

Door René Passet.

Warpies en filmfreaks kunnen op 8 en 9 mei terecht in het sjieke Cité de la Musique, voor optredens van onder meer Aphex Twin, Seefeel, !!!, Flying Lotus, Luke Vibert en Leila. Chris Cunningham zal zelf ook live optreden, hetgeen in zijn geval waarschijnlijk een beeldbombardement zal betekenen waarover psychologen, seismologen en filmcritici nog maanden zullen napraten.

Al zou het ook best kunnen dat Cunningham met eigen muziek komt. In een interview dat we vier jaar terug met hem hadden, vertelde de eigenzinnige Britse filmmaker immers dat hij bezig was met muziek maken en dat hij zelfs had meegeschreven aan een nummer op het Aphex Twins piano-album. Warp belooft in ieder geval een 'full liveshow with film and music'.

De meeste mensen kennen Cunningham van zijn bizarre videoclips voor Aphex Twin, met Windowlicker en Rubber Johnny als bekendste voorbeelden. Maar ook de clips die hij de afgelopen jaren maakte voor Björk, Leftfield en Placebo zijn stuk voor stuk kleine kunstwerkjes die in veel musea te zien zijn.

Cunningham is inmiddels klaar met het fenomeen videoclip. Wel maakte hij onlangs met Grace Jones een twaalf pagina's tellende fotoshoot voor het tijdschrift Dazed & Confused, waarin de duistere hand van de Britse beeldkunstenaar duidelijk te herkennen is. Minstens zo bijzonder is de reclamefilm die Chris Cunningham afleverde voor Gucci's nieuwe parfum Flora. Het is een logisch vervolg op de videoclip die hij ooit voor Madonna maakte, die ook in een veld was neergezet.

Kaarten voor het Warp verjaardagsfeest kosten 40 euro en zijn hier te koop.

Cunninghams reclamefilm voor Gucci


	Related links » Dazed & Confused fotoreportage » Website Warp » Website Chris Cunningham

De muziekliefde van filmfamilie Coppola

2009-04-21T17:09:00.001+01:00

De beroemde filmfamilie Coppola roert zich. Zo presenteert de oude vos Francis Ford Coppola (70) binnenkort zijn nieuwe zwart-wit epos Tetro op het filmfestival van Cannes en is dochter Sofia Coppola druk bezig met haar nieuwste film Somewhere. Voor die film koos ze onlangs het markante hotel Chateau Marmont in Los Angeles als hoofdlocatie.

Somewhere is de opvolger van het drie jaar terug verschenen, ietwat langdradige kostuumdrama Marie Antoinette. Maar omdat Sofia ook Lost In Translation en The Virgin Suicides op haar naam heeft staan, zijn we toch heel benieuwd naar haar vierde film. En naar de soundtrack, want eerder gebruikte de beroemde Amerikaanse filmdochter muziek van onder meer My Bloody Valentine, Squarepusher en Air in haar films.

In Somewhere krijgt een omhooggevallen en stinkvervelende acteur (Stephen Dorff) een reality check als hij onderwacht bezoek krijgt van zijn 11-jarige dochter (Elle Fanning). De film is een Coppola-familieproductie. Sofia's vader staat op de rol als executive producer terwijl broer Roman ook meehelpt aan de film, waarvan de opnames in juni beginnen.

Eerst is het de beurt aan vader Coppola zelf, die met het Italiaanse immigrantendrama Tetro in Cannes straks alle ogen op zich gericht weet. De hoofdrol in die film wordt vertolkt door de markante acteur en muzikant Vincent Gallo, die jaren terug een album voor Warp Records opnam en met zijn film The Brown Bunny ooit Cannes werd uitgejaagd. Maar dat was in 2003. Zes jaar later krijgt Gallo hopelijk zijn revanche. Met dank aan de Coppola's.

Interview Vincent Gallo over Tetro

Imagine: het griezelen kan beginnen

2009-04-16T09:54:00.001+01:00

Zombiehorror & ledematenleed

Foto: Nightmare Detective 2

Er was dit jaar geen geld voor een sjieke catalogus en het festival moest iets worden ingekort. Reden: er kwam minder subsidie binnen dan gehoopt. Toch is het programma van het filmfestival Imagine, dat voorheen bekend stond als het Amsterdam Fantastic Film Festival, om je vingers bij af te bijten. En wat ziet die website er gelikt uit!

Het festival Imagine begon 25 jaar geleden als het Weekend of Terror. Verspreid over twee dagen kon je in het Amsterdamse Alhambratheater kijken naar obscure griezelfilms, hoogstpersoonlijk uitgekozen door mister horror himself: Jan Doense. Inmiddels heeft Doense het stokje (deels) overgedragen aan journalist Phil van Tongeren (Oor, Nieuwe Revu) en is het festival al drie keer van naam veranderd.

Gebleven is de prettig informele sfeer. Imagine is een festival van liefhebbers, zonder wereldsterren of kapsones. Met veel goede en spannende films bovendien. Vanaf donderdag kun je de armleuningen van het Amsterdamse Tuschinski theater weer kapotknijpen. Maar er draait meer dan alleen zombiehorror en ledematenleed. Zo is er ook een volwassen anime-afdeling, draait er veel science fiction en komen fans van trollen, heksen en tovenaars ook aan hun shots.

Drie tips van films je volgens DJB de komende dagen beslist moet gaan zien tijdens Imagine.

Let The Right One In

Even geniale als originele vampierfilm uit Zweden, met Nederlands camerawerk. Let The Right One In ging anderhalf jaar geleden in première op het Rotterdamse Filmfestival en was daar één van de grote verrassingen. Meisje Eli zit zonder winterjas op blote voeten in de sneeuw als Oskar haar ontmoet. Het nieuwe buurmeisje heeft weinig vrienden en gedraagt zich merkwaardig, maar Oskar valt als een blok voor haar. Hij wordt op school gepest, maar voelt zich met zijn nieuwe vriendin een stuk sterker. De finale in het zwembad is alleen al vijf sterren waard.

Tokyo Gore Police

Zeer waarschijnlijk de meest uitzinnige film die je kunt zien op Imagine. Wie kickt op afgehakte ledematen, bloedfonteinen en een bijtende vulva met vlijmscherpe tanden komt bij dit bizarre politiekorps uitstekend aan zijn trekken. Sexy special agent Ruka jaagt op 'engineers', mutanten met bijzondere krachten. Hak een ledemaat af en er groeit een bizar en dodelijk wapen voor terug. De hoofdrol wordt gespeeld door Eihi Shiina, het enge balletmeisje uit Miike Takashi's klassieker Audition.

Nightmare Detective 2

Voor sfeer zit je goed bij Shinya Tsukamoto, de eigenzinnige Japanse regisseur die de afgelopen jaren naam maakte in het arthouse circuit met stijlvolle films als Vital, Haze en Nightmare Detective. Maar Tsukamoto is ook verantwoordelijk voor extreme grensverleggende klassiekers als Tokyo Fist en Tetsuo. Het nieuwe deel van zijn Nightmare Detective-serie is het beste van de twee, met prachtig camerawerk en freaky effects. Schoolmeisje Yuki heeft nachtmerries. Wanneer haar vriendinnen één voor één sterven aan een hartaanval, roept Yuki de hulp in van Kyoichi Kagenuma, de Nightmare Detective. Een man in een wapperende regenjas en een slecht humeur. Maar wat is gedroomd en wat is echt?

Trailer Tokyo Gore Police


	Related links » Website Imagine

Een nieuwe lente, een nieuw filmfestival

2009-03-26T15:22:00.001+01:00

Anton Corbijn gastcurator Filmfestival Breda

Foto: Gael Garcia Bernal in Mammoth van Lukas Moodysson

Een nieuwe lente, een nieuw filmfestival. De komende dagen kun je in Noord-Brabant terecht voor de eerste aflevering van het Filmfestival Breda. Niet zo maar een festival, maar eentje waar 'de grenzen van de beeldcultuur vervagen' en ook aandacht is voor gaming, fotografie en internetfilms.

De zalen moeten wel vol en dus zette de organisatie op de openingsavond afgelopen woensdag het nieuwste Kate Winslet-vehikel The Reader in.

In totaal draaien tot en met zondag 29 maart zestig speelfilms en 83 shorts, waaronder nogal wat premières. Zo kun je vrijdag naar de allereerste voorstelling van Crips, een documentaire van Joost van der Valk en Mags Gavan over het gewelddadige leven van een criminele Haagse gang Antillianen en Surinamers. Verwacht een hoop stoere gezichten en veel gangsta rap.

Superhunk

Ook draait de nieuwste film van Lukas Moodysson, die in Berlijn genadeloos werd afgekraakt maar waar we stiekem toch (of juist) nieuwsgierig naar zijn. Het is tenslotte de eerste Engelstalige film van de compromisloze Zweedse regisseur die eerder indruk maakte met Fucking Ǻmal en Lilya 4-ever maar daarna steeds naargeestiger films ging maken. In Mammoth speelt superhunk Gael Garcia Bernal, dus dan wil je wel.

Als je dan verder weet dat Anton Corbijn (Control en ook iets met foto's) gastcurator is en dat ambientmuzikant Scanner zaterdag samen met videokunstenaar Olga Mink live komt spelen, dan snap je dat de afdeling muziek ook prettig is afgedekt.

48 Hours

Ook leuk lijkt ons het 48 Hours filmproject waarin ervaren en beginnende filmmakers twee dagen de tijd krijgen om een film in elkaar te draaien. De vertoning van alle films is vrijdag. De winnaar mag naar de finale, volgend jaar in de VS.

De slotfilm op zondag, met live muziek van The Hungry Gods, is het magisch-realistische, op HD gefilmde Elvenland van Karel Doing.

Teaser Elvenland


	Related links » Website Filmfestival Breda

Complete Warner filmarchieven op dvd

2009-03-25T12:16:00.000+01:00

In een poging om de dramatisch teruglopende dvd-verkopen op te vangen, biedt Warner Bros sinds kort hun complete filmarchief aan op dvd.

Het gaat om duizenden films die niet eerder op dvd verkrijgbaar waren, waaronder Possesed (met Clark Gable en Joan Crawford), The Citadel en Mr. Lucky. Wie geïnteresseerd is, kan aankloppen bij WarnerArchive.com. Vervolgens krijg je voor $ 14,95 een downloadlink. Voor $ 5 extra sturen ze een fysieke dvd op.

Die dvd's worden pas geperst na de koop, hetgeen voor WB natuurlijk louter voordelen heeft. Ze hebben geen dure pakhuizen nodig om hun voorraden op te slaan noch hoeven ze aan voorraadbeheer te doen.

Warner moet wat, want alleen al in de VS zijn de dvd-verkopen het afgelopen jaar met 7% gedaald. En dat terwijl soms 60% van de filminkomsten (dus inclusief bioscoop release) afkomstig is van de schijfjes.

In totaal bracht Warner Bros 6800 films uit, waarvan tot nu toe slechts 1200 op dvd zijn verschenen. Daar komen er nu dus 5000 bij. Wel worden de archieven geleidelijk ontsloten. Iedere maand komen er twintig titels bij.

Possessed, met Clarke Gable en Joan Crawford (1931), de eerste tien minuten


	Related links » Website Warner Archive

Toyland opent Go Shorts filmfestival

2009-03-17T13:14:00.001+01:00

172 Korte films waaronder een Oscarwinnaar

Oscarwinnaar Toyland is aanstaande woensdag de openingsfilm van het nieuwe filmfestival Go Shorts, een nieuw filmfestival voor de korte film in het Nijmeegse theater LUX.

In totaal draaien er 172 korte films uit heel Europa op Go Shorts. Ze zijn onderverdeeld in overzichtelijke blokken waarbij sommige films meedoen aan competities, waaronder beste korte documentaire, beste korte fictie en beste animatie.

Go Short wordt op woensdag 18 maart geopend door niemand minder dan de Nijmeegse burgemeester Thom de Graaf. Die krijgt de Nederlandse première van de Oscarwinnaar Toyland te zien van de Duitse regisseur Jochen Alexander Freydank.

Spielzeugland

Toyland is een innemende film over leugens en schuld die zich afspeelt in 1942. Een Duitse moeder maakt haar zoontje wijs dat zijn joodse vriendje met zijn familie naar 'Spielzeugland' wordt gebracht. Zich niet bewust van de waarheid, gaat het jongetje er stiekem vandoor om zich aan te sluiten bij zijn joodse vriendje op weg naar speelgoedland. Freydank werkte maar liefst vier jaar aan het maken van Toyland. Hij produceerde en regisseerde de film, die al in 2007 uitkwam, zelf.

Verder is er op Go Shorts ruime aandacht voor de filmkunst in het in financiële nood verkerende IJsland. Onder de vlag Breaking The Ice: Icelandic Shorts, draaien er een aantal prijswinnende korte films van IJslandse bodem. De artistieke kwaliteit en diversiteit van het filmaanbod uit IJsland zijn volgens de organisatie nog nooit zo uitgesproken geweest als nu.

Vanaf donderdag 19 tot en met zaterdag 21 maart worden de korte films in competitieblokken vertoond. De verschillende filmprijzen worden op zaterdag 21 maart uitgereikt. Op de slotdag zondag 22 maart zijn de winnende films vervolgens nogmaals te zien.

Spielzeugland staat in twee delen ook op YouTube


	Related links » Website Go Shorts

Tokyo Sonata

2009-03-12T12:03:00.001+01:00

Debussy klinkt nooit meer hetzelfde

Met Tokyo Sonata wilde de Japanse cultregisseur Kiyoskhi Kurosawa een 'normale' film maken. Dat is niet helemaal gelukt, maar hij komt een heel eind en het slot is subliem. Niet voor niets won de film al een karrenvracht prijzen.

Schaamte, gezichtsverlies. Wie weleens in Azië is geweest weet dat die begrippen daar een heel andere lading hebben dan in het Westen. Het helpt het zonderlinge gedrag van vader Ryuhei Sasaki in Tokyo Sonata beter te begrijpen.In die nieuwste film van de Japanse cultregisseur Kiyoshi Kurosawa verzwijgt iedereen dingen voor elkaar en proberen alle gezinsleden zich naarmate de film vordert te ontworstelen aan de situatie waarin ze zich bevinden.

Soepbus

Aan het begin van Tokyo Sonata lijkt er nog geen vuiltje aan de lucht. Hoewel, de stormachtige wind rond het appartement is natuurlijk een voorbode van naderend onheil. Tokyo Sonata draait om een modelgezin in een buitenwijk van Tokio. Vader, moeder en twee puberende zoons. Maar als pappa na jaren trouwe dienst op kantoor plotseling wordt ontslagen omdat zijn baan naar China wordt wegbezuinigd (ook in Japan kennen ze het begrip outsourcen), verzwijgt Ryuhei dat voor de rest van zijn gezin.

Sterker nog, iedere dag kust hij zijn vrouw gedag en verlaat stipt om negen uur jasje-dasje het huis. Om vervolgens uren op straat te zwerven, in de rij te staan voor het arbeidskantoor of aan te schuiven bij de soepbus.

Daar blijkt hij niet de enige met zorgen. Een oude schoolvriend die al net zo onberispelijk gekleed gaat, zit in dezelfde penarie. Zijn glanzende aluminium zakentas en het constant rinkelende mobieltje dienen slechts als camouflage. "Ik heb mijn toestel zo geprogrammeerd dat ik regelmatig gebeld word", legt hij aan de verblufte Ryuhei uit. Hij nodigt zijn jeugdvriend vervolgens thuis uit omdat zijn vrouw achterdochtig begint te worden.

Comfortzone

Ook Ryuhei's beide zoons hebben zo hun manieren om dingen verborgen te houden. De oudste is zelden thuis, de jongste houdt stiekem lunchgeld achter om zo zijn pianolessen te kunnen betalen.Onder zijn dekbed bewaart hij een keyboard.

Zo sluimert ervan alles in het Japanse gezin. Waar moeder Megumi lange tijd kan veinzen dat er geen vuiltje aan de lucht is. Ieder potje in haar keuken staat strak in het gelid. Met militaire precisie runt ze het huishouden en het gezin.

Totdat ook zij hardhandig uit haar comfortzone wordt getrokken. Mama wordt ontvoerd door een inbreker (een hilarische cameo van de in Japan zeer geliefde steracteur Koji Yakusho). De ontvoering leidt tot een slapstickachtige stijlbreuk in het tot dan zorgvuldig opgebouwde verhaal van ontkenning en verhulling.

Kwallen

Regisseur Kurosawa wilde met Tokyo Sonata een 'normale' film maken. Tot nu toe stond de Japanner vooral bekend om duistere, fantasievolle en curieuze films met titels als Doppelgänger, Pulse en Bright Future. In die laatste film dobbert een stel lichtgevende kwallen door de kanalen van Tokyo en in Pulse zoeken de doden via schaduwen op de muur contact met de levenden. Kortom: andere koek.

Gelukkig heeft Kurosawa zo zijn eigen definitie van normaal. En kan het dus gebeuren dat vader Ryuhei een nacht lang in een oranje overall langs de kant van de weg ligt, terwijl zijn vrouw met haar kleding aan in zee zit en de oudste zoon in Irak meevecht met de Amerikanen.

We zijn dan al een heel eind op weg naar de totale desintegratie van het gezin. Dat Kurosawa de familie weer op een geloofwaardige manier bij elkaar brengt, toont zijn vakmanschap als verhalenverteller.

Het sublieme slot van Tokyo Sonata is bovendien alleen al vijf sterren waard. Zonder te verklappen wat er precies gebeurt zul je nooit meer hetzelfde luisteren naar Claire de Lune van Claude Debussy.

Tokyo Sonata draait sinds vandaag in de filmhuizen. De dvd van Bright Future is te bestellen via Filmfreaks.nl. Pulse is via Amazon te vinden.

Trailer Tokyo Sonata


	Related links » Website Tokyo Sonata

Horror in de Melkweg

2009-03-09T15:07:00.002+01:00

Hij draaide maar kort in de bioscopen, maar wie hem zag durfde de weken daarna geen metrostel in te stappen. Horrorliefhebbers die The Midnight Meat Train van de Japanse regisseur Ryûhei Kitamura misten, krijgen binnenkort een tweede kans om mee te rijden met deze bloederige nachttrein. Instappen kan in het House of Horror, een serie filmavonden die de Melkweg in Amsterdam de komende weken organiseert als opmaat naar het filmfestival Imagine.

Naast The Midnight Meat Train vertoont de Melkweg nog meer films die slechts kort in de Nederlandse bioscopen draaiden of alleen op festivals te zien waren, zoals The Fall van cultregisseur Tarsem Singh (The Cell), de Amerikaanse tienermoordfilm All The Boys Love Mandy Lane en Bug. Die laatste film van Exorcist-regisseur William Friedkin over een oorlogsveteraan die enge beestjes ziet, kreeg nimmer een volwaardige Nederlandse release maar was het afgelopen jaar een succesnummer op het Amsterdam Fantastic Film Festival.

Zombies

Ook het Spaanse [REC] zal te zien zijn in de intieme filmzaal van de Melkweg. De als een televisiereportage opgenomen film over een zombie-uitbraak in een appartementencomplex was twee jaar terug een grote hit in de Spaanse bioscopen en deed het daarna verrassend goed op het Rotterdamse Filmfestival. Grotendeels gefilmd met bibberige hand-held camera's doet [REC] af en toe denken aan The Blair Witch Project. Maar de Spaansefilm van het regisseursduo Jaume Balagueró en Paco Plaza is spannender, bloederiger en zit een stuk slimmer in elkaar dan de zoektocht in het bos.
Reserveren kan eenvoudig op de website van de Melkweg.

Trailer Bug


	Related links » Website Melkweg House of Horror

AFFF heet voortaan Imagine

2009-03-05T12:22:00.000+01:00

Het filmfestival AFFF heeft een nieuwe naam. Maar dat is niet de enige reden voor een feestje. Dit jaar vieren ze in Amsterdam hun 25e verjaardag.

In homokringen werd er hard gelachen om de afkorting van het Amsterdam Fantastische Film Festival. Maar dat is niet de belangrijkste reden dat het festival, dat vanaf half april weer losbarst, is omgedoopt tot Imagine.

Geen 'Amsterdams Fist Fuck Festival' meer dus. Maar een festival dat 'een beroep doet op de verbeelding van de bezoeker', ronkt het persbericht. Ook was er teveel verwarring over het woord 'fantastic' en bekt Imagine volgens de organisatie gewoon beter. Al moeten wij bij de nieuwe naam vooral denken aan een gezapig John Lennon nummer.

Britse anarchie

In ieder geval kun je vanaf 15 april in Pathé Tuschinski terecht voor je jaarlijkse portie horror, fantasy, science fiction en anime. Het festival duurt bijna twee weken en sluit met de vertoning van de publieksfavorieten af op 26 april.

Speciale aandacht is er dit jaar voor de Britse horrorfilm. Onder de verzamelnaam 'Anarchy in the UK' bewijzen jonge regisseurs dat er meer talent rondloopt naast Neil Marshall, die vier jaar terug indruk maakte met het verontrustende The Descent.

Ook is er op het festival wederom plek ingeruimd voor de korte film. In het programma Amsterdam Fantastic Shorts zijn dit jaar zo'n twintig films opgenomen uit alle hoeken van Europa. De films variëren in lengte van een paar minuten tot een dik kwartier. Zo kun je het Franse Coupé Court (Pascal Chind, 2007), dat met zijn 17 minuten geen seconde te lang duurt. In deze bitterzoete komedie over een dwerg en zijn verlangen naar het liefje van de plaatselijke vetkuif, kom je terecht in een knotsgek universum dat het midden houdt tussen Grease en het werk van Tim Burton.

Trailer Coupe Court


	Related links » Website Imagine

Welterusten Hilversum

2009-03-03T17:39:00.003+01:00

Dexter & Mad Men: Twee must see series

Foto: John Hamm als Don Draper (Mad Men)

Zijn ze in Hilversum in slaap gevallen? Hele volksstammen hebben de eerste twee seizoenen van Dexter al gezien, maar nog altijd is het wachten op de eerste aflevering van deze geniale Amerikaanse televisieserie op de Nederlandse buis.

Hetzelfde geldt voor Mad Men, waarvoor je voorlopig alleen bij de BBC terecht kunt. Wel biedt de Volkskrant sinds afgelopen weekend de dvd-box van het eerste seizoen te koop aan in hun webshop. Exclusief, zeggen ze erbij. Drie muisklikken verder kun je de veelbesproken nieuwe serie van de makers van The Sopranos ook (en goedkoper) aanschaffen bij Amazon of iTunes.

Mad Men volgt een stel New Yorkse reclamemakers in de jaren vijftig. Televisie is sterk in opkomst en de bomen groeien tot in de hemel. Alles kan in die tijd. Ook roken op kantoor, waardoor in vrijwel iedere scene binnenskamers een blauwe damp te zien is. Verder wordt er gekonkeld en vreemd gegaan bij het leven, al dan niet onder de invloed van vele glazen whisky.

Mad Men-bedenker Matthew Weiner schreef het script voor de serie al in 2000, maar legde het op de plank toen The Sopranos een succes werd. De acteurs in Mad Men zijn stuk voor stuk hotshots uit andere succesvolle Amerikaanse televisieseries, zoals West Wing, ER en The Unit.

De VARA heeft Mad Men (die al in zijn tweede seizoen zit) inmiddels aangekocht, maar het was ook moeilijk geworden de bejubelde serie te negeren na de lawine van gewonnen prijzen. Mad Men won vorig jaar zes Emmy Awards en in januari nog de Golden Globe voor beste televisieserie. Het is nog niet bekend wanneer de VARA Mad Men gaat uitzenden.

Sympathieke seriemoordenaar
Terug naar Dexter, dat in Nederland alleen via het digitale themakanaal 13th Street te zien was en volledig genegeerd lijkt te worden door de publieke omroep. Wellicht wilden ze zich niet branden aan een televisieserie over een koele (maar sympatieke!) seriemoordenaar die zijn slachtoffers met boormachines te lijf gaat.

Fans en critici zijn het er over eens: Dexter is van de beste en meest originele Amerikaanse televisieseries in jaren. Het script is bijzonder slim geschreven, de humor is heerlijk zwartgallig en er wordt fantastisch in geacteerd.

Doordat de omroepen het laten afweten wijken veel Nederlanders voor beide series uit naar torrents, waar Dexter het afgelopen jaar alleen Heroes voor zich moest dulden in de downloadlijst.

Trailer Mad Men


	Related links » Website Mad Men » Mad Men blog » Nederlandse site Mad Men » Website Dexter

Involuntary

2009-02-26T11:29:00.002+01:00

Filmkijken door een koker

Comazuipen, kindermishandeling, groepsgedrag. In de Zweedse mozaïekfilm Involuntary komt het allemaal voorbij. De rigide vorm waarvoor regisseur Ruben Östlund koos, zal niet iedereen aanspreken.

Behoort de vorm in dienst te staan van het verhaal dat een regisseur wil vertellen of niet? Dat is de vraag bij Involuntary, de tweede film van de Zweedse regisseur Ruben Östlund. Hij maakt het de kijker in meerdere opzichten niet makkelijk. Allereerst is er de mozaïekvorm waarin hij zijn verhaal verpakt. Je springt in de film van het ene naar het andere lijntje, waarbij de hoofdpersonen niets met elkaar te maken hebben.

Een oudere man die tijdens een familiefeest een vuurpijl in zijn oog krijgt. Een stel blonde tienerbimbo's die teveel drinken, een lerares die getuige is van een mishandeling op school. Met telkens een seconde zwart tussen de scènes.

Dan is er het radicale camerawerk. Of beter gezegd, het gebrek aan camerawerk. Östlund koos voor statische shots, waarbij de kadrering schijnbaar lukraak is gekozen. Acteurs lopen in en uit beeld of zijn alleen op de rug zichtbaar. In het openingshot staat de camera op de grond en zie je alleen benen. Je hoort vrienden elkaar begroeten, maar ziet pas later hoe ze eruit zien.

Soms werkt die aanpak prima. Zoals bij de twee tienermeisjes die sexy webcamshots van zichzelf maken. Of wanneer de camera in een autodeur de weerspiegeling van een stel vrienden filmt die een weekendje weg willen.

Maar vaak is de kokervisie ronduit irritant. Wie naar de bioscoop gaat voor mooie filmbeelden, heeft aan Involuntary een zware dobber. Ruben Östlund bepaalt wat we te zien krijgen en wanneer.

Groepsdruk

De boodschap van Involuntary is echter sterk en stemt tot nadenken achteraf. In hoeverre bepaalt groepsgedrag je eigen beslissingen? Hoe kun je de druk van een groep het beste weerstaan? Wat zou jij doen?

Wat dat betreft is het verhaal over de lerares die getuige is van een mishandeling door een collega van een leerling, het best gelukt. Ze staat als enige op tegen de man met de losse handjes en gaat met hem en haar collega's in discussie.

Als tiener heb je die kracht soms (nog) niet. Wat doe je met stomdronken vrienden die out gaan en waarmee geen land meer te bezeilen is? Laat je die liggen in het parkgras? Of steek jij je vinger op als een volle touringcar collectief gestraft dreigt te worden voor iets wat jij per ongeluk hebt stukgemaakt?

Het zijn dilemma 's waarmee iedereen weleens te maken krijgt. Dat maakt Involuntary ondanks de rigide vorm tot een urgente film.

Involuntary draait sinds vandaag in de filmhuizen en is ondermeer te zien in het Filmmuseum, Amsterdam.

Trailer Involuntary


	Related links » Involuntary op IMDB » Involuntary op de website van het Filmmuseum

Japanse outsider wint beeldenstorm

2009-02-24T16:02:00.001+01:00

Departures
Over de doden niets dan goeds

Wie de filmrubiek van DJ Broadcast een beetje volgt, weet dat we heimelijk liefhebber zijn van Aziatische cinema. Maar ook bij ons deed de naam Yojiro Takita, de regisseur achter Departures (Okiburito, in het Japans) niet direct een belletje rinkelen.

Takita, zo blijkt na een kleine speurtocht op filmsite IMDB, schreef tot nu toe een matige honkbalfilm, deed wat fantasy en regisseerde een handvol wisselend ontvangen samurai-films. Het tij keerde toen Takita scriptschrijver Kundo Koyama in de arm nam. Voor die laatste is Departures zijn eerste speelfilm, na jaren voor televisieseries te hebben gebuffeld.

Departures draait om de dood en de Japanse rituelen daar omheen en behoorde daarom alleen al niet tot de favorieten bij de bookmakers. Bovendien moest de Japanse film het opnemen tegen sterke tegenstanders. Zoals het met prijzen overladen Entre les Murs, het veelsproken Der Baader Meinhof Komplex over de RAF-terreur en de Israelische animatiefilm Waltz with Bashir.

Dat de Japanse film er met de buit vandoor ging, is daarom een verrassing. Departures gaat over een werkeloze cello-speler die een nieuwe baan vindt in een uitvaartcentrum, waar hij lijken moet opmaken en rouwende families moet begeleiden.

De overwinning in Hollywood is vooral te danken aan de zorgvuldige balans die het Japanse duo in hun verhaal toepaste, zo valt af te leiden uit de spaarzame buitenlandse recensies die we vonden. Aan de ene kant de omzichtige, respectvolle intimiteit van de hoofdpersoon met overleden onbekenden en aan de andere kant de droge humor waarin Japanners zo uitblinken.

Eind mei kunnen we beoordelen of de juichende verhalen over deze Japanse Oscarwinnaar terecht zijn, want Departures draait vanaf 28 mei in de Nederlandse bioscopen.

Trailer op youtube


	Related links » Officiële (Amerikaanse) site Departures

Beestenboel uit Zweden

2009-02-19T20:54:00.003+01:00

Minilogue DVD, Animals-the Movie

Wie platen van het Zweedse duo Minilogue in huis heeft, herkent ze direct: de fantasiedieren waarmee ze Sebastian Mullaert en Marcus Henriksson hun technosingles opvrolijken. Ook de cover van hun langverwachte dvd-versie van hun dubbelalbum Animals is getooid met een bizarre beestenboel.

Van alle videoclips die het Zweedse technoduo Minilogue de afgelopen jaren maakte, steekt Hitchhikers Choice er met kop en schouders bovenuit. In die verbluffende animatie van Kristofer Ström zie je de hand van de tekenaar voortdurend nieuwe fantasiedieren bedenken, wegvegen en aanpassen. De clip is op YouTube inmiddels goed voor meer dan drie miljoen kijkers.

Je vindt hem terug op de dvd Animals - the Movie, die grotendeels werd vormgegeven door het in Nieuw-Zeeland gestationeerde ontwerpersgezelschap Hinge Design. Dankzij hen werd het geen janboel in de overvolle audiovisuele dierenwinkel van Minilogue maar is Animals - the Movie een coherent en indrukwekkend geheel geworden.

Roestbruin
De film is onderverdeeld in 15 hoofdstukken, waarbij opvalt dat er aanvankelijk vooral werk van de tweede (ambient-achtige) cd voorbij komt en pas na vijf nummers/filmpjes de eerste beat valt. Verwacht dus geen oogverblindende technotrip waarop het prima warmlopen voor een party is. Nee, de boodschap van Hinge & Minilogue zit vol symboliek en animisme.
Met als belangrijkste thema de voortdurende verandering en transformatie in de natuur en het leven. Dat verhaal wordt verteld met prachtige roestbruine beelden, extreme close ups en camera's die regelmatig hun focus verliezen in dromerigheid. De kijker zoeft door een Tim Burton-achtig sprookjesbos, zweeft door huizen zonder dak of vloer om uiteindelijk omgekeerd in het gras te belanden. "It feels like floating", klinkt het op Six Arms and One Leg, een goed voorbeeld van een nummer waarin beeld en geluid perfect met elkaar in harmonie zijn.

Olifanten
Regelmatig pakken beelden verbluffend uit. We zien honderden olifanten door de lucht vliegen. Een paar nummers sverder we in een Sim City-achtige scène als een vogel over de straten van een onbekende stad (Stockholm?).

Er is duidelijk enorm veel werk gaan zitten in de symbiose van beeld en de soepel verende technobeats van Minilogue. Waarmee gelijk het vele uitstel van deze cd is verklaard. Maar het is het wachten waard geweest. En zeg nou zelf, zo'n dvd in Dolby Surround kijkt toch echt een heel stuk beter dan die bibberige YouTubebeelden met AM-radio kwaliteit.

Animals - The Movie van Minilogue is nu uit op Cocoon Recordings.

Trailer

&amp;amp;amp;amp;amp;lt;a href="http://www.joost.com/320qi8q/t/Trailer-Minilogue-Animals-The-Movie"&amp;amp;amp;amp;amp;gt;Trailer: Minilogue - Animals (The Movie)&amp;amp;amp;amp;amp;lt;/a&amp;amp;amp;amp;amp;gt;


	Related links » Website Minilogue » Website Kristofer Ström

Fever Ray: geheimzinnige explosies in een zwembad

2009-02-17T14:53:00.001+01:00

"Als ik later groot ben, word ik boswachter en wil ik op naaldhakken over het mos rennen", zingt Karin Dreijer Andersson in de nieuwste videoclip die ons warm moet maken voor haar aanstaande solodebuut Fever Ray. Ze staat in lompen op een duikplank boven een zwembad waarin herfstblaadjes dobberen. Onder het wateroppervlak loert iets groots.

De zangeres van de Zweedse electrogroep The Knife stuurde haar broer en medebandlid vorig jaar het bos in. Na jarenlang toeren was Karin Dreijer Andersson even klaar met de elektronische poppenkast van The Knife en wilde ze tijd voor haar zelf.

Opvallend is dat haar naamloze solodebuut als Fever Ray eigenlijk helemaal niet zoveel verschilt van het werk met haar broer. Het is iets minder dansbaar en er is meer ruimte voor akoestische instrumenten, maar net als bij The Knife besteedde de Zweedse veel aandacht aan de begeleidende videokunst, die dezelfde mystieke sfeer ademt.

Duikplank

Masker

Er circuleren inmiddels twee verschillende videoclips van Fever Ray (zie de link onderin) en ze zijn allebei fabelachtig mooi. Helaas blijft de identiteit van de vrouw achter Fever Ray ook in haar eigen clips verborgen. De dame op de duikplank In When I Grow Up van regisseur Martin de Thurrah is een actrice en niet de mysterieuze zangeres van The Knife. Haar gezicht gaat meestal schuil achter maskers. Of onder een dikke laag make up, zoals in de angstaanjagende videoclip die filmmaker (en vaste visuele man van The Knife) Andreas Nilsson voor de eerste single If I Had a Heart regisseerde.

In dat duistere filmpe zien we twee kinderen met een toorts over een nachtelijk meer varen, terwijl er enge gemaskerde mannen langs de kant staan. Later glijdt de camera over de vloer van een landhuis, waarin allerlei roerloze mensen liggen. Gezellig is anders.

Maar het zijn allebei videoclips die je lang bijblijven. Dreijer Andersson en Nilsson lieten zich voor de clip inspireren door Dead Man van de Amerikaanse filmmaker Jim Jarmusch, waarin een indiaan een begrafenis op het water krijgt.

Live

De liveshow waarmee Fever Ray later dit jaar op tournee gaat, zal voorzien worden van datzelfde spirituele en unheimische decor, onthulde Karin Dreijer Andersson aan DJBroadcast. We zien er nu al naar uit. De Zweedse ontpopt zich op haar indrukwekkende debuutalbum als een Scandinavische voodooprinses die heimelijk naalden in je oren steekt. Niet een boswachter die je in het donker wil tegenkomen.

Fever Ray verschijnt 18 maart via Rabid Records en wordt verspreid door V2. Het album is nu al digitaal te koop via Kliktrak.

Fever Ray - If I Had A Heart

Fever Ray - When I Grow Up


	Related links » Fever Ray op Vimeo » Website Fever Ray » Kliktrak

‘Slamdunk’ Millionaire

2009-02-11T19:35:00.006+01:00

Hoeveel Oscars sleept Slumdog Millionaire straks binnen? De bookmakers in Engeland zien de jongste film van Danny ‘Trainspotting’ Boyle alvast als favoriet. Zeker na de zegetocht in Londen, waar de film maar liefst vier Bafta’s binnensleepte. De teller staat inmiddels op vijftig filmprijzen.
Met de Oscars aanstaande (en tien nominaties op zak) heeft de Amerikaanse filmpers Boyles’ prijzenmonster inmiddels omgedoopt tot Slamdunk Millionaire.
Is dat terecht? In Rotterdam vonden ze van wel. Daar won Slumdog Millionaire de publieksprijs van het Filmfestival. Dat het kritische en verwende Rotterdamse publiek een Hollywood miljoenenproductie prefereerde boven arthousefilms uit Frankrijk, Spanje en Scandinavië zou wat kunnen zeggen over de povere kwaliteit van die laatste categorie, maar het illustreert vooral dat Boyle met Slumdog een ideale cross over film heeft gemaakt. Die zowel doorwinterde filmhuisgangers als Pathébezoekers aanspreekt.

Chai wallah
We vallen in de film als de doortrapte quizmaster hem door de politie heeft laten ontvoeren om de waarheid over zijn 'bedrog' er dan maar uit te laten martelen. Voor een feelgood movie begint Slumdog daardoor behoorlijk grimmig. De arme Jamal krijgt er van een morsige agent flink van langs en als de accuklemmen tevoorschijn komen, wordt het er niet gezelliger op.
Ook later in de film gebeuren er een paar gruwelijke dingen. Toch verlaat je de bioscoop na twee uur met een glimlach en een huppel. Boyle vertelt zijn verhaal, dat via de quizvragen in flashbacks voorbij komt, namelijk bijzonder geloofwaardig en met veel flair.
Bovendien zijn de karakters in Boyle's kleurrijke currypaleis nimmer karikaturen. De politieagent blijkt zijn mening dat Jamal een kastenloze oplichter is zowaar bij te kunnen stellen. En Jamals oudere broer heeft het weliswaar achter de ellebogen, hij redt zijn broer wel uit tal van penibele situaties.

Verzadigde kleuren
Het camerawerk van Anthony Dodd Mantle (Festen, It’s All About Love, Dogville) is virtuoos. Mantle laat z’n digitale camera’s over de sloppenwijken dansen, zoemt in en uit dat het een lust is en kiest voor bizarre hoeken voor het mooiste plaatje.
Voeg daarbij de verzadigde kleuren, een donderende soundtrack en de keuze om veel scènes in Hindi op te nemen (wat de authenticiteit en sfeer zeer ten goede komt) en je kunt niet anders dan concluderen dat Danny Boyle alvast een kast moet vrijmaken voor wat gouden beeldjes.

Slumdog op IMDB

Officiële filmsite

Britse trailer

Mensensmokkel op een bevroren rivier

2009-02-10T19:31:00.003+01:00

Frozen River

Ook al hebben we eindelijk weer eens een strenge winter, de tijd dat je met een auto over een bevroren rivier naar de andere oever kon rijden ligt lang achter ons. Maar in het noorden van de VS, op de grens met Canada, kan dat nog wel.

In Frozen River, de indrukwekkende debuutfilm van de Amerikaanse regisseuse Courtney Hunt, vormt de bevroren St. Lawrence-rivier de onwaarschijnlijke ontmoetingsplek voor twee vrouwen. Allebei hebben ze zo hun eigen zorgen. De blanke moeder Ray woont met haar twee zoontjes in een aftandse trailer, waar haar gokverslaafde man er zojuist met de spaarcentjes vandoor gegaan.

De indiaanse Lila Littlewolf is weinig beter af. Ze woont in onverwarmde caravan in de besneeuwde bossen van het Mohawk indianenreservaat. Haar kind is afgepakt door een boze schoonmoeder, ze is werkeloos en heeft weinig op met blanken.

De eerste ontmoeting tussen de twee vrouwen is dan ook ronduit vijandig. Ray schiet een kogel door Lila's caravandeur omdat die laatste zojuist de wagen van haar gevluchte man heeft gestolen en weigert terug te geven. Ze zijn immers in een indianenreservaat en daar gelden de Amerikaanse wetten niet.

Dat biedt mogelijkheden. Beide vrouwen zitten verlegen om geld. Ineens is er dus een ongemakkelijke alliantie waarbij de auto van Ray fungeert als een smokkelwagen en Lila regelt dat er illegale vluchtelingen in de kofferbak verdwijnen. Om er aan de Amerikaanse kant van de grens weer uit te komen.

Vijandige vriendschap

Lange tijd heerst het wantrouwen tussen de twee sterke tantes, vijandigheid zelfs. Het maakt Frozen River tot een krachtige, grimmige film. "I don't usually work with whites", bitst Lila tegen Ray terwijl die laatste al even hard tegenstribbelt terwijl ze over het ijs naar de Canadese grens hobbelen.

Deze twee zijn tot elkaar veroordeeld omdat ze beiden een mogelijkheid zien hun nijpende situatie te verbeteren. Zodat de kinderen van Ray niet meer hoeven te ontbijten met popcorn, terwijl Lila stilletjes hoopt op een hereniging met haar jonge zoontje.

Het ijzige landschap helpt mee aan het 'alles of niets-gevoel' dat Frozen River uitdraagt. Veel wit en grijs, met vooral horizontale en verticale lijnen en nauwelijks kleur. Vertier is er alleen in trieste bingohallen en kansloze cafés.

Frozen River was dit jaar de grote winnaar van het Sundance Filmfestival. Juryvoorzitter Quintin Tarantino roemde het grimmige debuut van Courtney Hunt en het sterke spel van Melissa Leo, die Ray voor haar rekening nam.
Op het Rotterdams Filmfestival eindigde Frozen River hoog in de publieksfavorieten en het moet wel gek lopen wil Hunts droomdebuut straks geen Oscar binnenhalen.

Frozen River draait sinds donderdag in de bioscoop. De Oscar-uitreiking is op 22 februari.

Trailer


	Related links » Frozen River op IMDB » Officiële site

Goeie deal van Cinneville

2009-02-05T20:59:00.001+01:00

Pathé had al zoiets maar nu komen ook de Amsterdamse filmhuizen met een onbeperkte filmpas. Wie 17,50 neertelt mag vanaf 17 februari dag en nacht vertoeven in een van de dertien Amsterdamse filmtheaters die meedoen.

Van de betere Hollywood films in The Movies, tot de eigenwijze programmering van Kriterion, van de Nederlandse producties in Het Ketelhuis en de Franse cinema in Cinecenter tot de wereldcinema in Rialto en het Filmmuseum, de Cinneville-pas brengt het hele aanbod betaalbaar onder handbereik.

Tegelijkertijd met de pas wordt ook de nieuwe filmsite Cineville.nl gelanceerd. De site is een initiatief van de dertien deelnemende filmtheaters en dagblad Het Parool, waarmee de krant de dominante filmsite Cinema.nl (een gezamenlijke site van Volkskrant &VPRO) wat tegenwicht gaat bieden.

Pathé Unlimited
Filmpaleizengigant Pathé kwam eerder met hun Pathé Unlimited pas, waarmee liefhebbers van Hollywood blockbusters voor een flat fee van 18 euro per maand zo vaak ze willen in het donker mogen zitten. Met de Cineville.pas krijg je onbeperkt toegang tot de betere arthousefilms en wereldcinema. Lijkt mij een werelddeal.


	Related links » Cineville » Pathé Unlimited

Bal der geweigerden, terugkijken op elf dagen films

2009-02-01T16:22:00.004+01:00

Ongelofelijk maar waar, tientallen keren per dag was Speedy J de afgelopen week te horen op het filmfestival. Sterker nog ze draaiden de compositie van de bekende Rotterdamse technoproducer in alle filmzalen voor aanvang van iedere film. Elf dagen lang.

Jochem Paap schreef namelijk de muziek van de nieuwe trailer van het filmfestival, het korte animatiefilmpje dat voorafgaat aan iedere voorstelling. Want ja, een nieuwe look, een nieuw logo en dus ook een nieuwe trailer. Daarbij hielp het dat de technoproducer en de nieuwe directeur Rutger Wolfson elkaar al kenden van de dvd Umfeld, waaraan Wolfson meehielp.
Het is een muziekje van amper tien seconden, van hoog naar laag. Op het doek zien we de kop van de nieuwe tijger opkomen als een zon. Eerst z’n oren, dan de drie streepjes op z’n bol en daarna de rest. Waarna de film begint.
Wie benieuwd is hoe die trailer eruit ziet zal een jaar moeten wachten, want het Rotterdamse filmfestival zit er op. De bioscoopzalen zijn gesloten, de filmbanden weer in blikken opgeborgen, de hotelkamers verlaten. Voor het eerst sinds jaren stagneerde de groei van bezoekers. Kwamen er vorig jaar nog 355.000 mensen opdagen, dit jaar stokte de teller op 341.000.
Niet dat het daardoor lekker rustig was in de bios. Vooral in de weekends waren veel voorstellingen uitverkocht. Al zat ik zaterdagavond tijdens mijn allerlaatste film zowaar naast een paar lege stoelen. Vreemd, want Telstar was één van de leukste films van de circa 35 die ik tijdens het festival zag. Iedere muziekliefhebber zou de biopic over de pionierende Britse muziekproducent en studio wizzard Joe Meek moeten zien, maar voorlopig heeft nog geen enkele Nederlandse distributeur zich gemeld voor de debuutfilm van regisseur Nick Moran. Die je misschien nog kent van zijn rol in Lock, Stock and Two Smoking Barrels.

Bal der geweigerden
Na afloop van Telstar (altijd fijn als je laatste film een topper is) belandde ik in de Rotterdamse Schouwburg. Waar een soort ‘bal der geweigerden’ stemming heerste. Het slotfeest (thema: burlesque) in de Doelen aan de overkant was namelijk uitverkocht, waardoor veel filmgangers hun heil in de foyer van de Schouwburg zochten. Het was er eigenlijk best gezellig, en in de kleine zaal werd verrassend vet gedraaid. Dubstep, ragga, soul en roots dub uit de platenkoffers van het Ghettoblaster Soundsystem maakten dat de dansvloer afgeladen vol bleef en de wachttijd voor de ingang soms opliep tot een kwartier.
Zo rekte ik m’n filmfestivalgevoel nog even op, maar diep in de nacht kon ik er niet langer onderuit: het IFFR 2009 was nu toch echt voorbij.

Voor wie wil weten welke films de komende maanden absoluut niet te missen zijn, hier een onvolledig overzicht:

Tokyo Sonata
Prachtig Japans familieverhaal waarbij vader werkeloos wordt maar dat uit schaamte verzwijgt voor zijn vrouw. Langzaam valt het gezin uit elkaar. Verrassend toegankelijke film van Kurosawa Kiyoshi, die tot nu toe vooral om z’n donkere films bekend stond. Alleen al voor het schitterende slot vijf sterren. Draait vanaf 12 maart.

Tony Manero
Ongemakkelijke, bij vlagen nare maar intrigerende film over een psychopaat in het Chili van Pinochet. Raúl gaat over lijken om zijn droom te verwezenlijken: dansen zoals John Travolta in Saturday Night Fever. Na afloop van Tony Manero dans je nooit meer hetzelfde op een glazen dansvloer.

Bronson
Met vaart verteld levensverhaal over de gevaarlijkste bajesklant in de UK, waarbij acteur Tom Hardy alles geeft, inclusief tientallen kopstoten aan bewakers en gevangenisdirecteuren.

35 Rhums
Fijne Franse film met een prettige cadans over een zwarte gebroken familie in een buitenwijk van Parijs. Pappa is treinmachinist, maar dat leer je in 35 Rhums pas na een uur. Voorzien van een heerlijk melancholieke soundtrack van Tinderstick-voorman Stuart A. Staples. Draait vanaf 1 oktober.

Awaydays
Alleen al voor de vette new wave soundtrack zeer de moeite. Joy Divison, Cabaret Voltaire en Wire komen voorbij in dit coming of age drama over een stel intellectuele hooligans in het conservatieve Engeland van Thatcher. Quadrophenia meets This is England. Bereid je voor op veel slang.

Autumn
Van alle Turkse films die in Rotterdam draaiden was dit verreweg de beste. Een doodzieke politiek gevangene wordt vrijgelaten en slijt z’n laatste dagen in zijn geboortedorp in de bergen. Psychologisch drama vol symboliek waarin regisseur Özcan Alper de kracht van beeld ten volle benut.

Overigens hebben niet alle bovenstaande films al een Nederlandse distributeur. In sommige gevallen is de film in het buitenland al uit op dvd en via het internet eenvoudig te bestellen.

Trailer Tokyo Sonata

Haunted House, de werkelijkheid is nog enger

2009-01-30T11:25:00.003+01:00

Dit jaar kun je tijdens het filmfestival naar een heus spookhuis. Of je bezoekt een oorlogsgebied, dat toevallig om de hoek ligt. Maar de werkelijkheid is nog enger, zo blijkt uit de documentaire Fixer, die hoog in de publieksfavorieten staat.

Geklop op de deur. “De Geest is nog niet gearriveerd”, giechelt een meisje dat haar hoofd om de hoek steekt. Teleurstelling. Ik had me juist zo verheugd op een angstaanjagende Aziatische geestverschijning in het Haunted House. Maar ja, het is nog niet eens echt donker als ik even na vijven binnenstap. Wat had ik dan verwacht?
Het Haunted Hause vindt je aan de Witte de Withstraat 63 in Rotterdam. Het spookhuis in het voormalig fotomuseum maakt deel uit van het officiële programma van het filmfestival, waarmee maar weer eens is aangetoond dat het IFFR veel meer is dan alleen films kijken.
Dit jaar is er speciale aandacht voor de grote rol die geesten in de oosterse samenleving en dus ook in de filmindustrie spelen. Waarmee het voor de hand lag om een aantal Aziatische regisseurs te vragen om vijf kamers in te richten van een heus spookhuis.
Die van de Thaise regisseur Sasanatieng en de Indonesische filmmaakster Riri Riza zijn het engst. In haar schemerdonkere, naar kruiden geurende kamer ligt alles klaar voor een exotisch reinigingsritueel. Je moet in je eentje naar binnen en ziet door een gaasgordijn allerlei vage attributen op een lage tafel liggen: kruiden, een kris en een kannetje met kippenbloed.
Ook de kamer van Sasanatieng heeft maar ruimte voor een bezoeker. Wat het des te enger maakt. Maar de geest liet tijdens mijn bezoek dus nog even op zich wachten.

Krijsende kinderen
Om de hoek van het Haunted House, in de expositieruimte van V2, kom je voor heel andere vuren te staan. Wie de installatie Warum 2.0 binnenstapt, heeft het idee de centrale commandopost van een hi tech leger in een ver oorlogsgebied te betreden. Overal waar je kijkt flitsen fragmenten van militaire acties voorbij. Je hoort de zoevende wieken van helikopters, het ratelen van mitrailleurs en het geschreeuw van kinderen. Kruip onder een camouflagenet door en je staat ineens in een digitale arena met een 360 graden projectie waarbij het beeldenbombardement reageert op jouw bewegingen. Erg stoer.
Dankzij de installatie wordt je je bewust van de enorme hoeveelheid beelden die moderne oorlogsvoering genereert. Of je nou surft over het web, televisie kijkt of door kranten bladert, overal vind je oorlogsleed. Maar raakt het je nog echt?

Fixer
Wat in ieder geval wel binnenkomt is de boodschap van de documentaire Fixer, the Taking of Ajmal Naqshbandi. De op video geschoten film van de Amerikaanse regisseur Ian Olds staat al dagen hoog in de publieksfavorieten top tien en moest eerder deze week alleen de miljoenenproductie Slumdog Millionaire voor zich dulden. Voor wie niet weet wat een fixer is, dat is iemand die buitenlandse journalisten helpt hun reportage te maken. Vaak gaat het om iemand die goed engels spreekt en uit het land komt waarin de reporter zijn nieuws moet halen.
De Afghaanse Ajmal was zo iemand. Hij werd in 2007 bruut onthoofd door de Taliban, nadat hij eerder samen met een Italiaanse journalist was ontvoerd. De Italiaan kwam vrij en werd in eigen land binnengehaald als een held, maar de Afghaanse regering liet het lelijk afweten.
Olds maakte een indringende en weinig vrolijk stemmende documentaire over Ajmal Naqshbandi en zijn noodlottige einde. De film is gemaakt onder moeilijke omstandigheden, en daarom kun je Olds nauwelijks kwalijk nemen dat de beelden af en toe maar matig overeenkomen met het verhaal dat hij wil vertellen.
Na afloop van de wereldpremière zijn we getuige van een ontroerend interview met de regisseur, de Amerikaanse journalist uit de film en een fixer buddy van Jamal, die zijn emoties nauwelijks de baas kan.

Lieve schaapjes
“Draaien er ook films waar je simpelweg blij van wordt”, wilde een vriend gister van me weten. “Je schrijft alleen maar over narigheid dit jaar”, mopperde hij. Nou goed dan. Zoek je een film waarnaar je met gerust hart je moeder mee kunt nemen maar die toch cultureel verantwoord is?
Ga dan naar Tulpan, van de Kazakhstaanse regisseur Sergey Dvortsevoy. Met adembenemende shots van de ruige natuur op de steppes, met lieve schaapjes en zielige doodgeboren lammetjes en vanzelfsprekend veel afzien in stoffige joerts zonder stromend water of stroom.
Ieder jaar draaien er wel een paar van dat soort films in Rotterdam. Soms zijn ze mierzoet, regelmatig wordt er dramatisch slecht geacteerd (authentiek heet dat dan) en vaak zijn ze te lang. Dat alles gaat niet op voor Tulpan. De karakters zijn goed uitgewerkt, er wordt mooi naturel in geacteerd en –heel belangrijk- er zit heerlijk veel veel humor in. Niet voor niets kocht het Filmmuseum hem aan om de film in mei een officiële Nederlandse release te geven. Ga hem zien. Je wordt er blij van. Gegarandeerd geestverschijningsvrij bovendien.

Warom 2.0

Fixer

Tulpan

Haunted House videoverslag

Gomorra, Maffiafilm zonder helden

2009-01-30T11:21:00.003+01:00

Iedereen in Rotterdam wil hem zien: Gomorra. Alle voorstellingen van die veelbesproken maffiafilm waren binnen een dag uitverkocht. Maar wie op het filmfestival geen kaartje wist te bemachtigen, kan vanaf vandaag terecht in de reguliere bioscoop.

Sinds zijn boek Gomorra uitkwam, nu bijna drie jaar geleden, is er veel veranderd in het leven van journalist Roberto Saviano. Zijn onthullende kijk in de Napolitaanse wijk die onder het juk van de Camorra zucht, kwam hem op zoveel bedreigingen te staan dat hij moest onderduiken en sindsdien onder politiebescherming leeft. Ook regisseur Matteo Garrone, die het boek verfilmde, kijkt tegenwoordig wat vaker over zijn schouder.

Het zegt wat over het realistische gehalte van zowel boek als film. Wie gewend is aan maffiafilms uit Hollywood zoals Goodfellas, The Godfather en Donnie Brasco zal even moeten schakelen. In Gomorra zitten geen helden. Er is geen dappere hoofdfiguur aan wie de kijker zich kan optrekken.

Alles draait in Gomorra over de verstikkende en verlammende werking die de plaatselijke maffia op de samenleving heeft. Centrale plek is een troosteloos flatgebouw in een noordelijke buitenwijk van Napels, Vele di Sampi genaamd. Een bizar betonnen monster dat zo uit een scène van Blade Runner zou kunnen komen. Wie daar opgroeit, ontkomt bijna niet aan de verstikkende hand van de maffia.

Zo ziet de dertienjarige Totò, die de boodschappen van de plaatselijke kruidenier op de galerij bezorgt, op een dag een politieachtervolging door het raam. Waarbij een grote zak cocaïne en een pistool achterblijven. Hij rent naar de overkant, pakt de handel en brengt het niet naar de politie maar naar de grote bazen. Die hebben prachtige namen als Boxer, Pitbull en Don Ciro. "Wanneer mag ik meedoen?", vraagt Totò besmuikt aan hen.

Al iets verder op de criminele ladder zijn de tieners Ciro en Marco. Twee brutale boefjes die hele scènes van Scarface uit hun hoofd kennen en zonder scrupules cokedealers rippen of een speelhal beroven. Als ze de wapenopslag van de plaatselijke don plunderen, gaan ze echter te ver. Het levert wel een van de meest gedenkwaardige scènes van Gomorra op: twee knulletjes die in hun zwembroek machinegeweren leeg schieten aan de oever van de rivier.

Systeem
Wat de hoofdrolspelers in Gomorra gemeen hebben is hun poging om op een of andere manier het systeem te slim af te zijn. Zoals kleermaker Pasquale, die het stiekem op een akkoordje gooit met een stel Chinezen om zo wat bij te verdienen. Of Don Ciro, die bekneld raakt tussen twee bendes. Tegen het einde van de film zien we hem een kogelvrij vest onder z'n zomerjasje passen. Hij voelt het naderend onheil.

En dan is er Roberto die meeloopt met grote baas Franco (opnieuw een prachtrol voor Toni Servillo). Hij ziet hoe duizenden vaten giftig afval illegaal worden gedumpt in lege steengroeves en besluit uiteindelijk om niet langer mee te werken aan het schandaal. "Kijk om je heen", schreeuwt Franco hem na. "Je ziet alleen maar schulden. Dankzij ons zit dit kutland nu mooi in de Europese Unie."

Vlieg op de muur
Regisseur Garrone, die in 2002 indruk maakte met het curieuze l'Imbalsamatore, maakt het de kijker in zijn ruim twee uur durende film niet gemakkelijk. Door het grote aantal verhaallijnen duurt het even voordat je erin zit. Bovendien ontbreken subtitels en voice overs en bevat de eerste anderhalf uur van de film nauwelijks muziek. Mede door die laatste keuze is het geweld in de film van iedere emotie of drama ontdaan. Het is er gewoon.
Garrone's camera registreert alles, als een vlieg op de muur. Tijdens een gesprek in de woonkamer glijdt de handcamera terloops even langs de keuken, en controleer je als kijker vervolgens automatisch of de kust wel veilig is. Die documentaire-achtige stijl draagt bij aan het realistische gevoel van Gomorra.

De film eindigt grimmig en abrupt. Met als verontrustende boodschap dat er de laatste drie jaar 4000 doden zijn gevallen bij het maffiageweld in Italië en dat de nieuwe Twin Towers met geld uit de Camorra zijn gefinancierd. De tentakels van het monster zijn overal, wil Garrone maar zeggen. En je moet van goeden huize komen wil je uit z'n greep blijven.

Gomorra draait sinds vandaag in de reguliere bioscopen.De voorstellingen op vrijdagavond in Cinerama 5 en op zaterdagmiddag in Pathe 3 zijn uitverkocht.

Trailer Gomorra

» Website Gomorra
» Filmfestival Rotterdam

Los Bastardos: Wie is de grootste klootzak?

2009-01-28T10:40:00.002+01:00

Zo halverwege het festival komen de publieksfavorieten vanzelf bovendrijven. Los Bastardos zit daar niet tussen. Daarvoor is de Mexicaanse film veel te nihilistisch en donker.

“wilt u even doorschuiven? Deze voorstelling is helemaal uitverkocht.” Hoe vaak ik die zin al niet voorbij heb horen komen op het filmfestival. Vooral de vroege avondvoorstellingen lopen als een tierelier. Voor de publieksfavorieten is het al helemaal onmogelijk om nog een kaarten te krijgen. Zelfs als ze overdag draaien, zit het propvol.

Dat met die publieksfavorieten moet ik trouwens even uitleggen. Bezoek je een film op het festival, dat is de kans groot dat je bij de ingang een scheurkaart in je handen geduwd krijgt. Met daarop de cijfers 1 tot en met 5. Na afloop scheur je de stemkaart een stukje in bij het cijfer dat je de film geeft, en iemand in een donkere kelder onder de bioscoop (althans, zo zie ik het voor me) telt al die scores dan bij elkaar op. Na een paar dagen verschijnt de eerste tussenstand van de KPN Publieksprijs 2009 en zo halverwege het filmfestival –nu dus- komen de uiteindelijke favorieten vanzelf bovendrijven.

Voor die films wil iedereen een kaartje. Iedereen. Maar waarom eigenlijk? Dit jaar staan twee Hollywood-producties bovenaan: Slumdog Millionaire en Rachel Getting Married. Beide films draaien binnenkort ook in de reguliere bioscopen. Beter pak je dus een film die over een paar dagen wellicht nooit meer de Nederlandse filmzalen te zien zal zijn.

Een van de vele goede Turkse films die dit jaar in Rotterdam draaien bijvoorbeeld. Of iets van de jonge en talentvolle Mexicaanse honden. Neem Los Bastardos. Dat is zo’n film waarover iedereen die hem zag het heeft. Een film ook die heftige reacties oproept. Gooi het werk van Gus van Sant, Sergio Leone en Carlos Reygadas in een cementmolen, gooi er wat kogels en crack bij, hussel het flink door elkaar en je krijgt Los Bastardos. “A modern day western”, zoals de Mexicaanse regisseur Amat Escalante (Sangre, 2005) zijn eigen film omschrijft.

Pick up
Alleen al het openingshot van Los Bastardos is geniaal. Zeven minuten staat de camera onbeweeglijk op de bodem van drooggevallen betonnen afwateringskanaal. Aan de horizon zien we twee figuren voetballen. Langzaam komen ze dichterbij. Uiteindelijk lopen ze al ballend langs de camera, waarna die uit zijn lethargie ontwaakt en meedraait als het tweetal omhoog klautert en over de rand verdwijnt.

We leren dat de twee broers zijn en Fausto en Jesus heten. Ze wonen illegaal in Los Angeles, komen uit Mexico en wachten elke dag op een muurtje op ‘contraters’, blanke Amerikanen die langskomen in hun pick ups om goedkope werknemers te ronselen voor een klusje.

Het tempo van de film is lange tijd kalm. Toch hangt er een zinderende spanning boven het tweetal. Als ze door het plaatselijke park wandelen en lastig worden gevallen door een stel racisten blijft de riot gun in de tas. En ook als ze inbreken in een woning en daar een vrouw gijzelen blijft geweld uit. Maar je voelt: dit kan nooit goed aflopen.

Los Bastardos is in veel opzichten een extreme film. Traag, grotendeels zonder muziek en behoorlijk rauw. Met als belangrijkste vraag: wie zijn eigenlijke grootste bastardos? De blanke rijken die de arme arbeiders voor een grijpstuiver hun nieuwe condo laten bouwen of de illegalen die hun lot in eigen hand nemen en daarbij geweld niet schuwen?

“I wanted to make a movie that would shake the brain a bit”, zegt Escalante daar zelf over. Nou, dat is dan behoorlijk gelukt.

Los Bastardos draait donderdagavond in Pathe 5 en zaterdagmiddag in Cinerama 5. Beide voorstellingen zijn inmiddels uitverkocht.

Los Bastardos

Publieksprijs IFFR 2009

trailer Los Bastardos

Watch more YouTube videos on AOL Video

--
>> www.myspace.com/passetti <<
<>
>>http://renepasset.blogspot.com/<<

Kantoorgebouw als filmdoek

2009-01-27T13:29:00.005+01:00

Size Matters, en dus mochten een aantal regisseurs hun films projecteren op grote bankgebouwen in Rotterdam. Met een stijve nek als resultaat. En ga naar Bronson, de ultieme bloedneuzenfilm.

Zelfs als je geen enkel filmkaartje koopt kun je in Rotterdam onmogelijk om het filmfestival heen. Overal in het centrum wapperen witte vlaggen met die nieuwe, ronde tijgerkop. Verder struikel je over toektoeks, een aardigheidje van sponsor KPN. Met een speciaal polsbandje brengen de pruttelende karretjes je gratis en voor niks van de ene naar de andere bioscoop. Maar het leukst zijn toch de enorme projecties op een drietal markante gebouwen in de binnenstad.
Van de week toen de schemer intrad, fietste ik alle kantoorkolossen eens af. Ik begon onder het enorme ING gebouw naast Rotterdam CS, waar de Mexicaanse regisseur Carlos Reygadas een integrale voetbalwedstrijd vertoont. Maar het is geen gewone match. We zien vrouwen op een afgetrapt veld hun potje spelen, met op de achtergrond prachtige bergen.
Reygadas (Stellet Licht, Japón, Batalla en el Cielo) moet het enorme bankgebouw delen met twee andere kunstenaars, die honderden lichtjes ophingen. Het resultaat is surrealistisch. Een vrouwenvoetbalwedstrijd in kerstsfeer.
Even verderop, op het Hofpoortgebouw aan het Hofplein projecteert het Nederlandse duo Nanouk Leopold (Ǐles Flottantes) en Daan Emmen een reeks starende gezichten. De video duurt maar liefst 420 minuten maar geen hond die zo lang in de kou blijven kijken natuurlijk. Daarvoor is de installatie Close-Up ook helemaal niet bedoeld. Nee, je fietst of loopt langs, kijkt even naar boven en vervolgt je weg. Als je uren later terugkomt (uit het café, uit de bioscoop of van familiebezoek) zijn de gezichten er nog steeds. Starend, knipperend met hun ogen, enorm.
De leukste projectie vind je op de Robeco Toren aan de Coolsingel. Daar zet de Canadese regisseur Guy Maddin avond na avond Isabella Rossellini op de elektrische stoel. Zijn filmpje Send Me To The ‘Lectric Chair duurt maar zeven minuten, en is dus makkelijk tussen twee rode stoplichten door even mee te pakken. In flikkerend zwartwit –Maddins handelsmerk- zien we hoe de filmdiva wordt vastgebonden op de stoel waarna langzaam de stroom wordt opgevoerd. Toch is het geen gruwelijk filmpje, eerder aandoenlijk en grappig.

Gebroken neus
Ook grappig en grimmig tegelijkertijd is Bronson, de nieuwste film van de Deense cultregisseur Nicolas Winding Refn. Hij maakte naam met de Pusher trilogie, een reeks keiharde misdaadfilms. Bronson is daarop een logisch vervolg. Het is de bijnaam voor de meest gevreesde gevangene van Groot-Brittannië. Iemand die al zijn halve leven achter de tralies zit, 2500 push ups per dag doet en niet terugschrikt voor gebroken neus meer of minder.
In de film wordt hij briljant vertolkt door Tom Hardy. Één bonk spieren, een kale kop en een imposante snor. Laat je niet misleiden door zijn charmante glimlach. Charlie Bronson wil niets liever dan zoveel mogelijk gevangenisbewaarders op hun bek slaan. Hij ontwikkelt er zelfs een ritueel voor. Door zich piemelnaakt uit te kleden en in te smeren met zeep, zijn er minstens vijf man nodig om hem op de knieën te dwingen.
Winding Refn vertelt het levensverhaal van Bronson –die eigenlijk Michael Gordon Peterson heet- met veel flair en vaart. Alleen de keuze om Bronson regelmatig uit de film te trekken om als variété-artiest zelf zijn verhaal te laten doen, wordt op den duur wat vermoeiend. Niettemin, het is de Deen wederom gelukt een coole en originele film te maken. En Hardy is verbluffend als de angstaanjagende herrieschopper.

Bronson is op woensdagavond nog te zien in Cinerama 5 en op donderdagavond in Pathe 7.De projecties van Maddin, Reygadas en Leopold/Emmen op de drie bankgebouwen zijn iedere avond tussen 18 en 01 uur te zien.

trailer Bronson

Banden met de maffia

2009-01-26T11:12:00.002+01:00

DJB Report IFFR 2009: Banden met de maffia

Er draaien dit jaar opvallend veel maffiafilms in Rotterdam. Met het veelbesproken Gomorra als boegbeeld. Is die film rauw en donker, in Il Divo is alles hypergestileerd en glanzend. Maar de hoofdrolspelers zijn net zo verrot van binnen.

Daar komt ‘ie aangerold. Met ferme bewegingen van haar vlakke hand rolt de operateur van Cinerama de spoel van de volgende film door het filmcafé. Het gevaarte is bijna een meter hoog en bedreigt de knieën van diegenen die niet opzij springen. Het is de print (zoals zo’n filmspoel officieel heet) van de film die we zo dadelijk gaan zien: Il Divo, de nieuwe film van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino.
Om die gestileerde prachtfilm in zijn volle omvang te kunnen waarderen helpt het, als je iets van de Italiaanse politiek weet en wel eens hebt gehoord van de Rode Brigades en de vrijmetselaarsloge P2.
Zegt de naam Giulio Andreotti je iets? De kleine man met de onafscheidelijke ‘Dolf Brouwers-bril’ domineerde 60 jaar lang het politieke toneel in Rome, leidde zeven kabinetten en werd in ’91 benoemd tot senator voor leven, met bijbehorende immuniteit. Het was een roerige tijd, waarbij ontvoeringen, afrekeningen en zelfmoorden aan de orde van de dag leken.
Sorrentino maakte een biopic over Andreotti’s leven, met prachtig camerawerk en een goedgeplaatste soundtrack. Dat Sorrentino behalve van film ook het verstand heeft van muziek, bewees hij al met zijn vorige film Le Consequenze dell’ Amore, waarop veel elektronische muziek van het Warp label voorbij rolde.
Vooral het eerste uur van Il Divo is subliem. Daarna, als de maffia-aanklachten Andreotti in de rechtszaal brengen, zakt de bijna twee uur durende film iets in. Maar het blijft genieten van ster acteur Toni Servillo, die op het festival ook in Gomorra te zien is, maar dan als maffialid.

IJslandse maffia
Opvallend hoeveel maffia & misdaadfilms er trouwens draaien in Rotterdam dit jaar. Behalve in Italië kampen ze ook in Zuid-Korea, Hongkong en IJsland met georganiseerde misdaad. IJsland? Geintje zeker? “Als je in Reykjavik een potlood steelt, heeft de politie er aan het einde van de staat al opgepakt", lacht regisseur Olaf de Fleur Johannesson tijdens de Q&A van zijn film The Higher Force.
In die knotsgekke film over een stel mislukte ‘loansharks’ speelt Michael Imperioli (Christopher in The Sopranos) een grappige bijrol als maffiabaas. Als je van de typische Scandinavische humor houdt (en dat doe ik), dan is deze zwarte misdaadkomedie op het failliet eiland beslist een aanrader. Alleen al voor het typetje ‘Wolfi’, een Duitse hippie met een geweldig fout accent en witte sportsokken onder z’n rode broek.
Minder valt er te lachen in Breathless, een rauwe misdaadfilm en kandidaat voor de Tiger Awards, de prijs voor beginnende regisseurs, in dit geval de Koreaanse regisseur Yang Ik-June.
Je moet tegen een stootje kunnen, als je Breatless wil kunnen waarderen. In de eerste seconden vallen al rake klappen, waarna twee uur lang talloze mensen tot pulp worden gebeukt omdat ze niet op tijd hebben betaald. In vrijwel iedere tweede zin zit een (Koreaanse) scheldwoord waarbij hoofdpersoon Song-Hoon zelfs zijn kleine neefje niet spaart.
Daarom is het moeilijk sympathie op te brengen voor deze keiharde gangster die z’n gevoel lijkt te hebben uitgeschakeld. Dat dat toch lukt, is de verdienste van de jonge regisseur die het verhaal met veel flair en knap camerawerk weet te vertellen.
Later deze week meer over Gomorra, volgens sommigen de beste maffiafilm ooit gemaakt. Of dat terecht is, lezen jullie donderdag.

Il Divo

The Higher Force

Breathless

trailer Il Divo

Pure horror: al je filmkaartjes verliezen

2009-01-24T11:21:00.005+01:00

Nachtmerriescenario tijdens het filmfestival: je portemonnee kwijtraken met daarin behalve je bankkaarten, rijbewijs en bonuskaart ook de felbevochten filmtickets voor de komende dagen. Het overkwam me vrijdagnacht.
Terwijl ik de trein van twee na middernacht wil binnenstappen grijp ik naar mijn broekzak om te kijken waar ik m’n treinkaartje ook alweer heb opgeborgen. De vertrouwde bult ontbreekt. Paniek! In een fractie van een seconde spoel ik de film terug van de afgelopen avond, waarna ik resoluut de trappen van Rotterdam CS weer afren,
Ik zag zojuist een Aziatisch horrorvierluik uit Thailand. Daar moet de portemonnee uit mijn broekzak gegleden zijn. Terwijl ik een razende vaart terugfiets naar Luxor, neem ik de rest van de mogelijke scenario’s nog eens door.
Ik begon in Pathé met Left Handed. Een mooie zwartwitfilm over een fenomeen dat alleen Japan voorkomt: hikikomori. Schooljongens die zich (soms van de ene op de andere dag) volledig terugtrekken uit de maatschappij en als kluizenaar in hun eigen kamer bivakkeren.
Opvallend genoeg werd de film niet door Japanners maar door een stel jonge Britten gemaakt, na het zien van een BBC-documentaire. “Naar schatting hebben zo'n 2 miljoen tieners dezelfde aandoeningen als onze hoofdpersoon”, vertelt Gary Young na afloop van Left Handed, waarvoor hij de fotografie deed. “Veel kids staan onder een ongelooflijke druk te presteren in de strikte Japanse maatschappij.” De film (met prachtig verstilde muziek van Pan*American) werd met een klein budget en een amateurcast gemaakt. De enige professionele actrice speelt de moeder. Een indrukwekkende film.

Villalobos van de cinema
Daarna zag ik Liverpool, van de Argentijnse regisseur Lisandro Alonso. Het winterlandschap van Patagonië en de meest zuidelijke stad ter wereld Ushuaia zijn de echte hoofdrolspelers in deze trage film waarin maar weinig gebeurt en er veel aan de fantasie van de kijker wordt overgelaten.
Je zou kunnen zeggen dat Alonso de Ricardo Villalobos van de cinema is. Een minimalist, die zijn verhaal het liefst met zomin mogelijk opsmuk vertelt. En dus veel vragen openlaat.
Hetzelfde geldt eigenlijk voor Parque Vía. Een indrukwekkende Mexicaanse film over een eenzame butler die al jarenlang op een lege villa past die maar niet verkocht wordt. Ook al woont Beto in z’n eentje in het huis en hoeft hij voor niemand zijn bed uit, de wekker gaat steevast om 07.15 uur. Waarna hij zich wast, het gras maait en de ramen lapt.
Door deze handelingen een aantal keren te laten terugkomen, maakt regisseur Enrique Rivero Huerta ze tot rituelen. Bovendien wordt duidelijk hoezeer Beto op rust en regelmaat is gesteld. De schaarse keren dat hij buiten komt, staat het zweet hem op het voorhoofd. Maar waar moet hij naartoe, als het huis ineens en onverwacht wordt verkocht?
Parque Vía is zo’n film die onder de huid gaat zitten, met prachtig naturel acteerwerk en bovendien voorzien van een fabelachtig slot. M’n eerste vijf sterrenfilm van het festival.

Goede geesten
Waarna ik door de regen van Lantaren/Venster naar Luxor fiets, voor 4BIA. Een film met een onmogelijke titel uit het Hungry Ghosts-onderdeel van het festival. Daarin draait alles om de Aziatische geestenwereld. Met naast subtiele films over het bovennatuurlijke ook veel horrorgeweld uit Bangkok, Hongkong en Seoel.
Het sfeervolle oude Luxor-theater is perfect voor dat soort duistere publieksfilms. Je kunt er ongegeneerd joelen, bier drinken en klappen, waardoor je de smalle gangpaden, kleine ongemakkelijke kutstoeltjes en het gebrek aan beenruimte voor lief neemt. Jaren terug zag ik Ichi the Killer in een uitverkocht Luxor. Onvergetelijk.
Maar vanavond komt de echte horror pas na afloop van de film. Als ik misgijp naar mijn portemonnee. Het doemscenario van een verloren weekend doordat ik een groot deel van mijn filmkaartjes kwijt was, dringt zich op. M'n hartslag schiet omhoog.
Maar als ik buiten adem over het rode velours naar binnenstorm, ontwaar ik hem gelijk: de boomlange bewaker die net aandachtig de foto op mijn rijbewijs aan het bestuderen is. “Op deze foto heb je geen muts op”, grijnst hij breed terwijl hij triomfantelijk mijn portemonnee overhandigt. Alles zit er nog in. Er zaten vanavond beslist alleen maar goede geesten in Luxor.

Left Handed op IMDB

Parque Vía

Liverpool

4Bia

Trailer Left Handed

Afdansen na het filmkijken

2009-01-21T22:09:00.002+01:00

Apparat, Lawrence en Alex Under komen langs

Zelfs als je niet van films houdt moet je de komende dagen in Rotterdam zijn. Het nachtelijke programma van de meeste clubs is om te smullen, met optredens van o.a. Apparat, Lawrence en Move D.

persfoto Apparat: Lisa Wassmann

Wie na een dagje bioscopen afstruinen nog energie overheeft, kan de komende week overal in Rotterdam terecht voor een dansje. Veel clubs profiteren al jaren van de enorme stroom bezoekers die het Rotterdams Filmfestival trekt.
Sterker nog, de meeste clubs en podia hebben er hun programmering zelfs op afgestemd. Al is Off-Corso niet meer iedere nacht open, zoals in het verleden het geval was.
Maar wat er boven komt drijven als je de Rotterdamse agenda er even op naslaat voor de komende tien dagen is niet misselijk. Zo kun je komend weekend bijvoorbeeld naar Rekord3r in Off-Corso, waar Alex Under en de uit Cocoon weggetrokken Christ Tietjen achter de mixer staan. Of wat dacht je van het feestje dat hun buren van de Catwalk hebben? Met Move D. en Lawrence, die onder z’n Stan alter ego een live gig zal doen.
Ook in Rotown staan een paar toffe namen op de rol. Hou je van vuig en snel, dan mag je eigenlijk The Moi Non Plus niet missen. Normaalgesproken zijn niet zo van de rock bij DJ Broadcast, maar deze Nederlandse tegenhanger van Shellac & Big Black schopt serieus kont. Ze spelen zaterdag de 24e.
In Lantaren/Venster, een officiële festivallocatie, staan vanaf volgende week een paar knotsgekke slash experimentele optredens op de rol. Muzikanten uit de alternatieve knip & plakscene geven performances waarbij beeld en geluid prettig met elkaar zullen botsen. Onze geheime tip: Blectum from Blechdom. Veel gekker dan wat deze twee gestoorde dames laten zien wordt het niet.
Volgende week zaterdag is het slotfeest in de Doelen. Maar wie dat wat te stijf vindt kan aan de overkant terecht in de Watt, waar de eerste editie wordt gehouden van ConTrast. De line up is übergeil, met Apparat live, DJ Daniel Meteo en de New Yorkse club-dj Jacques Renault. Daarnaast is ere en guerrilla optreden van Antistrot’s Charlie Donkers en zal er een film van de Japanse regisseur Shinyi Ayoyama worden vertoond. Een dag later is het filmfestival voorbij en kun je eindelijk bijkomen.

Catwalk

Off-Corso

Muziekprogramma Worm in Lantaren/Venster

Rotown

ConTrast in Watt

Filmfestival Rotterdam, Wit licht maar dan anders

2009-01-21T22:05:00.003+01:00

Hij is begonnen hoor, het Rotterdams Filmfestival. Of het IFFR, zoals het grootste meerdaagse evenement van Nederland officieel heet. Films kijken tot je erbij neervalt. Zelfs buiten in de vrieskou zijn voorstellingen.

Voor me ligt een enorm dik wit boek. Honderden films staan er in beschreven. Korte films, lange films, en alles daar tussenin. Het is de programmagids van het International Filmfestival Rotterdam 2009. Zojuist opgehaald bij de persbalie in de Rotterdamse Doelen.

De komende tien dagen zal mijn leven simpel zijn. Met als belangrijkste vraag: hoe laat begint mijn volgende film? Met een gemiddelde van 40 films per festival behoor ik tot de middenmoot der filmfreaks. Er zijn er die er 60 in tien dagen zien, maar die lui hebben daarna een maand nodig om weer terug op aarde te komen.

Bovendien wil ik met deze blogs jullie af en toe op de hoogte blijven houden hoe de vlag erbij hangt in Rotterdam. Woensdagmiddag was dat nog wat slapjes. Zo’n eerste festivaldag is altijd raar. Je haalt je perskaart op, leest het filmprogramma nog eens door en probeert op het laatste moment nog naamkaartjes te komen van de openingsfilm The Hungry Ghost. De enige film die draait op de eerste dag.

Meestal laat ik zo’n openingsavond voor wat ‘ie is. Maar als openingsfilm geregisseerd is er een van mijn favoriete acteurs uit de maffiaserie The Sopranos, dan wordt het anders. Michael Imperioli (Tony’s neefje Christopher in de serie) blijkt niet alleen in de Sopranos filmambities te hebben, in het echte leeftijd heeft hij ze zelfs waargemaakt.

In The Hungry Ghosts volgen we gedurende 36 uur zeven inwoners van New York. Uiteindelijk komen de hoofdpersonen elkaar op een of andere andere manier tegen.

Burgemeester Aboutaleb en cultuurminister Plasterk zaten woensdagavond in de zaal, maar ik zie hem helaas donderdagochtend pas. Samen met nog vier andere films. Dat dan weer wel.

Wiskunde

Het uitzoeken van je persoonlijke filmprogramma is overigens hogere wiskunde. Er draaien zo ontzettend veel films de komende dagen, dat het blokkenschema minstens twee keer zolang is als dat van bijvoorbeeld Lowlands, North Sea Jazz of Dance Valley. Bovendien is het niet zo dat je halverwege binnen kunt lopen, zoals met een concert. Nee, veel films zijn zelfs al uitverkocht. Vooral het slotweekend is berucht om z’n drukte.

Toch is de situatie voor beginnende bezoekers niet hopeloos, blijft de organisatie van het filmfestival benadrukken. Zelfs voor populaire en op de website uitverkochte films als Slumdog Millionaire (de nieuwste Danny Boyle), Still Walking en Gomorra zijn op de dag zelf nog een handvol kaarten beschikbaar. Als je maar vroeg komt.

En anders is altijd nog het programmaonderdeel Size Matters, waarin films op alles behalve normaal filmdoek worden vertoond. Zo maakten beroemde regisseurs als Guy Maddin en Carlos Reygadas speciaal voor het IFFR films die op gebouwen in de stad worden geprojecteerd. Terwijl andere films alleen op iPod-schermpjes kunnen worden bekeken.

De kleur wit van de nieuwe gids (en ook alle posters en ander drukwerk) symboliseert de vele veranderingen van het IFFR dit jaar. Een nieuw logo, een nieuwe directeur en een radicaal andere programma-indeling. Één ding veranderde niet. In Rotterdam draait tot volgende week zondag alles om film, film, film. Ik heb er zin in.

Website Filmfestival Rotterdam

The Hungry Ghosts op IMDB

trailer The Hungry Ghosts

Programma Rotterdams filmfestival bekend

2009-01-15T12:10:00.001+01:00

Vandaag verschijnt in een bijlage van de Volkskrant het programma van het Rotterdamse Filmfestival. Met een verse tijger, een nieuwe directeur en een compleet omgegooid programma gaan ze het in Rotterdam dit jaar eens helemaal anders doen.

Filmfreaks hebben volgende week woensdag, 21 januari, al weken met rood in hun agenda gekalkt. Dan begint het Filmfestival Rotterdam. Tien dagen filmzalen afstruinen, op zoek naar Aziatische ontdekkingen, Russische mafketels en ontroerende Europese debuten. Vandaag verscheen de uitpuilende programmagids met honderden films, waarmee het grote aanstrepen (en wegstrepen!) kan beginnen.

Aan het programma kun je duidelijk zien dat de inmiddels ingewerkte festivaldirecteur Ruther Wolfson - die na een jaar proefdraaien 'ja' zei op het verzoek te blijven - de bezem door het festival heeft gehaald. Het aantal thema's is drastisch teruggebracht, het logo is gestileerd en er is veel aandacht voor de artistieke kant van de filmkunst, met exposities in V2, Tent en Witte de With.

Dat het daarbij niet altijd om hoge kunst hoeft te gaan, bewijst het spookhuis dat wordt ingericht. Het huis der geesten ondersteunt het programmaonderdeel Hungry Ghosts, waarin Aziatische films over bovennatuurlijke verschijnselen ruim baan krijgen. Een aantal regisseurs mocht een eigen kamer in het spookhuis inrichten.

Ruim baan voor de toekomst
In tegenstelling tot de glamour van Cannes of de grote gebaren van Berlijn draait het bij Rotterdam eerst en vooral om de filmmakers zelf. Vaak om beginnende regisseurs, of ze nu uit Azië komen of elders uit de wereld. Vandaar dat de talenten dit jaar tot een van de drie pijlers van de nieuwe programmaopzet zijn gemaakt. Onder de vlag Bright Future presenteert het IFFR voortaan nieuwe, veelbelovende filmmakers.

In het programmaonderdeel Spectrum zijn de regisseurs en kunstenaars gevat die al het nodige moois op hun C.V. hebben staan. En die volgens de organisatie 'een essentiële bijdrage leveren aan de internationale filmcultuur'. Zoals de Japanse regisseur Kore-eda Hirokazu, die een paar jaar terug verantwoordelijk was voor het diep ontroerende Nobody Knows. Zijn nieuwste film Aruitemo Aruitemo (Engelse titel: Still Walking) krijgt juichende kritieken en is in Rotterdam te zien.

Net als honderden andere films. Dus is de vraag: hoe pik ik de parels uit die enorme zee aan cinema? Niet iedereen heeft zin om de dikke programmakrant - die op 15 januari verschijnt - met de piepkleine lettertjes van voor tot achter door te spitten.

Dus heeft DJ Broadcast alvast een paar geheide filmfestivalhits voor je op een rijtje gezet.

IFFR tips:

Gomorra
Werd deze week tot verbijstering uitgeschakeld voor de Oscars, terwijl hij toch door velen als favoriet werd gezien. Maar over publiciteit heeft deze realistische en duistere Italiaanse maffiafilm niet te klagen. Auteur en co-scenarist Roberto Saviano leeft al enkele jaren noodgedwongen onder politiebewaking. Sinds de film uitkwam zijn de doodsbedreigingen uit de maffiahoek alleen maar toegenomen. Je zou bijna vergeten dat het ook gewoon een hele goede film is over een kankergezwel waarvan de Italiaanse samenleving maar niet geneest.

Soul Power
Mohammed Ali was niet de enige die 35 jaar geleden naar Zaïre ging. Zes weken voor het legendarische gevecht met George Forman trokken ook The Detroit Spinners, Bill Withers en James Brown naar Kinshasha, om daar op te treden voor een enthousiast Afrikaans publiek. De Amerikaanse regisseur Jeffrey Levy-Hinte, gefascineerd door de historische beelden, besloot er een film van te maken die het in het midden houdt tussen een documentaire en een concertregistratie.

Frozen River
Met prijzen overladen debuutfilm van Courtney Hunt. De rivier in kwestie ligt op de grens tussen Canada en de VS en is 's winters vaak bevroren, waarmee het een ideale smokkelroute vormt voor illegale immigranten en andere gelukzoekers. De twee hoofdrolspeelsters spelen de sterren van de hemel boven het Indianenreservaat. Onder meer winnaar van de Grote Juryprijs op het Sundance festival.

Tony Manero
Saturday Night Fever gezien? Dan weet je dat Tony Manero de naam is van de danser die in de jaren '70 vereeuwigd werd door John Travolta. Ook in het Chili van Pinochet was de film destijds een hit. Terwijl de dictator bezig is zijn tegenstanders medogenloos uit de weg te ruimen, raakt de 52-jarige Raúl geobsedeerd door Manero. Hij heeft er alles voor over om tot zijn idool te transformeren en gaat daarbij zelfs over lijken. Het Chileense drama won eerder dit jaar de prijs voor de beste film in Turijn.

Tokyo Sonata
Trage en indringende film over een van de grote taboes in Japan: werkeloos raken. Dat overkomt een vader van een gezin, die het lang voor hen verborgen houdt. Elke ochtend verlaat hij jasje-dasje zijn huis, om vervolgens de hele dag op straat te scharrelen. Ongewone stijlbreuk van de Japanse cultregisseur Kiyoshi Kurosawa, die naam maakte met surrealistische horrorfilms als Doppelganger en Bright Future (met lichtgevende kwallen). Halverwege Tokyo Sonata kantelt de film dramatisch en blijkt iedereen geheimen te hebben.

Aruitemo Aruitemo (Still Walking)
Zeer persoonlijke en eerlijke film van de Japanse regisseur Kore-eda Hirokazu (Nobody Knows) over de dood van zijn moeder. Wie Nobody Knows zag, weet dat het geen sentimentele tranentrekker wordt, maar een hele oprechte en levensechte registratie van een relatie tussen ouder en kind.

Slumdog Millionaire
Dat er niet alleen maar moeilijke arthousefilms in Rotterdam draaien bewijst de opname van de nieuwste van Danny Boyle (Trainspotting, 28 Days Later, The Beach) in het programma. Boyle schoot Slumdog Millionaire in India, waar een zwerver het onverwacht goed doet in de nationale versie van 'Who Wants To Be a Millionaire' op televisie. De film won al een karrevracht prijzen, waaronder vier Golden Globes, en zal in Rotterdam waarschijnlijk hoog eindigen bij de publieksfavorieten.

Het International Film Festival Rotterdam is van woensdag 21 januari tot en met zondag 1 februari 2009. De online voorverkoop begint in de nacht van vrijdag 16 op zaterdag 17 januari. Filmfreak René Passet zal voor DJ Broadcast verslag doen van het festival.

Trailer Gomorra:


	Related links » Website IFFR

Rated X: Vier dagen geile films kijken

2009-01-14T14:53:00.002+01:00

Foto: Venus Hottentot, regisseur van Afrodite Superstar

Eindelijk naar porno kijken zonder schuldgevoelens. Dat kan vanaf donderdag 15 januari in de Amsterdamse bioscoop Kriterion. Daar wordt de tweede editie van het erotische filmfestival Rated X gehouden. De organisatie belooft vier dagen lang 'experimentele erotica, queer pornography, sexploitation en kinky shorts'.

Achter de organisatie van het erotische filmfestival Rated X zitten een aantal vrouwen, waardoor het ranzige gehalte binnen de perken blijft en er op veel films met vette letters 'cult' staat geschreven. De nadruk ligt op de artistieke pornofilm, maar met titels als Strap On Motel, Afrodite Superstar of The Elegant Spanking snap je vast wel dat het nog altijd niet gaat om postzegelverzamelaars, tuinkabouterfreaks of treinfanaten. Nee, er wordt geneukt, gefapt en 'gehegen' dat het een lieve lust is. Het ziet er alleen wat beter uit en de vrouw komt ook aan haar trekken. Zeg maar.

Dat hebben we natuurlijk allemaal uit de tweede hand, want zelf bekijken we nooooooooit een verantwoord pornootje. Als het je allemaal wat te heet onder de voeten wordt, kun je 's nachts nog afdansen op de Stubnitz waar vrijdag 16 januari de Rated X Afterparty is (dat het festival dan nog twee nachten duurt, dondert effe niet). Op, naast en achter de stalen wielen vindt je o.a. Transformer di Roboter uit Duitsland, Homework, Fraulein du Det, Sandrien en de immer zwoele ZoëXenia.

Ongetwijfeld smullen worden de sexfilmpjes die ingestuurd zijn door amateurs, daartoe opgeroepen door de Rated X organisatie. Lullen over seks is ook lekker, dus ontbreken de debatten niet en is er ook een fetish cocktailparty. Ooh la la.

Intro Afrodite Superstar


	Related links » Website X Rated » Anna Span’s Diary

Vier Golden Globes voor Danny Boyle

2009-01-12T17:49:00.000+01:00

De film van de regisseur van Trainspotting en 28 Days Later vertelt over een 18-jarige jongen in de sloppenwijken van Bombay, die tijdens de Indiase tegenhanger van Weekend Miljonairs een smak geld wint.

Cultheld Mickey Rourke werd uitgeroepen tot beste acteur, voor zijn rol als uitgerangeerde sporter in The Wrestler. Kate Winslet kreeg twee beeldjes, één voor beste actrice in de film Revolutionary Road en één voor beste bijrol.

De nieuwste film van Woody Allen, Vicky Christina Barcelona, kreeg een Golden Globe in de categorie beste musical of komedie.

In de categorieën beste acteur in een musical of komedie kwam de eer toe aan Colin Farrell, voor de curieuze misdaadfilm In Bruges. Sally Hawkins won dezelfde prijs voor het uitzinnige Happy-go-lucky. Beste buitenlandse film werd Waltz With Bashir, een Israëlische animatiefilm over de moordpartij in een vluchtelingenkamp.

Steven Spielberg kreeg een beeldje voor zijn gehele oeuvre. Verder was er een Golden Globe voor de onlangs overleden acteur Heath Ledger, die The Joker speelde in de laatste Batman-film. De beste animatiefilm is volgens de jury Wall-E, over een robotje dat alleen op de wereld is.

De Golden Globes vormen vaak een goede graadmeter voor de Oscars die volgende maand worden uitgereikt. Slumdog Millionaire heeft zijn Nederlandse première op het Internationale Rotterdamse Filmfestival.

Slumdog trailer:


	Related links » Website Golden Globes » Slumdog Millionaire op IMDB » Rotterdamse filmfestival

Nieuw filmjaar trapt af met ontroerende The Visitor

2009-01-09T14:13:00.000+01:00

Twaalf films maar liefst gingen er deze week in première. De tamme filmweken na de Kerst, waarin vooral werd teruggeblikt, zijn duidelijk voorbij.

Tussen rulle Hollywood prefabfilms als Saw V (hoeveel afgehakte ledematen kan een mens aan?), Yes Man (Jim Carrey op herhaling) en Righteous Kill (mislukte hereniging van Robert de Niro en Al Pacino) zitten gelukkig ook wat pareltjes.

Zo heeft de dochter van David Lynch een even sublieme als bizarre film gemaakt. Vijftien jaar na Boxing Helena is er Surveillance, een knotsgek duister verhaal vol verknipte types, gitzwarte humor en meedogenloze afrekeningen. Vertrouw niemand, is de boodschap in de nieuwste van Jennifer Lynch.

Ook de moeite is The Visitor, een ontroerend portret van een professor die de zin in het leven verloren heeft. De depressieve man (een prachtrol van Richard 'Six Feet Under' Jenkins) ontdekt twee illegale immigranten in zijn New Yorkse appartement. Hij trekt zich het lot van de mannen aan maar raakt al snel verstrikt in de bureaucratie van zijn land. The Visitor won vorig jaar een prijs op het filmfstival van Deauville.

Abba

Zoals we al zeiden, de afgelopen weken werd er vooral teruggeblikt. Nou goed, eventjes nog dan: volgens de verzamelde Nederlandse filmpers was The Dark Knight de beste film van 2008. De hit van Christopher Nolan won nipt van No Country For Old Men en de animatiefilm Wall-E. Het publiek was het niet met de pers eens. Best bezochte film werd met bijna een miljoen kijkers de mierzoete Abba-musical Mamma Mia terwijl de nieuwste Bond-film Quantum of Solace (2e plek) goed was voor 853.137 bezoekers.

Van de Nederlandse films haalde Oorlogswinter de eerste plek binnen (qua bezoekers dan), gevolgd door de kleine arthousefilm Calimucho van regisseuse Eugenie Jansen en TBS met Theo Maassen in de hoofdrol.

Superhelden

Voor dit voorjaar staan er een paar mooie films op de rol, waaronder de maffiafilm Gomorra (meer daarover in het komende blad), de stripverfilming The Spirit (22 februari) en het door tegenslagen geplaagde The Watchmen (5 maart), over een stel uitgerangeerde superhelden. Comicfans hebben over die laatste film al maanden natte dromen, zeker na de veelbelovende trailers. Eerst nog even het Filmfestival van Rotterdam zien te overleven. Dat begint over twee weken.

Trailer The Visitor


	Related links » IMDB The Visitor » IMDB Suveillance » IMDB Dark Knight » IMDB No Country For Old Men » IMDB Wall-E » IMDB Mama Mia » IMDB Quantum of Solace » IMDB Oorlogswinter » IMDB Calimucho » IMDB TBS » IMDB Gomorra » IMDB The Spirit » IMDB The Watchmen

Doosje naargeestigheid

2009-01-06T17:02:00.000+01:00

Vroeg werk van Haneke gebundeld.

Bij Michael Haneke kun je twee kanten op: je haat zijn nihilistische, zwartgallige films of je bent hartstochtelijk fan. Voor die laatste categorie verscheen er onlangs een naargeestige doos met oud werk en twee versies van Funny Games.

In de Michael Haneke Collection vind je naast onbekend en vroeg werk van de Oostenrijkse regisseur ook Funny Games en de Amerikaanse remake daarvan. In Funny Games wordt een gezin door een stel verveelde pubers dagenlang gefolterd. Gewoon, voor de lol. De omstreden film had in '97 -toen 'ie uitkwam- op veel kijkers de impact van een keiharde vuistslag in het gezicht maar was 'te Europees' voor de Amerikaanse markt.

Dus maakte de Oostenrijker Haneke op verzoek van de Amerikanen een shot-by-shot remake, met als blikvangers Naomi Watts en Tim Roth. Beiden spelen geweldig, maar het blijft raar om tien jaar later (en vele prijswinnende films verder) een identieke film te maken. Alsof je een goed verkopend schilderij nog eens overdoet of een tweede versie maakt van Dubnobasswithmyheadman.
Filmliefhebbers waren ook maar matig te spreken over de remake. Funny Games US krijgt op filmsite IMDB.com een veel lagere waardering dan de originele Oostenrijkse versie.

Curieus genoeg ontbreekt in de box La Pianiste, een film over een masochistische pianolerares. Met die prijswinnende film brak Haneke in 2001 door. Ook Code Inconnu haalde dit oeuvre-overzicht niet. Beide films werden twee jaar terug al gebundeld in een box.

Trailer Funny Games US

Trailer Funny Games '97

Pittige schoolklas

2008-11-25T11:55:00.004+01:00

Met Entre Les Murs sleepte Frankrijk voor het eerst sinds bijna dertig jaar weer een Gouden Palm binnen in Cannes. Juryvoorzitter Sean Penn noemde het 'een verbazingwekkende film'. Ik noem het een 'must see'.

"Bill. Wat is dat nou voor rare naam?", wil een leerling weten. "Waarom gebruikt u alleen maar blanke namen. Waarom niet gewoon Aissata of Fatou?"

De discussie in de klas tussen leraar François en leerling illustreert perfect waarom je als kijker bereid bent om ruim twee uur naar een schoolklas in actie te kijken. Entre Les Murs legt de culturele verschillen in West-Europa haarfijn bloot en brengt de tegenstellingen samen in een volgepropt Parijs klaslokaal. Het verklaart ook de titel, die 'tussen de muren' betekent.

Filmmaker Laurent Cantet (Vers le Sud, 2005) sleepte op filmfestivals inmiddels een karrevracht aan prijzen binnen met zijn realistische schooldrama Entre Les Murs. De film is gebaseerd op het boek van de voormalige leraar François Bégaudeau, die -heel bijzonder- de hoofdrol speelt in zijn eigen boekverfilming. Voor die rol kon hij dicht bij zijn eigen ervaringen als leraar blijven.

Een Franse film over een school, dat hebben we eerder gezien. Toch verschilt Entre Les Murs behoorlijk van Être et Avoir, dat in 2003 een enorm succes was in de filmhuizen. Was de problematiek op het plattelandsschooltje in die film weinig meer dan aandoenlijk, leraar François krijgt met de mores van een grote stad te maken. Er zitten leerlingen uit allerlei culturen in de klas. Een macho uit Mali, een verlegen jongen uit China en een goedgebekte Marokkaanse die het niet moe wordt om met de leraar in discussie te gaan.

Die dat overigens met verve doet. Hij beperkt zich niet tot zijn vakgebied Frans maar schrikt ook niet terug voor filosofie of maatschappijleer. Daarbij provoceert hij zijn leerlingen soms of daagt ze uit. Boos wordt François zelden, al laat hij dingen soms bewust lopen om daar pas later op terug te komen.

Rotwijken

Niet alle leraren trekken de mondige stadskids even goed, zo blijkt uit een scène in de lerarenkamer. "Ik ben die clowns zat", briest een half overspannen docent. "Blijf maar in je rotwijken, wat mij betreft".

Cantet toont alle spanningen en ontladingen met een neutrale blik, zonder te oordelen. Lange tijd zijn de verhoudingen tussen docent en leraar in balans. Pas na een incident in de klas wordt die gelijkheid verbroken, als de film de finale ingaat.

Je moet wel van Franse praatfilms houden. Want potverdorie, wat wordt er een hoop afgeluld in Entre Les Murs. Wat dat betreft kun je Cantets film een beetje vergelijken met het begin dit jaar verschenen La Graine Et Le Mulet, waarmee dit schooldrama tevens de realistische aanpak deelt.

Daarin ging de regisseur heel ver. Zo werden alle opnames binnen de muren van een bestaande Parijse school gemaakt en werkte hij met echte leerlingen en docenten als acteurs. De ouders van de kids zijn ook in het echt hun ouders. Maar vergis je niet, Entre Les Murs is geen documentaire.

De kinderen of François kregen situaties geschetst die ze vervolgens moesten naspelen of bijsturen. Cantet filmde de situatie vanaf de zijkant van het lokaal met drie camera's tegelijk. Eentje stond gericht op de leraar, de andere op de leerling en de derde had een vrije rol om onverwachte momenten op te kunnen vangen. Het effect is dusdanig realistisch dat je als kijker het gevoel krijgt deel uit te maken van de schoolklas. Dat wordt nog versterkt doordat muziek volledig ontbreekt in het ruim twee uur durende drama.

Draait het eerste deel van Entre Les Murs vooral om het introduceren van de karakters en het winnen van het wederzijdse vertrouwen, in het tweede deel ontstaan de eerste golven in de schoolklas. Ook leraar François krijgt het dan voor z'n kiezen. Hoewel een echt plot ontbreekt, blijf je gefascineerd kijken naar deze kleurrijke Franse klas.

Entre Les Murs legt haarfijn bloot hoe groot het verschil is tussen de gevestigde macht en de nieuwe, pluriforme generatie Fransen. Ze spreken een volstrekt andere taal. Wat een machtige film.

trailer:

IDFA: tien dagen keiharde werkelijkheid

2008-11-22T14:04:00.001+01:00

thursday | 13:55:00 | 20.11.08

Ach ja, de werkelijkheid. Wie liever niet ziet hoe de mensen in andere delen van de wereld proberen te overleven, blijft de komende dagen weg van De Munt in Amsterdam. Daar begint vandaag het IDFA, het grootste documentairefestival ter wereld.

Door René Passet

Toch is er niet alleen maar kommer en kwel in de honderden documentaires die de komende tien dagen worden vertoond op het Internationale Documentaire Filmfestival Amsterdam (IDFA). Zo kun je bijvoorbeeld het portret zien dat regisseur Emir Kusturica maakte van de voetbalvedette Maradona, is er een flitsend gemonteerd verslag van de hip hop scene in de Palestijnse gebieden (Slingshot Hiphop) en ontbreekt ook de brilliante Soulwax docu Part Of The Weekend Never Dies niet op het IDFA.

Die laatste film is onderdeel van een serie muziekdocumentaires die zijn geselecteerd door onze collega's van VPRO 3voor12. Die kozen verder voor een docu over Johnny Cash en voor RiseUp, een aanstekelijke en zelfbewuste documentaire over de met reggaemuziek doordrenkte Jamaicaanse samenleving.

Belangrijkste festivallocaties zijn dit jaar Pathé De Munt en het Tuschinski Theater. Voor debatten en discussies kun je dagelijks terecht in de Escape Club, waar je 's avonds na de laatste documentaires opnieuw kunt binnenvallen voor een dansje op de gratis toegankelijke IDFA Dance Nights.

Geen tijd om het dikke programmaboek door te spitten? Hier een paar tips:

The Damned of the Sea
Terwijl de oorspronkelijke, Marokkaanse vissers op het strand werkeloos toekijken, vissen hun Zweede collega's met een moderne trawler hun zeeën leeg. Confronterende en schitterend gefilmde docu over de macht van het geld en misbruik van westerse technologie.

Glass Trap
Kort en hilarisch portret van een stel Poolse proleten die in snelle auto's rondrijden, foute zonnebrillen dragen en gokken op goudvisgevechten. Ze praten over hun kleine vechtvissen alsof het pitbulls zijn. Alleen al voor de 360 carspins met goudvissenkom op het dashboard de moeite waard.

Carmen Meets Borat
Glod betekent 'modder'. Het is de naam van het Roemeense dorpje waar komiek Sacha Baron Cohen zijn hilarische film over de Kazakhstaanse reporter Borat begon. Toen de inwoners van Glod er achter kwamen dat ze waren gebruikt door Borat, roken ze geld. De Nederlandse regisseuse Mercedes Stalenhoef zat er met haar camera bovenop.

Sweety
Vijf jaar geleden werd het Nederlands/Bosnische meisje Marja door drie van haar vrienden bruut vermoord en daarna in brand gestoken. Subtiel is anders. Dat geldt wel voor de onthullende, stijlvolle (maar iets te lange) documentaire die Menna Laura Meijer over de zaak maakte.

Een Beter Leven
Actuele en bij vlagen ontroerende documentaire over de eerste generatie Marokaanse gastarbeiders. Vaders en zonen vertellen over hun dagelijkse besognes in de Nederlandse samenleving. Met als rode draad een rap in wording rond Salah Edin.

Trailer Part Of The Weekend Never Dies


	Related links » Meer info over Damned of the sea » Website IDFA » Website Sweety » Website Salehedin

Justice dvd : het kruis komt op tv

2008-11-04T20:33:00.001+01:00

Daar heb je dat verdomde kruis weer. Dit keer als titel van de dvd die het Parijse duo Justice eind november op de markt brengt. A Cross The Universe" heet het ding. Om de release luister bij te zetten gaat het Franse duo maar gelijk op wereldtoernee en doet behalve de VS en Japan ook de Amsterdamse Melkweg aan.

Foto: Caesar Sebastian

Afgaande op de trailer wordt A Cross the Universe net zo'n visuele ADHD-bom als de vorige maand verschenen Soulwax dvd. Laat dat maar aan So_Me over, de vaste beeldenmaker van Justice' platenlabel Ed Banger, die samen met Romain Gavras tekende voor de documentaire. Gavras regisseerde eerder de spraakmakende en omstreden videoclip voor Stress, waarin een paar rotjochies in Justice-jasjes allerlei mensen molesteren en beroven alvorens een carjack te plegen.

Voor A Cross The Universe liep er drie weken dag en nacht een camera mee tijdens het Amerikaanse deel van de afgelopen toer. Daarbij draaide het niet zo zeer om de stage show van Justice zelf (het gedoe met de lege Marshall versterkers, de niet-ingeplugde synths en het witte kruis mag inmiddels bekend zijn) maar om de gekte er omheen. Naast de dvd vind je ook een cd met live opnames van de toer terug.

Op vrijdag 14 november staat Justice in de Amsterdamse Melkweg tijdens Rauw voor een dj set samen met hun buddies Busy P & Dj Mehdi. Ook So_Me is van de partij. In de Oude Zaal staan Joost van Bellen, Radioclit en Wannabe A Star. Woon je in de buurt van België? Dan kun je Justice een dag later zien op I Love Techno in Gent.

Trailer A Cross the Universe


	Related links » Rauw in de Melkweg

Gestrande Kuifje film vlot getrokken

2008-11-03T20:09:00.001+01:00

Komt er nou wel of geen Kuifje film van Steven Spielberg en Peter Jackson? Het project heeft de afgelopen jaren tegenslag na tegenslag te verwerken gehad, maar na gespreken met geldschieters Sony en Paramount lijkt het groene licht weer te branden.

Het plan is nu dat Steven Spielberg de eerste aflevering van de triologie gaat maken, waarna Peter 'Lord of the Rings' Jackson deel twee voor zijn rekening neemt. Voor het derde deel is er nog een vacature. Ook moet het script voor het slot nog geschreven worden.

Spielberg en Jackson konden kiezen uit 23 verhalen. Volgens filmsite Empire is het nog altijd een groot geheim voor welke boeken de twee hebben gekozen, maar volgens de officieuze fansite Tintinmovie.org gaat het om Het Geheim van de Eenhoorn (1943) en De Schat van Scharlaken Rackham (1944).

Door de financieringsproblemen is de beoogde hoofdrolspeler Thomas Sangster afgehaakt. Toch hoopt men deel 1 medio 2010 in de bios te kunnen brengen. De Kuifje films zullen in de VS door Paramount op de markt worden gebracht, terwijl Sony de rest van de wereld voor zijn rekening neemt.

Tekenfilm Het Geheim van de Eenhoorn


	Related links » Fansite Tintinmovie » Kuifje op Wikipedia

Eye candy genoeg tijdens N8

2008-11-03T20:08:00.001+01:00

Wie de lange rijen voor de Amsterdamse (Museum)N8 zaterdagavond even wil ontlopen, kan neerploffen in een van de filmzalen langs de festivalroute. En is onderweg nogal wat eye candy te vinden namelijk.

Beeld: Micha Klein

Het leukste filmding van de N8 vinden wij zelf de Bollywood make-over die je zaterdagavond kunt ondergaan in het Filmmuseum. Je kunt je als bezoeker laten fotograferen in een filmdecor uit een sixties Bollywoodfilm en het resultaat daarna gelijk op het grote doek terugzien.

Verder is er in het filmtheater in het Vondelpark een kleurrijke Indiase bazaar ingericht en kun je de hele avond in een luie stoel met een biertje of een 'lassi' onder handbereik videoclips en filmfragmenten van obscure Bollywoodfilms bekijken. Bombay Connection (van die coole cd-verzamelaars) selecteerde de clips. Er is muziek van Gerry Arling (Arling & Cameron) en het Mondriaan Kwartet.

Het Stadsarchief heeft zijn naam niet mee, maar het programma is leuker dan je zou denken. In de vroege avond kun je er je trek stillen met de huisgemaakte stampot van Tante Jet, daarna plof je met een volle buik neer in de televisiehoekjes en thuisbioscopen die er zijn ingericht, alwaar oude en nieuwe films uit de Amsterdamse archieven draaien. Ook een stel dj's ontbreekt niet.

In de Brakke Grond geeft VJ Mischa Klein zaterdagavond een masterclass over de opkomst van de vj-cultuur en de kruisbestuiving tussen de kunstwereld en het clubcircuit. Verder is er een verslag van de Doe-Het-Niet-Zelf-Animatiedagen, inclusief prijsuitreiking en grote mash-up. Waarna DJ & VJ Drifter de nacht zal inluiden met zijn Club Voyeur en een bak technoplaten.

N8 was vanmiddag nog niet uitverkocht, maar wees er zaterdagavond op tijd bij als je niet voor een dichte deur of een lange rij wilt staan.

VJ Micha Klein & DJ John Digweed


	Related links » Website N8 » website Micha Klein

Leids Filmfestival trapt af met W.

2008-11-03T20:07:00.001+01:00

Vijf dagen duurt het Leids Filmfestival slechts en je bent een sukkel als je de komende dagen niet naar de sleutelstad afreist. Want de festivalorganisatie is het gelukt om een paar topfilms te boeken voor de derde editie van hun cinemafestijn. Waaronder de nieuwste van Oliver Stone, simpelweg W. getiteld. Met die film trapt de derde editie van het Leids Filmfestival vanavond af.

W. gaat, je raadt het al, over George W. Bush. Na films over John F. Kennedy en Richard M. (Milhaus) Nixon heeft de recalcitrante Amerikaanse filmmaker dit keer de aftredende president van de Oe Es of Ee op de korrel. "De slechtste president ooit", aldus Stone. Zijn film met Josh Brolin (No Country For Old Men) in de hoofdrol wordt vanavond tijdens de officiële gala-opening vertoond, maar is vanaf morgen ook voor gewone stervelingen te zien.

Naast W. kun je in Leiden ook naar Righteous Kill, de eerste film na Heat (1995) waarin Al Pacino en Robert de Niro weer samen van het doek spetteren. Verder zijn er voorpremières van de veelbesproken terroristenfilm Der Baader-Meinhof Komplex en Gouden Palm-winnaar Entre les Murs. Naast arthouse films kun je ook voor Hollywood films, populaire Russische films en Japanse klassiekers naar Leiden. Want de organisatie van het festival mikt op een breed publiek van filmliefhebbers.

Onder de noemer Artist & Cinema toont het Leinds Filmfestival films over het leven van schilders, schrijvers en muzikanten. Zo draaien onder meer Kafka (1991) van regisseur Steven Soderbergh, Klimt (2006) van Raoul Ruiz en Mishima (1995) van Paul Schrader. De films worden geïntroduceerd door kenners, waaronder 'mister horror' Jan Doense en muziekliefhebber Leo Blokhuis.

Trailer W.


	Related links » Website Leids Filmfestival

Online filmfestival ook offline te bezoeken

2008-10-24T17:08:00.000+01:00

news: the motherload

Is dat lekker vaag dan. Een online filmfestival dat voor één dag offline gaat. Donderdag 23 oktober opent het Streaming Festival haar digitale deuren, maar zaterdag 25 kun je ook terecht in de Haagse 'culturele broedplaats' Anna. Snap jij het nog? Nee? We leggen het even uit.

Door René Passet, beeld: Nicola Negrini

Vanaf 23 oktober raast het Streaming Festival vier dagen over het internet. Een internationaal filmfestival dat als filmzaal het wereldwijde web koos. Iedere dag kun je (als je band breed genoeg is) full screen films bekijken. Documentaires, videokunst, animaties van overal ter wereld.

Zelfs complete films zijn in hoge beeldkwaliteit streaming te bekijken. Met dank aan Xs4all, die een deel van de techniek verzorgt. Afhankelijk van je browser zul je soms een plug-in moeten downloaden, maar dat wijst zichzelf. Bovendien beschikt de organisatie over een uitgebreide technische staf die digibeten graag even bijstaat.

Het mooie van zo'n online filmfestival is natuurlijk de vrije openingstijd. Je kunt binnenlopen wanneer je wilt en zelf de film van je keuze starten. Ook als het half vier 's nachts is. Maar ja, daar zit hem ook gelijk de catch. Films wil je delen. Om na afloop te kunnen discussiëren over wat je net zag. Of om het simpelweg collectief af te kunnen branden. Liefst met een biertje in de hand.

Dat kan aanstaande zaterdag dus in de Haagse zaal Anna. Van 16.00 tot 01.00 uur is daar de offline editie van het Streaming Festival. Je vindt deze 'culturele broedplaats' aan de Anna Paulownastraat 76, pal naast het Vredespaleis.

Nicola Negrini - Scoolpture Zero


	Related links » Website Streaming Festival » Website Anna

Nieuwe film van Fight Club-schrijver op komst

2008-10-21T13:29:00.002+01:00

Foto: My Space Chuck Palahniuk

Na het succes van de verfilming van zijn boek Fight Club wordt er opnieuw een roman van de Amerikaans/Oekraïnse schrijver Chuck Palahniuk verfilmd. Dat meldt filmsite Empire. Het gaat om Haunted, een verhaal uit 2005. Fight Club betekende in '99 de definitieve doorbraak voor regisseur David Fincher, die eerder al indruk had gemaakt met het beklemmende Se7en.

Door: René Passet

In Haunted kiezen zeventien mensen ervoor om drie maanden in een verlaten theater te worden opgesloten om daar een boek te schrijven. Ze krijgen genoeg eten, water en andere spullen mee om het tijdens hun zelfverkozen opsluiting uit te zingen. Alleen, de voorraadkast raakt toch wat sneller leeg dan verwacht. Waarna de sfeer tussen de schrijvers allengs grimmiger wordt.

Dat een boekverfilming van Chuck Palahniuk geen garantie is voor een bioscoophit, bewijst Choke van Clark Gregg (One Hour Photo, Iron Man). Die film kwam vorige maand vrijwel geruisloos uit in de Amerikaanse bioscopen, ondanks goede kritieken en successen op filmfestivals.

Maar wij bij DJBroadcast hebben er wel vertrouwen in dat Haunted niet hetzelfde lot treft. Voor de regie wordt namelijk steeds nadrukkelijker de naam van de Belg Koen Mortier genoemd. Zijn knotsgekke film Ex-Drummer dreunde vorig jaar nog uren na op ons netvlies.

Trailer Choke


	Related links » Choke op IMDB » Website Chuck Palahniuk

Afzien voor de nieuwste Miyazaki

2008-10-20T14:55:00.001+01:00

Fans van de Japanse animatiemeester Miyazaki die niet langer kunnen wachten op de Nederlandse bioscoopvertoning van Ponyo on the Cliff by the Sea kunnen vanaf vandaag terecht op het Amsterdamse Cinekid-festival.

Die fans moeten dan weliswaar jengelende kinderen, krakende snoepzakken en overspannen ouders trotseren maar wij kennen anime-fans genoeg die al die kinderkwellingen er voor over hebben.
Ponyo on the Cliff by the Sea is namelijk niet zomaar een tekenfilm. Het is het nieuwste product uit de beroemde Ghibli Studio's van illustrator en animator Hayao Miyazaki. In Japan is de oude baas een nationale held, zeker nadat hij met het geniale Spirited Away in 2003 een Oscar won.

Andere voorbeelden van zijn prachtige en gelaagde anime's zijn Princes Mononoke, My Neighbour Totoro en Howls Moving Castle, dat door de organisatie van het Rotterdams Filmfestival in 2005 werd uitgekozen als slotfilm.
Miyazaki is dan ook de onbetwiste grootmeester van de animatie. In Tokyo staat zelfs een heus Ghibli museum dat immens populair is bij zowel kinderen als volwassenen en ook bij buitenlandse toeristen is uitgegroeid tot een attractie.

Maar goed, Ponyo on the Cliff by the Sea dus. In die met de hand getekende film ontsnapt het goudvisje Ponyo uit de onderzeeër van haar creepy vader en belandt in een emmer van het eenzame, vijfjarige jochie Sosuke. Het is liefde op het eerste gezicht. Waarna Ponyo besluit mens te worden.

Klinkt bekend? Het is een vrije variatie op het sprookje De Kleine Zeemeermin van Hans Christiaan Andersen. Maar dan met een Japans filosofisch sausje. Op het filmfestival van Venetië werd de film goed ontvangen, al waren fans het erover eens dat het niet de beste Miyazaki is. Wel zijn meest toegankelijke.
Al zullen de kleintjes moeite hebben met de ondertitels, want de film wordt in de originele Japanse versie vertoond.

Vertoningen:

Maandag 20 oktober 16:00, Movies 1
Dinsdag 21 oktober 14:15, Transformatorhuis
Donderdag 23 oktober 12:15, Transformatorhuis
Zaterdag 25 oktober 12:00, Ketelhuis 1

Trailer Ponyo on the Cliff by the Sea:


	Related links » Website Cinekids » Ponyo on the Cliff by the Sea op IMDB

IDFA opent met Nederlandse documentaire

2008-10-16T23:55:00.000+01:00

politiefoto Phil Spector moordzaak

Met de documentaire Episode 3, Enjoy Poverty opent de 21ste editie van het International Documentary Filmfestival Amsterdam (IDFA) volgende maand. De wereldpremière is op 20 november in Tuschinski.

Het IDFA is uitgegroeid tot het belangrijkste filmfestival voor documentaires ter wereld, waar geëngageerde filmmakers vanuit alle windstreken samenkomen om hun nieuwste werk te tonen. In de openingsfilm Episode 3, Enjoy Poverty onderzoekt de Nederlandse kunstenaar Renzo Martens het belangrijkste exportproduct van Afrika: gefilmde armoede. Hij laat zien hoe de leveranciers van armoede nauwelijks profiteren van de winst; eigenlijk net als bij natuurlijke Afrikaanse exportproducten als cacao en goud. Martens start in Congo een emancipatieprogramma om de plaatselijke bevolking bewust te maken van hun armoede als kapitaalgoed.

Het is niet de enige documentaire op IDFA waarin Afrika centaal staat. Zo zijn er ook zes korte documentaires van Keniase filmmakers te zien, gemaakt in opdracht van het festival. Verder is er een retrospectief van de VPRO-coryfee Frans Bromet en krijgt de Oostenrijkse filmkunstenaar Nikolaus Geyrhalter (Our Daily Bread, 2005) vrij baan. Ook interessant is de documentaire die de BBC over Phil Spector maakte naar aanleiding van de moordaanklacht die tegen de kleurrijke en wereldberoemde muziekproducer liep. In de film Arena - The Agony And The Ecstasy Of Phil Spector ontleedt de bekroonde regisseur Vikram Jayanti de teksten van de vele nummers die Spector schreef en produceerde.

Tijdens het IDFA, dat tot en met 30 november duurt, worden meer dan 300 documentaires vertoond. De belangrijkste festivallocaties zijn Pathé de Munt en het om de hoek gelegen Tuschinski theater. In Escape aan het nabijgelegen Rembrandtplein - nog geen honderd passen lopen - kun je terecht voor debatten en discussies.

Trailer Episode 3, Enjoy Poverty


	Related links » Website IDFA

IAFF: Vier dagen onafhankelijke film

2008-10-16T23:54:00.000+01:00

De nieuwe documentaire van clipregisseur Spike Jonze en Shane Smith draait om een Iraakse metalband die, nadat Sadam verdreven is, hoopt op een muzikale lente in Irak. Die komt er ook, maar al snel gooien bomaanslagen van rebellen roet in de rijst.

Naast Heavy Metal In Bagdad kun je vanaf vrijdag dagen nog naar tientallen andere 'onafhankelijke' films in en rond De Balie. Korte films, videoclips, commercials uit de toekomst, alles kan op de eerste officiële editie van dit festival dat op de resten van Resfest en Mafiafest is gebouwd.

Dat betekent veel vrijgevochten materiaal van filmmakers die tegen de stroom van Hollywood, Cannes en Venetië inzwemmen. Al zijn er beslist overlappingen. Zo was de beatbox-documentaire Love Peace & Beatbox eerder op het filmfestival van Berlijn te zien.

Het IAFF wordt behalve in de Balie ook in de Melkweg en Uitkijk gehouden en duurt tot en met zondag 19 otkober.

Trailer Heavy Metal In Bagdad

Bestaan er nog rebellen in de filmkunst? Op die vraag probeert het Amsterdam International Film Festival (IAFF) de komende dagen een antwoord te krijgen. Met een openingsfilm als Heavy Metal In Bagdad is de aftrap donderdag in ieder geval in orde.


	Related links » Website IAFF » Website De Balie

Empire-lezers roepen Godfather uit tot beste film

2008-10-13T17:11:00.000+01:00

Lijstjes. Bij muziekbladen en sites zijn ze er dol op. Maar in de filmwereld kunnen ze er ook wat van. Het Britse filmblad Empire heeft samen met haar lezers een lijst samengesteld met de 500 beste films aller tijden.

The Godfather (1972) van Francis Ford Coppola voert de lijst van beste films aan, met op de tweede plaats Raiders of the Lost Ark van Steven Spielberg en als derde The Empire Strikes Back van Irvin Keschner, die een duistere sequel regisseerde die de allereerste Star Wars film verre overtrof.

Ze zijn op de redactie van Empire niet over één nacht ijs gegaan. Iedere film heeft een beknopte plotbeschrijving en een oordeel, waarna je kunt doorklikken om een uitgebreidere recensie te lezen. Dat moet me een klus geweest zijn.

Zoals iedere lijst is ook deze Top 500 niet onomstreden. Op het forum van het Britse maandblad is inmiddels een verwoede discussie losgebarsten over welke films er ontbreken, te laag of te hoog staan.

Wij doen graag aan dat spel mee. Zo is de notering van een misbaksel als Cloverfield natuurlijk bespottelijk en staat het geniale Eternal Sunshine Of The Spotless Mind (2004) van Michael Gondry veel te laag, evenals Fargo van the Coen Brothers. Die film vinden we pas terug op plek 198.

Wel weer stoer is de opvallend hoge notering voor Old Boy (2003) van de Zuid-Koreaanse cultregisseur Park Chan-Wook. Ook de 50ste plek van Seven Samurai, een zwart/wit film uit 1954 van de Japanse regisseur Kurosawa stemt de filmredactie van DJ Broadcast gelukkig.

Trailer Seven Samurai


	Related links » De complete lijst » Website Empire

Naomi Kawase retrospectief in Amsterdam

2008-10-08T19:19:00.001+01:00

In het Amsterdamse Filmmuseum is de komende tijd een retrospectief van de Japanse regisseuse Naomi Kawase te zien. Donderdag 9 oktober is de aftrap met een speciale voorpremière van haar nieuwe speelfilm, The Mourning Forest. De film wordt donderdag en vrijdag ingeleid door filmjournalist Dana Linssen.

Met het diep ontroerende The Mourning Forest (Mogari No Mori) won Naomi Kawase begin dit jaar de prestigieuze internationale juryprijs op het filmfestival van Cannes. De Japanse filmmaakster bouwde de afgelopen jaren een solide naam op in het arthouse filmcircuit met autobiografische documentaires en speelfilms. Ze wordt door filmkenners beschouwd als een van de meest getalenteerde vrouwelijke filmmakers van Japan. Haar cv telt inmiddels meer dan veertig titels, waarvan Shara (2003) de bekendste is.

The Mourning Forest (2007) is een hele intuïtieve film, die bol staat van de symboliek en op allerlei verschillende niveaus genietbaar is. Het eerste deel van de film speelt zich af in een idyllisch bejaardenhuis waar verwarde ouderen hun laatste dagen doorbrengen en tikkertje met verlos spelen tussen de theevelden. De jonge begeleidster Machiko sluit voorzichtig vriendschap met de gesloten Shikegu, die nooit over de dood van zijn vrouw heen is gekomen. Dat schept een band, want Machiko heeft net haar kind verloren.

Het bos komt in de tweede helft van de film aan bod en dient als metafoor voor een plek waar verlossing wacht. Nog nooit zag een bos er in een film zo prachtig uit. Bestaan er echt zoveel kleuren groen? En wat ruist het water mooi. De twee verdwalen tussen het gebladerte, waar ze samen een etmaal zullen doorbrengen. In Amerikaanse films zie je acteurs dan heel praktisch worden en op zoek gaan naar voedsel en een weg naar buiten. Daar draait het in deze wonderschone Japanse film gelukkig helemaal niet om. Het gaat om de zoektocht naar binnen.

The Mourning Forest draait vanaf volgende week donderdag (16 oktober) ook in de reguliere filmhuizen.

Trailer The Mourning Forest


	Related links » Website Filmmuseum Amsterdam » Naomi Kawase retrospectief » The Mourning Forest op IMDB

Komt er een vervolg van Blade Runner?

2008-10-08T15:26:00.000+01:00

Nerveuze gezichten bij science fiction fans, na geruchten over een sequel van Blade Runner. Een stel Amerikaanse schrijvers zou bezig zijn aan een script voor de opvolger van de filmklassieker van Ridley Scott uit 1982, meldde filmblog SlashFilm afgelopen week. Het nieuws werd opgepikt door een aantal andere filmsites en verloor steeds meer aan nuance.

Door René Passet

Blade Runner, met hoofdrollen voor de toen nog jonge Harrison Ford en onze eigen Rutger Hauer, wordt algemeen gezien als een van de beste science fiction films aller tijden. In Blade Runner gaat een speciale agent achter een stel opstandige replica's aan, levensechte robotten die geprogrammeerd zijn om slechts vier jaar te leven. De inktzwarte stijl van Scott bleek de filmische tegenhanger van het cyberpunk genre in de geschreven science fiction en werd een blauwdruk voor latere films als Batman, Robocop en The Matrix. Ook de indringende soundtrack van Vangelis groeide uit tot een klassieker.

Het scriptverhaal op het filmblog lijkt een canard. Een van de twee schrijvers heeft zich inmiddels gedistantieerd van het gerucht. De ander blijkt al jaren aan het script te werken. Weliswaar heeft hij contact met de originele producers van Blade Runner, maar zover valt na te gaan is Ridley Scott niet bij het project betrokken. In het verleden heeft de regisseur (die ook der eerste Alien film op zijn naam heeft staan) meermaals laten blijken wel wat voor een vervolg te voelen. Tot concrete stappen kwam het echter nooit.

Trailer Blade Runner (Director's Cut)


	Related links » SlashFilm » Blade Runner op Wikipedia

Redt Kapitein Michael Moore de verkiezingen?

2008-10-08T15:25:00.000+01:00

Sinds deze week kun je gratis en voor niks de nieuwste documentaire van Michael Moore downloaden. Slacker Uprising, heet het ding. De eerste reacties zijn wisselend.

Door René Passet

Vier jaar geleden, voordat de eindronde van de Amerikaanse presidentsverkiezingen aanbrak, ging de Amerikaanse documentairemaker Michael Moore (Fahrenheit 911, Bowling for Columbine, Sicko) met camera op tournee langs tientallen Amerikaanse staten en 62 steden om jongeren te bewegen zich in te schrijven voor de verkiezingen.

Waarom? Omdat bij eerdere verkiezingen bleek dat veel jongeren weliswaar de Democraten steunen maar het teveel moeite vinden om zich in te schrijven als kiezer. Dit 'slacking' (dat je zou kunnen vertalen als lummelen) stuitte de ronde filmmaker dusdanig tegen de borst, dat hij besloot er iets aan te doen.

In Slacker Uprising zie je dan ook hoofdzakelijk universiteitsgebouwen van binnen, waar Moore in drukbezochte bijeenkomsten als een heuse popster wordt toegejuicht. Nou was de 'regisseur met het petje' altijd al nadrukkelijk aanwezig in zijn eigen documentaires, maar ditmaal is het op genante af. In de VS is de docu deze week lauwtjes ontvangen, al was er ook bijval.

In Obama-minnend Europa zijn we het er over eens: deze Michael Moore show (die niet voor niets de subtitel Captain Mike Across America draagt) dient een bewonderenswaardig doel: het bewustzijn bijbrengen aan jongeren dat ze straks het verschil kunnen maken.

De documentaire is officieel alleen voor Amerikaanse inwoners te downloaden maar wie een beetje handig is met zoekmachines vindt al snel een fatsoenlijke stream. Wij vonden binnen een paar minuten een (ook in Europa) werkende YouTube upload.

Verslag premiere plus interview


	Related links » Slacker Uprising op IMDB » De officiële site » De volledige documentaire

Homozombies met harde pikken

2008-10-08T15:24:00.001+01:00

U wilt cult, u krijgt cult. In het Rotterdamse zaaltje Worm is vanavond eenmalig de film Otto; Or, Up With Dead People te zien, een 'queercore meta horrorfilm' van de Canadese cultregisseur BruceLaBruce. Hij maakte een soort homofiele spiegelfilm van Night of the Living Dead, de beroemde zombiefilm van George Romero uit 1968.

LaBruce is behalve filmmaker ook schrijver, provocateur en gay porno ster en zijn prettig gestoorde films roepen doorgaans heftige reacties op. In zijn nieuwste film duikt de jonge zombie Otto op langs een Duitse snelweg. Hij heeft geen idee hoe hij daar terecht is gekomen. Na een lift van iemand belandt Otto in Berlijn waar hij onderdak vindt in een verlaten amusementspark en vervolgens besluit de stad te verkennen.
Daar komt Otto in aanraking met de underground filmmaakster Medea die net bezig is met het schieten van een zombiefilm. Ze besluit een documentaire van haar nieuwe zombievriend te maken.

Klinkt knotsgek? Dat is het ook. Al snel vallen er doden, vliegen de ingewanden door de lucht en zien we een levensgrote zombiepenis voor het gezicht van een willekeurig slachtoffer bungelen. En dan is er ook nog een heftige homofiele seksorgie. Logisch dat Otto; Or, Up With Dead People zelden in de reguliere bioscopen te zien is. Je moet er doorgaans voor naar 'queer filmfestivals' of de cult dvd rental. In een tijd dat het voor gays al lastig is om hand in hand op straat te lopen, gaat LaBruce met een mokerhamer grijnzend taboes te lijf.

Trailer Otto; Or, Up With Dead People


	Related links » Otto; Or Up With Dead People op IMDB » Meer info

Filmprijs voor Nederlandse korte film

2008-10-08T15:22:00.000+01:00

De Nederlandse film Ode Ober van regisseuse Hiba Vink heeft afgelopen weekend een prijs binnengesleept op het Manhattan Short Film Festival. Ode Ober won in de categorie beste montage. Het was voor het eerst dat een Nederlandse productie in de selectie van het festival was opgenomen.

Door René Passet

Ode Ober zat bij de twaalf finalisten die uit meer dan vijfhonderd internationale inzendingen waren geselecteerd. De korte films werden de afgelopen week in meer dan tweehonderd bioscoopzalen op in 42 verschillende landen vertoond.

Ode Ober is een negen minuten durende film die verhaalt over een ontevreden ober. Regisseuse Hiba Vink raakte geïnspireerd door haar eigen ervaringen in de horeca. "Tegenwoordig kan iedereen aan de slag in een bar of restaurant maar de echte, onzichtbare ober is een uitstervend beroep", vertelde ze onlangs op Radio 1.

Ode Ober - met rollen voor Joop Keesmaat, Hunter Bussemaker en Arjen Lubach - draaide eerder op de markt van het Filmfestival van Cannes en won eind mei al de publieksprijs tijdens de korte film competitie in bioscoop Kriterion in Amsterdam. De film is in Nederland nog te zien op 1 november tijdens het Leids Filmfestival.

Interview met Hiba Vink


	Related links » Ode Ober op Wikipedia » Website Leids Filmfestival

Lake Tahoe: simpel, traag, effectief

2008-09-22T10:22:00.001+01:00

Met zijn tweede film Lake Tahoe nestelt de Mexicaanse regisseur Fernando Eimbcke zich definitief in het lijstje jonge filmtalenten. Sinds afgelopen donderdag draait zijn prijswinnende film in vijf steden.

Tekst: René Passet

Boem! Met een droge klap knalt Juan in de openingsminuten van Lake Tahoe tegen een lantaarnpaal. In de Rode Nissan van z'n moeder, op een totaal verlaten weg net buiten het dorp. Lulliger kan een aanrijding niet zijn.

In statische shots zien we vervolgens hoe de jonge knul terug sjokt naar het dorp, op zoek naar een garage of iemand die hem wil helpen. De camera staat stil, Juan loopt links het beeld in en rechts het beeld weer uit. Sprongen in de tijd worden gemaakt door het beeld tijdelijk op zwart te zetten.

Zo simpel kan film zijn. Regisseur Fernando Eimbcke hanteerde die Spartaanse aanpak eerder voor zijn zwart/witdebuut Duck Season (2004), waarmee hij veel prijzen binnensleepte.

Ook Lake Tahoe wordt bejubeld door filmpers en kenners. Op het festival van Berlijn, waar de film begin dit jaar in première ging, kreeg Lake Tahoe de Alfred Bauer-prijs, bedoeld voor een film die de filmkunst in een nieuwe richting weet te bewegen. In Cannes kreeg Eimbcke's film vervolgens het etiket 'ontdekking van het jaar' opgeplakt.

Toch is Lake Tahoe niet voor iedereen. Je moet het trage tempo wel een beetje trekken en kunnen lachen om de droge, voorzichtige gedoseerde humor die vergelijkbaar is met films als 25 Watts, Whisky en Down By Law.

Zo zien we Juan tot drie keer toe achterop een fiets staan van automonteur David, op weg naar de gestrande auto met alweer een nieuw onderdeel in de achterzak. Van links naar rechts door het beeld.

David is een van de vele wonderlijke karakters die Juan tijdens de schier eindeloze dag in het lome dorp leert kennen. Bij de telefooncel in het dorp ontpopt hij zich ineens als martial arts freak die nonchalant z'n gevechtsoefeningen doet terwijl Juan een telefoontje pleegt om ergens geld te lenen. Een hilarisch fragment.

Vertederend is de scène waarin de oude baas Don Heber z'n weggelopen hond afstaat aan een familie met kinderen. "Ik kan hem niet meer uitlaten. En dit is een hond die veel beweging nodig heeft". Hetgeen Juan, die de hond eerder uitliet en kwijtraakte, kan beamen.

Aan het einde van de dag is de auto gemaakt en Juan een paar vrienden rijker. Pas in de laatste minuten van de film krijgen we een verklaring voor de titel, als onze antiheld de Lake Tahoe-sticker van de kofferbak trekt en in het plakboek van z'n broertje legt. "Nee joh, daar zijn we nooit geweest", krijgt die laatste te horen. Het is nu eenmaal lastig wegkomen uit slaperige Mexicaanse dorpjes.

Trailer Lake Tahoe


	Related links » Lake Tahoe op IMDB

Duitse terroristenfilm in de race voor Oscars

2008-09-22T10:21:00.001+01:00

Duitsland heeft de spraakmakende film Der Baader Meinhof Komplex in Hollywood aangemeld als kandidaat voor de Oscar voor beste niet-Engelstalige film. Dat werd door de Duitse filmjury bekend gemaakt.

Tekst: René Passet

Tijdens de première, afgelopen dinsdag in München sloeg de terroristenfilm in als een bom. Na de aftiteling was het publiek minutenlang met stomheid geslagen, alvorens een luid applaus losbarstte. De Rote Armee Fraktion, in de jaren zeventig opgericht door de linkse extremisten Andreas Baader en Gudrun Ensslin en later aangevuld met Ulrike Meinhof, groeide uit tot de actiefste terreurgroep in het naoorlogse Duitsland. De film van Uli Edel begint met de studentenprotesten in de jaren zeventig en eindigt met de zelfmoord (?) in de gevangenis van de opgepakte RAF-leden. Waarna de tweede generatie van RAF-terroristen opstaat .

Verrot
Doel van de Rote Armee Fraktion was destijds zich ondergronds tegen het kapitalistische en 'verrotte' systeem te verzetten. De naam van de groep was afgeleid van het Russische Rode Leger. De term "Fraktion" (een eenheid binnen de Communistische Partij) werd toegevoegd om het verband met de internationale Marxistische strijd te benadrukken.

De RAF-film rijt in Duitsland veel oude wonden open. De bomaanslagen, spraakmakende ontvoeringen en executies van belangrijke zakenmensen maakte destijds diepe indruk bij de Duitsers, die net waren bijgekomen van de gevolgen van de Tweede Wereldoorlog.

Der Baader Meinhof Komplex draait vanaf 20 november in de Nederlandse bioscopen.

Trailer Der Baader Meinhof Komplex


	Related links » RAF op Wikipedia » Officiële website film » Achtergrondsite

DVD: Soulwax - Part of the Weekend Never Dies

2008-09-22T10:20:00.001+01:00

tuesday | 16:00:00 | 16.09.08

Lange tijd wilde dj Tiga niet na hun dj sets draaien. "Wat kun je nou nog opzetten na Ace Of Spaces...en Aretha Franklin", vraagt hij vertwijfeld aan de cameraman. Het fragment is te zien in de documentaire die Soulwax door regisseur Saam Farahmand liet maken van hun wereldtoernee. Zelden zagen we een energieker verslag van een band op toer.

Door René Passet

Wat als eerste opvalt aan Part The Weekend Never Dies (dat eind april al zijn vuurdoop in Paradiso had, maar pas onlangs de winkels bereikte), is de razendsnelle montage. Interviews worden continu versneden met beeldfragmenten die de soundbyte versterken of aanvullen. Als David Dewaele tegen een Japanse journaliste zegt dat Soulwax onder meer een rockband is, zie je bijvoorbeeld een korte flits van een soundcheck in een leeg voetbalstadion. En als twee Britse meisjes na afloop van een Soulwax gig 'It was diabolic, it was beyond diabolic' roepen, flitsen beelden van een cappuccino schuimmachine en rookslangen vanaf het podium voorbij.

De broers Stephan (de rustige) en David Dewaele (de extraverte) waren de afgelopen paar jaar de hardest working men in de danswereld, waarbij toernees van hun projecten Soulwax, 2Many DJ's en Soulwax Night Versions continu door elkaar liepen. Om tot een climax te komen in Radio Soulwax, een all nighter in Gent met bevriende en verwante zielen als Tiga, Justice en Erol Alkan.

Die zijn allemaal te zien in Part Of The Weekend Never Dies. Zo onthult Justice voor de camera van Farahmand dat ze de beats van NY Excuse gejat hebben voor hun debuutalbum. Digitalism op hun beurt veinst woede op de Belgische broers. "Waarom wel een remix voor Justice en niet voor ons?"

Rauwe energie
Saam Farahmand maakte de afgelopen jaren naam met videoclips voor de Klaxxons, Simian Mobile Disco en Janet Jackson. Part The Weekend Never Dies is zijn eerste lange film en aangezien hij niet het budget van een Scorsese had (die voor zijn Stones docu tientallen camera's gebruikte), koos hij dapper voor één enkele digitale camera.

Als het niet uit de breedte kan komen dan maar uit de diepte, was Farahmands motto. Hoe uitputtend hij te werk is gegaan, blijkt uit het onderdeel Nite Versions Live. Ieder nummer blijkt samengesteld uit honderden losse live fragmenten. Een kwart seconde Paradiso, twee seconden Fabric Londen, twee seconden New York. Een close up tijdens Fuji Rock in Japan glijdt naadloos over in een pan shot van een gig in Barcelona. Per shot staat onderaan het scherm waar het geschoten is, informatie die je via de menukeuze gelukkig uit kunt zetten om de illusie van een 'uniek concert' nog enigszins overeind te houden.

Ook in de documentaire zit veel muziek, naast een leuke inkijk in randverschijnselen als groupies, luxe hotelkamers en overspannen bedrijfsleiders. Ook de minder glorieuze kanten van toeren komen aan bod. Proberen de slaap te vatten terwijl de toerbus over verlaten snelwegen naar de volgende stad rijdt (met als leuk detail een hand waarop een telefoonnummer is gekriebeld). Zo'n Soulwax totaalpakket van live spelen en daarna plaatjes draaien is natuurlijk leuk, het is ook slopend.

Overschatte baan
Alom bewondering dus, ook van het bevriende LCD Soundsystem. Al heeft LCD frontman James Murphy nog wel een mooie opmerking over het dj-vak. "Iedere dj zou verplicht een jaar in een punkband moeten spelen", fulmineert hij. "Het dj vak is samen met videospeltester waarschijnlijk de stomste en meest overschatte baan ter wereld."

Waarna een waar beeldenbombardement rond een 2Many DJ's set laat zien dat de Belgen hun geld wél dubbel en dwars waard zijn. Schreeuwende fans, afgeladen festivaltenten en piemelnaakte dansers. Veel meer punk kan dansmuziek niet worden. Part The Weekend Never Dies is van grote klasse en geeft perfect de rauwe energie weer van de Fucking Dewaele Brothers. Een fucking goede documentaire. Part Of The Weekend Never Dies is uit via PIAS.

Part Of The Weekend Never Dies (introductie)


	Related links » Website Soulwax/Part Of The Weekend Never Dies

Where In The World Is Osama Bin Laden?

2008-09-22T10:17:00.001+01:00

thursday | 14:00:00 | 11.09.08

Onlangs werd de chauffeur van Osama Bin Laden veroordeeld tot 5,5 jaar cel. Als er iemand is die had kunnen vertellen waar de Arabische terroristenleider uithangt, was hij het wel. Maar Morgan Spurlock heeft voor z'n nieuwste film Where In The World Is Osama Bin Laden? helaas niet met hem gesproken.

Tekst: René Passet
Foto: Cinéart

Twee jaar terug was de Amerikaanse regisseur Morgan Spurlock verantwoordelijk voor een regelrechte documentairehit. In Super Size Me at hij dertig dagen louter Mc Donalds-voedsel, en deed verslag wat er met hem gebeurde. Hij sleepte er een Oscarnominatie mee in de wacht, die hij overigens niet verzilverde. Met zijn nieuwste documentaire heeft de Amerikaan met de markante hoefijzersnor een nieuwe potentiële filmhuishit afgeleverd, maar neem de film alsjeblieft niet te serieus. Dat doet Spurlock namelijk ook niet.

Zo is de leader een heuse videogame waarin we Spurlock zien knokken met Osama terwijl MC Hammers 'Can't Touch This' uit de speakers knalt. De rest van de docu is onderverdeeld in levels, waarbij de regisseur telkens in nieuwe (islamitische) landen terechtkomt. Aanleiding voor de film was de zwangerschap van Spurlocks vriendin. Waarom moet zijn kind opgroeien in een wereld vol terroristen? Als Spurlock het meesterbrein van Al Quaeda weet op te sporen, wordt de wereld dan geen veiliger plek? Wat volgt is een hachelijke onderneming van één man waarbij de kijker bij voorbaat al weet dat het een kansloze missie is. "Maar als ik iets geleerd heb van dertig jaar Amerikaanse televisie, dan is het wel dat grote problemen in de wereld door een eenling worden opgelost", grijnst Spurlock in de camera.

De superheld in spe wordt vervolgens door een aantal militairen klaargestoomd voor de missie. Hij wordt volgepompt met vaccinaties, krijgt taallessen en leert hoe hij een handgranaat in een afgesloten ruimte kan overleven. (Ga plat op de grond liggen en richt je voeten naar de granaat). Eenmaal op pad door landen als Egypte, Israël en Saudi-Arabië gaat het al snel niet meer om de zoektocht naar de gevreesde terrorist, maar wil Spurlock duidelijk maken dat het beeld dat Bush en Cheney schetsen over de grote boze moslimwereld toch echt enige nuance behoeft. "We hebben geen hekel aan Amerikanen, maar haten wel jullie president", krijgt hij telkens weer van mensen op straat te horen. Logisch, want in Cairo blijkt al dat de verguisde Egyptische leider Mubarak jarenlang in het zadel kon blijven dankzij steun uit de VS. En was het niet de CIA die de corrupte Iraanse shah aan de macht hield?

Michael Moore toonde een paar jaar geleden in zijn documentaire Fahrenheit 9/11 al aan dat de echte extremisten vooral in (het door de VS gesteunde) Saudi-Arabië te vinden zijn. Ook Spurlock schiet in Ryaad een paar spraakmakende scènes. Zo interviewt hij twee angstige leerlingen op een jongensschool, waarbij maar liefst drie leraren aanwezig zijn die snel ingrijpen als de relatie met de VS aan bod komt. Ook spreekt hij een familielid van een terrorist die suggereert dat de VS alles in scène heeft gezegd. "Jullie winnen toch niet voor niets alle Oscars??" In Israël gaat Spurlock zowel bij de Palestijnen als de orthodoxe joden langs, waarbij die laatsten er niet best vanaf komen. Spurlock wordt belaagd, bespuwd en moet uiteindelijk onder politiebescherming uit de joodse wijk worden gered.

Ondertussen raakt de zoektocht naar Osama steeds verder uit beeld. Tegen het einde van de documentaire belandt Spurlock (wiens snor na een paar maanden reizen verdwenen is achter een weelderige baard) dan toch in Afghanistan, waar hij zelfs de grotten van Tora Bora bezoekt. "We willen hier een pretpark openen", krijgt hij van een plaatselijke ondernemer te horen. Voor Osama moet de filmmaker maar in de bergen van Pakistan gaan kijken. 'De Final Round' is aangebroken. Maar jij en ik snappen dan allang dat Spurlock de terroristenleider nooit gaat vinden. Hij heeft zelfs nooit serieus gezocht.

Spurlock gebruikt zijn zoektocht slechts als excuus om te laten zien dat er in moslimwereld vooral aardige mensen leven, die dezelfde zorgen en plichten hebben als wij. Where In The World Is Osama Bin Laden? zal op het de documentairefestival IDFA dit najaar geen prijzen binnenslepen, maar is als luchtige nuancering in een zwart/wit getinte wereld beslist geslaagd.

Trailer


	Related links » Officiële filmsite » Film op IMDB

Spike Lee in de weer met mobiele filmpjes

2008-09-22T10:16:00.000+01:00

Spike Lee in de weer met mobiele filmpjes

wednesday | 14:00:00 | 10.09.08

Spike Lee gaat Daft Punk achterna. Op verzoek van Nokia stelt de Amerikaanse regisseur momenteel een korte film samen uit mobiele-telefoonopnamen van mensen overal ter wereld. Dat idee is niet nieuw. De Franse discokikkers brachten al eens een videoclip (Harder, Better, Faster, Stronger) uit die helemaal was samengesteld uit beelden van mobi cams.

Tekst: René Passet

De Amerikaanse regisseur, die bekend werd met 'black awareness' films als Do The Right Thing, She's Gotta Have It en Malcom X en daarna bij het grote publiek doorbrak dankzij publiekssuccessen als Inside Man en 25th Hour is al maanden in de weer met het ordenen van de inzendingen.

Die blijken Lee's emailadres nog niet te verstoppen, want na ruim vier maanden en flink wat promotie staat te teller pas op 350 filmpjes. De filmpjes zjn al online te zien en vallen eerlijk gezegd bitter tegen. Van de beoogde onderlinge samenwerking tussen de amateurfilmmakers blijkt al helemaal geen sprake. "Ik weet dat ik aan een dood paard trek als ik zeg dat we meer moeten samenwerken", roept Lee in zijn blog wanhopig. "Dit is niet mijn film, dit is niet jouw film, dit is onze film!".

"De eerste sociale film van de planeet", zoals Lee zijn Nokia-project noemt, moet vooral gaan over menselijkheid. Er zijn drie thema's: geboorte, leven en dood. De winnaars van de eerste twee competitierondes zijn inmiddels bekend, de derde ronde wordt binnenkort afgesloten. Je kunt nog steeds filmpjes inleveren, zo staat op de site van Nokia te lezen.

Eind van de maand gaat in de VS de nieuwste film van Spike Lee in première: Miracle at St. Anna. In die oorlogsfilm komen vier zwarte soldaten tijdens de Tweede Wereldoorlog vast te zitten achter de vijandelijke linies in Toscane. De film is ook op het Toronto Film Festival te zien.


	Related links » Spike Lee op IMDB » Lee's blog » Nokia site

Worstelfilm met Micky Rourke wint Gouden Leeuw

2008-09-08T15:50:00.000+01:00

Met zijn film The Wrestler heeft regisseur Darren Aronofsky afgelopen zaterdag de Gouden Leeuw binnengesleept, de belangrijkste prijs van het filmfestival van Venetië. Mickey Rourke speelt daarin de rol van een gevallen showworstelaar op leeftijd die na een hartaanval terugkeert in de ring.

Met het succes voor The Wrestler revancheert Aronofsky (Pi, Requiem For A Dream) zich voor het twee jaar geleden verschenen The Fountain. Veel mensen wisten zich geen raad met die visueel overdonderende maar onbegrijpelijke film. The Wrestler bevat een duidelijk verhaal waarin de gepensioneerde worstelaar Randy 'The Ram' Robinson zich terugknokt in de ring om voor eens en altijd met zijn eeuwige rivaal af te rekenen.

Rourke, die zijn 17 jaar oude chiuaua meenam naar de uitreiking en daarmee de show stal op de rode loper, zei na afloop van de ceremonie dat hij 'vijftien werkloze jaren' de tijd had gehad om zich op zijn rol voor te bereiden.

De Amerikaanse acteur stond ooit te boek als een groot acteur maar was de afgelopen jaren vrijwel uitsluitend te zien in films van het b-garnituur. De ommekeer kwam in 2005 met Sin City, waarin Mickey Rourke schitterde als de spuuglelijke spierbundel Marv.
De zilveren Leeuw voor de beste regie en de prijs voor beste cinematografie gingen beiden naar Paperback Soldier van regisseur Aleksei German jr. De jury, onder leiding van de Duitse regisseur Wim Wenders, viel voor de prachtige langgerekte shots en het grimmige verhaal van die Russische film.

De Franse actrice Dominique Blanc won de Coppa Volpi voor beste actrice. In de stalk-film L'autre speelt ze de rol van doorgedraaide vrouw. De prijs voor beste acteur ging naar de Italiaan Silvio Orlando, die een zorgzame vader speelt in het historische melodrama Il papà di Giovanna. Bij het Italiaanse publiek was de Japanse animatiefilm Ponyo on the Cliff van Miyazaki veruit favoriet.

Aronofsky & Rourke over The Wrestler

Estômago. De kok, de hoer & haar minnaar.

2008-09-05T12:06:00.001+01:00

Estômago, a Gastronomic Story

Films over eten zijn er genoeg. Maar de Braziliaanse regisseur Marcos Jorge voegt een origineel ingrediënt toe aan kookfilms: de gevangenis.

In de eerste minuten van Estômago, a Gastronomic Story zwerft hoofdpersoon Raimundo Nonato over straat. Lange tijd blijft onduidelijk waar hij zojuist vandaan is gekomen. Uiteindelijk wandelt hij een restaurant binnen, krijgt eten, maar valt daarna in slaap.

Omdat Nonato platzak is, dreigt een pak slaag maar mag hij uiteindelijk afwassen. De eigenaar is de rotste niet en biedt de dakloze vreemdeling zelfs aan om dan maar in de keuken te overnachten. Hij heeft zelfs wel wat werk voor hem. Al snel blijkt Nonato beter te kunnen koken dan zijn huisbaas en zit het plaatselijke eettentje binnen no time vol met enthousiaste buurtbewoners. De nieuweling lijkt zijn plek gevonden te hebben.

Regelmatig snijdt de film daarna naar een groezelige, overvolle gevangenis, waar de slungelige en slome Nonato een soortgelijke carrière doormaakt. Door zijn kookkunsten klimt hij steeds hoger in de hiërarchie. Letterlijk, want hij krijgt steeds een hogere matras in het roestige stapelbed. Waarom hij achter de tralies is beland, houdt regisseur Jorge tot het einde van de film achter voor de kijker, waarmee hij ons laat raden naar de tijdslijn.

Macht corrumpeert
Jorge vertelt zijn wervelende verhaal met veel flair en vaart. Niet verwonderlijk dus dat Estômago ('Maag') op het filmfestival Rotterdam uitgroeide tot een van de publiekslievelingen, die op het nippertje naast de hoofdprijs greep.

Toch is Estômago geen opgewekte film. Je kunt hem eerder vergelijken met Greenaways duistere The Cook, The Thief, His Wife & Her Lover en met filmklassieker La Grande Bouffe dan met opgeruimde eetfilms als Eat, Man, Drink, Woman en het Duitse Eden.

Macht corrumpeert, is de uiteindelijke boodschap van Estômago, a Gastronomic Story. De opportunistische Nonato gebruikt zijn talent om macht te krijgen. Toch blijf je als kijker van zijn personage houden, waardoor je niet met een zwaar gemoed maar voldaan de bioscoop uitloopt. Op zoek naar een goed restaurant.

Trailer Estômago

De Ruimtevaart: obscure films en iets met stoom

2008-09-05T12:05:00.001+01:00

De Ruimtevaart: obscure films en iets met stoom

Benieuwd naar de Haagse underground filmscene? Haast je dan naar De Ruimtevaart, een oud kantoorpand waarin een stel filmfreaks komend weekend allerlei obscuur beeldmateriaal zal vertonen.

Zo kun je vrijdag en zaterdag in De Ruimtevaart o.a. terecht voor No-Land van Patricia de Ruijter. Een heuse multimedia installatie waarin de bezoeker kan verblijven en waarbij alle zintuigen een opdonder krijgen van heb ik jou daar. Behalve fotografie, geluid en bewegend beeld gebruikt de kunstenares ook geur, stoom en levensgrote lichtbeelden.

Bezoekers kunnen zelf tijdelijk elementen toevoegen aan No-Land. De kunstenares roept mensen met bijzondere beelden of geluiden op om ze naar haar te mailen via patricia@mediakaal.nl. Elders in De Ruimtevaart worden obscure 8 en 16 mm filmpjes vertoond en kun je in discussie met andere filmgekken. Er zijn ondermeer bijdragen van het Amsterdamse film & foto collectief Hazazah

Ground 3
Het filmprogramma in De Ruimtevaart is onderdeel van het Ground 3 festival wat op zichzelf al een bezoek aan de hofstad waard is. Op zestien bijzondere lokaties verspreid over Den Haag vertonen meer dan honderd undergroundkunstenaars hun werk, spelen er veertig bandjes & dj's en kun je dus naar de film.

Bij 'bijzondere' lokaties bedoelen we ook bijzonder. Dus niet de reguliere zalen zoals het Paard of Bazart maar vergeten kelderpanden, oude fabrieken en zelfs een vrijstaande (gekraakte) villa in de duinen. Het thema van het Ground 3 festival is dit jaar 'For Sale!?'. Daarmee wilde organisatie de discussie aanwakkeren over de oneerlijke verdeling van de opbrengsten binnen de cultuursector.

Ground 3 wordt van donderdag 4 tot en met zondag 7 september gehouden. Het filmprogramma in De Ruimtevaart is op vrijdag 6 en zaterdag 7 september.

Julia: Laat nooit een kind achter in de woestijn

2008-09-05T12:02:00.002+01:00

Julia: Laat nooit een kind achter in de woestijn

wednesday | 16:00:00 | 13.08.08

Wat voor vreselijke vrouw is dat, die een 8-jarig kind ontvoert en aan verwarmingsbuizen vastbindt? De Franse regisseur Erick Zonca geeft in zijn nieuwe film Julia een ontluisterend portret van een alcoholverslaafde.

Door René Passet

Je kent ze wel, van die vrouwen die aan het begin van de avond al dronken zijn. Die slap tegen je aan ouwehoeren terwijl jij nog met je eerste wodka-lime in je handen staat. Julia is zo'n vrouw. Veertig, flamboyant, met goede looks en een vlotte babbel.
Maar het nachtleven trekt langzamerhand sporen op haar gezicht. Na weer een wilde nacht wordt ze steevast met droge mond en doorlopen make-up wakker. Vaak naast een vreemde. Vrienden heeft ze nauwelijks nog, banen houdt ze meestal niet lang.
De film opent met een wild feest waar Julia doorheen fladdert terwijl Sweet Dreams van The Eurythmics uit de speakers knalt. "Everybody's looking for something, some of them want to get used by you." De volgende ochtend struikelt ze verfomfaaid uit een sjieke wagen, het felle en ontnuchterende zonlicht in.

Ontvoering
Julia heeft een levensgroot alcoholprobleem. Haar leven hangt van leugentjes aan elkaar en ze weet allang niet meer hoe ze om iemand moet geven Alleen Mitch (een ijzersterke rol van Saul Rubinek) wil haar helpen en stuurt Julia naar de AA.
Waar ze de Mexicaanse Elena (Kate del Castillo) tegen het lijf loopt. Die klampt Julia aan met een warrig verhaal over haar afgenomen zoontje, dat ze terug wil ontvoeren. Aanvankelijk is Julia totaal niet geïnteresseerd, maar zodra duidelijk wordt dat er veel geld mee te verdienen valt, hapt ze toe.

Met nauwelijks een plan, een proppenschieter van een plaatselijke bad guy en een fles wodka om moed in te drinken is het verbazingwekkend dat de ontvoering überhaupt lukt. Elena is dan al uit beeld, waarbij onduidelijk blijft wat er met haar is gebeurd. Zoals wel meer vragen in Julia niet worden beantwoord.

Helmut Newton
Regisseur Erick Zonca, maker van de bejubelde film La Vie Rêvée Des Anges en groot fan van de Amerikaanse regisseur John Cassavetes, werd getriggerd door een Helmut Newton foto. Waarna de Fransman besloot dat alles in zijn eerste Engelstalige productie om Julia moest draaien. Actrice Tilda Swinton is dan ook in vrijwel iedere scène te zien en speelt de rol van haar leven. Ze zet Julia neer als een harde vrouw die compleet is afgesloten van haar eigen gevoelens.

Dat levert af en toe ontluisterende beelden op. In de eerste uren na de ontvoering zwaait ze continu met een geladen pistool naar de 8-jarige, doodsbange Tom. Ze snapt niet dat het abnormaal is om een kleuter met gaffa tape en elektriciteitsdraad aan de CV-buizen van de hotelkamer vast te binden. Of dat je hem niet alleen en slapend kunt achterlaten in de woestijn, alleen omdat je even naar de stad moet. Het zijn ontluisterende, soms hele nare scènes, die we eigenlijk alleen maar kunnen accepteren omdat we niet geloven dat Julia werkelijk een slecht mens is.

Stijlbreuk
Op het filmfestival van Berlijn, waar Julia begin dit jaar in première ging, waren de reacties op Zonca's nieuwste niet unaniem enthousiast. Veel mensen mopperden behalve over het nare karakter van de hoofdpersoon ook over de lengte (de film duurt ruim twee uur) en vonden het verwarrend dat er halverwege de film een stijlbreuk is.

Dan verandert Julia namelijk van een treurig portret van een afgegleden vrouw ineens in een roadmovie met thrillertrekjes, en heeft de ontvoerster niet alleen meer de politie maar ook de Mexicaanse onderwereld achter zich aan. Toch kruipt de film onder de huid. Swinton is fenomenaal en de uitgebleekte beelden van de Mexicaanse woestijn zijn schitterend. Daardoor vergeef je Zonca de losse eindjes en de soms wat houterige dialogen. Julia is in ieder geval geen film die je koud laat.

Breathe: Adem in, adem uit

2008-09-05T12:02:00.001+01:00

Breath: Adem in, adem uit

Als je niet ademt, ga je dood. Maar als je in Zuid-Korea de doodstraf krijgt, ook. Want daar voeren ze de onherroepelijke straf nog altijd uit. Dat barbaarse vooruitzicht hangt als een donkere wolk boven Breath, de nieuwste film van de Aziatische regisseur Kim Ki-Duk.

Hoofdpersoon Jang Jin wacht in een dodencel gelaten zijn lot af. Hoewel, gelaten. Tot drie keer toe probeert hij zelfmoord te plegen door een afgeslepen tandenborstel in zijn keel te duwen. Breath begint er zelfs mee, met zo'n zelfmoordpoging. Het is een beklemmende scène. Een kale gevangenisvloer, krassen op de muur en een schreeuwende celmaat als het bloed tegen de cameralens spat.

Wie eerdere films van de Koreaanse regisseur Kim Ki-Duk zag, zoals Bin Jip, The Bow en het (in de filmhuizen en op festivals succesvolle) Spring, Summer, Fall, Winter & Spring, weet dat Kim zijn hoofdpersonen altijd in een vacuüm plaatst. De buitenwereld doet er niet toe in zijn films en het decor is immer klein.

Voor Breath koos Kim dus voor een gevangeniscel als belangrijkste speelruimte. Daar ontmoeten de twee hoofdpersonen elkaar in steeds uitbundiger decors. Waarover ik eigenlijk niet teveel moet verklappen. Hou het er maar op dat het vier seizoenen thema opnieuw een belangrijke rol speelt in deze film.

De tegenspeelster van Jin is een gekwetste vrouw, Yeon genaamd. Ze woont in een kleurloze buitenwijk van Taipeh, waar ze haar dagen doorbrengt met beeldhouwen, strijken en televisie kijken. Haar man houdt er een maîtresse op na, waardoor ze de gehele film niets tegen hem zal zeggen en stoïcijns haar eigen gang gaat.

De gevangen Jang Jin doet op zijn beurt ook zijn mond niet open. Waarschijnlijk een gevolg van de scherpe tandenborstels in zijn keel, al zal het praktische feit dat de Taiwanese steracteur Chang Chen geen woord Koreaans spreekt ook een rol spelen.

Dodencel
Met de dialogen beperkt tot een minimum moet de taal dus van het beeld komen. Laat dat nou juist Kim Ki-Duks sterke punt zijn. Weliswaar ligt de symboliek er soms iets te dik bovenop, de ervaren filmmaker weet met sterke shots en een slimme montage veel duidelijk te maken over het hoe en waarom van het handelen van zijn hoofdpersonen.

Met als belangrijkste vraag: wat bezielt een getrouwde vrouw om een relatie aan te knopen met een veroordeelde crimineel? En wat heeft hij eigenlijk voor vreselijks op zijn kerfstok dat hij in de dodencel zit? Op de tweede vraag krijgt de kijker pas in het slotakkoord antwoord. Voor de eerste moet je dieper in de psyche van Yeon duiken.

"Ik was vijf minuten dood toen ik negen was", is het eerste wat ze zegt tegen Jang Jin, als ze in een opwelling besluit hem op te zoeken in de gevangenis. Het blijkt dat de frêle vrouw als kind gepest en met haar hoofd onder water geduwd werd.

Daardoor kan ze zich inleven in de angsten van de ter dood veroordeelde en weet met haar uitbundige bezoekjes de juiste snaar te raken. Die ontmoetingen behoren tot de sterkste scènes van de film. Zit je de eerste twintig minuten naar een doorsnee gevangenisfilm te kijken, zodra Yeon en Jang elkaar ontmoeten in de door camera's gecontroleerde ontmoetingsruimte is er ineens spanning, humor en ontroering.

Kim Ki-Duks films draaien vaak over de grote thema's des levens, zoals vergelding, lust en bezinning. In Breath draait het allereerst om vergeving, compassie en het accepteren van je lot. Maar er zitten ook subtiele verwijzingen in naar thema's die in Zuid-Korea spelen. Zo wordt het houden van een maîtresse in veel Aziatische landen heimelijk geaccepteerd, terwijl homoseksualiteit (Jang deelt zijn cel met een jonge, jaloerse bewonderaar) nog grotendeels taboe is.

Daarnaast is Breath een pamflet tegen de doodstraf. Al krijgt het uitblazen van de laatste adem tegen het einde van Breath onverwacht een nieuwe betekenis. Kim Ki-Duk breidt met deze bijzondere en ongemakkelijke film zijn imposante oeuvre verder uit, zonder overigens nieuwe wegen in te slaan.

Music to See, muziek als videokunst

2008-09-05T11:59:00.000+01:00

Music To See: de videoclip als kunst

Ga je deze zomer op vakantie naar Scandinavië? Wip dan even langs in de hippe Deense stad Århus, voor de expositie Music To See in het moderne museum ARoS. Daar krijgen beroemde videoclip regisseurs en filmmakers als Chris Cunningham, Anton Corbijn en Michel Gondry het krediet dat ze verdienen.

Door René Passet

Londen heeft Tate Modern, Helsinki heeft Kiasma en de Deense studentenstad Århus heeft het prachtige en prestigieuze ARoSmuseum. Naast werk van bekende kunstenaars als Olafur Eliasson, Bill Viola en Ron Mueck kun je er tot medio september ook terecht voor videoclipkunst. In een enorme zaal staan vijf zwarte bunkers waarin per regisseur een bloemlezing van hun beste videoclips te zien is.

"Ja zeg, ik ga toch zeker niet naar een buitenlands museum om clips te bekijken die ik ook op dvd kan zien?" horen we je zeggen. Doe toch maar als je in de buurt bent, want de ervaring om Aphex Twins Come To Daddy of Leftfields Afrika Shox op een metershoog scherm te zien terwijl de beats in vol volume uit de zwaar kaliber speakers vliegen, is toch net even wat anders dan thuis op je LCD schermpje koekeloeren.

Bovendien kun je er de nieuwste videoclip van Björk in zijn volle glorie bekijken en dat alleen al is een bezoek aan ARoS waard. De clip die het Amerikaanse kunstenaarsgezelschap Encyclopedia Pictura voor het nummer Wanderlust afleverde, is namelijk gemaakt in verbluffend echt 3D. Bij binnenkomst zet je een kek brilletje op, waarna je samen met de IJslandse zangeres een kolkende rivier afdendert. Voor Wanderlust combineerden de Amerikanen stop motion met echte beelden en poppen met levensechte modellen. Het resultaat is sprookjesachtig mooi.

Nieuw is het gebruik van driedimensionale beelden door popartiesten overigens niet. Michael Jackson kwam in de jaren tachtig al met Captain EO en ook voor Missy Elliots Ching-A-Ling moest je een mal brilletje opzetten. Is een reis naar het hoge noorden je toch echt te gortig? Ga dan op zoek naar de verzamelboxen die Palm Pictures de afgelopen jaren uitbracht van de genoemde regisseurs. Daarop vind je ook een overzicht van hun beste clips.

Music To See is nog tot 7 september te bezoeken

Dicaprio in Atari-film

2008-06-23T12:15:00.000+01:00

DiCaprio speelt in Atari film

tuesday | 11:00:00 | 10.06.08

Leonardo DiCaprio is straks te zien in de film die Paramount Pictures momenteel produceert over het roemruchte computermerk Atari. Dat liet het entertainmentblad Variety weten.

Door René Passet

De film van schrijvers Hecker and Craig Sherman vertelt het verhaal over de kleurrijke ondernemer Nolan Bushnell, het brein achter Atari en de godfather van zo'n beetje de halve game industrie. Samen met Ted Dabney richtte Bushnell in 1972 het bedrijf Atari Computers op. Ze leverden niet alleen de eerste speelhalkasten met klassiek geworden spellen als Space Invaders, Asteroids en Pong, ook bracht Atari het videospel en de home computer naar de woonkamer.

Nog altijd kunnen sommige gamefreaks en computernerds geen droge ogen houden als je het hebt over Atari 2600. Het bedrijf verkocht wereldwijd meer dan dertig miljoen exemplaren van het kastje, dat oorspronkelijk Atari VCS heette en voorzien was van een markante houtkleurige buitenkant. Atari domineert jarenlang de game markt en wordt pas in 1996 serieus bedreigd door Nintendo, als die een 8-bit (!) spelcomputer op de markt brengen: de NES. Inmiddels zitten we in de zevende generatie game consoles, met razendsnelle machines als de PlayStation 3, de Wii van Nintendo en de Xbox 360 van Microsoft. Atari speelde geen rol van betekenis meer, sinds de verkoop van de 2600 in 1991 werd gestaakt. Daarmee is de Atari 2600 wel de langst verkochte spelcomputer aller tijden.

Slices: veertig clips voor een schijntje

2008-06-23T12:12:00.002+01:00

Slices: veertig clips voor een schijntje

tuesday | 17:00:00 | 03.06.08

MTV en TMF draaien ze nauwelijks nog: underground videoclips van elektronische muzikanten. Maar met de Slices Music Video Collection haal je voor amper een tientje ruim twee uur vette clips in huis. Voor op de buis.

Door René Passet

Je vindt ze regelmatig naast de kassa van je favoriete platenpusher: een doosje met gratis dvd's, ook wel Slices genoemd. Een slim concept uit het oosten: om de zoveel maanden een nieuwe gratis dvd met interviews, achtergrondreportages en videoclips. En nog het aanzien waard ook. Je vraagt je af hoe ze het flikken, die Duitsers.

Na jaren gratis plakjes is er nu een schijf waarvoor je wel in de buidel moet tasten. Kost je nog geen tientje, en dan heb je ook wat: veertig videoclips van de fine fleur uit de hedendaagse elektronische dance scene. We noemen Modeselektor, Ellen Allien, Trentemoller, Jazzanova, Green Velvet, Gus Gus en Vladislav Delay.

Volgens Sense, het bedrijf achter de Slices serie, is de videoclip anno 2008 een ondergeschoven kindje op de clipzenders. Die zenden liever een kansloze onderduikpoging van Sascha Visser in een nachtelijk zwembad of een verlaten Efteling uit dan de nieuwste videoclip van Jahcoozi.

De meeste videoclips op de Slices Music Video Collection stonden al eens eerder op een Slices dvd maar er zitten ook een paar exclusieve en nagelnieuwe filmpjes tussen, waarvan sommigen nog nooit eerder op dvd te krijgen waren.

Jahcoozi - BLN

Franse winnaar in Cannes

2008-05-26T23:50:00.001+01:00

Franse winnaar in Cannes

De koffers zijn ingepakt, de filmtheaters verlaten. De 61e editie van het Filmfestival van Cannes zit er op. Zondag werden de belangrijkste filmprijzen uitgereikt. Een terugblik.

Door René Passet

"Het is een verbazingwekkende, verbazingwekkende film", zei juryvoorzitter Sean Penn afgelopen zondag over de Gouden Palm-winnaar Entre Les Murs. Voor het eerst sinds 1987 won een Franse film de prestigieuze prijs van het grootste filmfestival ter wereld. Ook de Italiaanse regisseur Matteo Garrone (L'Imbalsamatore, Primo Amore) mocht de champagnefles ontkurken. Hij maakte een indrukwekkend maffia mozaïek met de onheilspellende titel Gomora en won daarmee de 'Grote Prijs', de belangrijkste troostprijs in Cannes.

Entre Les Murs vertelt over de ervaringen die onderwijzer François Bégaudeau opdeed aan een middelbare school in het ruige negentiende arrondissement van Parijs. De leraar werkte mee aan het scenario en speelt zelf de hoofdrol in de film van regisseur Laurent Cantet. Ook de rolvertolkingen van de leerlingen in Entre Les Murs zijn van niet-professionele acteurs.

Che
Tegenvallers waren er ook. Zo was de nieuwste Soderbergh te lang en te saai volgens veel filmkenners. De Amerikaanse regisseur, buddy van George Clooney, maakte een viereneenhalf uur durend epos over het leven van Che Guevara. Lichtpuntje was dat hoofdrolspeler Benicio Del Toro wel naar huis ging met de prijs voor beste acteur. De nieuwste Wim Wenders film werd afgekraakt; Palermo Shooting is onbegrijpelijk, pretentieus en vooral niet leuk.

Hunger, de openingsfilm van de sectie Un certain régard, werd bekroond met de prijs voor het beste debuut. Hunger is gemaakt door de in Amsterdam woonachtige Brit Steve McQueen en vertelt het waargebeurde verhaal over de hongerstaking van Bobby Sands in de Noord-Ierse Maze gevangenis op het hoogtepunt van de burgeroorlog daar. De beklemmende en indrukwekkende film hengelde ook de journalistenprijs van de Fipresci, de koepelorganisatie van de internationale filmkritiek, binnen.

Andere winnaars waren de gebroeders Jean-Pierre en Luc Dardenne, die de prijs voor Beste Scenario in de wacht sleepten voor hun film Le Silence De Lorna, en de Braziliaanse actrice Sandra Corveloni. Zij is te zien in Linha De Passe van Walter Salles. Veel van de prijswinnaars zijn later dit jaar in de filmhuizen te zien of worden opgenomen in het programma van het Rotterdamse Filmfestival 2009.

Trailer Entre Les Murs:

Happy-Go-Lucky, aanstekelijk optimisme

2008-05-26T23:48:00.000+01:00

Happy-Go-Lucky: Aanstekelijk optimisme

In Berlijn sleepte Happy-Go Lucky van Mike Leigh een Gouden Beer in de wacht voor beste atrice. Terecht, want Sally Hawkins schittert in haar eerste hoofdrol als onverwoestbare optimist.

Door René Passet

Vaak zegt een goede openingsscene meer over een film dan duizend recensies. In Happy-Go-Lucky, de nieuwste film van Mike Leigh (Naked, Vera Drake) wordt de toon gelijk gezet door hoofdpersoon Poppy. Ze volgt de camera al fietsend door de straten en lanen van Londen. Onderweg lijkt ze op alles te letten behalve het verkeer. Poppy (Sally Hawkins) zwiert zorgeloos langs auto's, zwaait naar vrienden en bekenden en lacht om taferelen die wij niet te zien krijgen. Uit alles blijkt: hier fietst een nieuwsgierige spring in 't veld die vrolijk door het leven gaat.

Dat blijkt ook als na een bezoek aan de markt haar fiets (zo'n lief vouwding met een koffertje achterop en een mandje aan het stuur) gejat is. "Oh, ik heb niet eens afscheid kunnen nemen", is haar laconieke commentaar. Die fietsdiefstal is gelijk de opmaat voor de confrontatie met Poppy's tegenpool: de norse autoschoolhouder Scott. Een chagrijnige, paranoïde racist zonder een greintje humor die overal gevaar ziet en niet aflaat zijn nieuwe leerlinge af te snauwen. Ieder ander zinnig mens had na de eerste les de autodeur keihard dichtgeslagen, maar Poppy niet. Die ziet in de botterik wel een uitdaging.

Adder
In alles is Happy-Go-Lucky de positieve tegenhanger van Naked (1993). In die naargeestige grote stadsfilm is hoofdpersoon Johnny boos op de hele wereld, terwijl Poppy's optimisme werkelijk onverwoestbaar is. "Let's not go into that road", kraait ze vrolijk in een boekenzaak als ze een dik boek met de titel Road To Reality van de plank trekt.

Aan het begin van de film vrees je nog dat er een flinke adder onder het gras zit. Poppy heeft vast kanker. Ze zal haar leuke baan als lerares wel kwijtraken. Of haar beste vriendin Zoe (met wie ze al tien jaar een flatje deelt) sterft door een vreselijk ongeluk. Maar dat gebeurt niet. Al is het niet allemaal rozengeur en maneschijn in haar leven. Poppy heeft een agressieve leerling in haar klas en de ontmoeting met haar zwangere zus loopt uit op een avond vol verwijten over Poppy's zorgeloze leven.

Maar wie zou er niet jaloers worden op iemand die zo opgeruimd en vrolijk in het leven staat? "You can't make anyone happy", vertrouwt Zoe haar hartsvriendin tegen het einde van de film toe. "There's no harm in trying", is Poppy's reactie. Happy-Go-Lucky is een heerlijke arthouse komedie. En daar zijn er niet zoveel van.

Trailer Happy-Go-Lucky

2008-05-26T23:46:00.000+01:00

Muziek voor bij het zwemmen

Bij een coming of age drama met als decor een zwembad hoort natuurlijk een ambient soundtrack. En dus zijn er nauwelijks beats te horen op de score die de Franse hip hop producer Para One maakte voor Naissance De Pieuvres, de trefzekere en gestileeerde debuutfilm van Séline Sciamma.

Door René Passet

Para One ken je misschien van de remix die hij van Daft Punks The Prime Time Of Your Love afleverde, of de verbouwklusjes die hij voor Boys Noize, Ellen Allien en Agoria deed.
Op de soundtrack van Naissance De Pieuvres blijkt Jean-Baptiste de Laubier (zoals Para One in het echt heet) veelzijdiger dan gedacht en bovendien een ware synthesizer-fetisjist.

De in het cd-boekje afgedrukte lijst met gebruikte instrumenten laat zich lezen als een verlanglijstje van analoge adepten: een Juno 106, een Prophet One en een hele rits Moog pedalen, terwijl het album werd gedubt op een hele bijzondere Revox taperecorder. Wat nou digitaal tijdperk?

Wie zweert bij de synthesizeralbums van oude rotten als Vangelis, Kitaro en Tangerine Dream valt zich geen buil aan Para's traag zwevende composities, terwijl ook Boards of Canada geen vergezochte referentie is. Veel akkoorden, geen kop of staart in de compositie en af en toe een viool die uit het water opduikt, zoals in het dramatische Finale.

2008-05-26T23:33:00.001+01:00

Help Me Eros: Wiet als afrodisiac

Help Me Eros is de prikkelende titel van een van de films waarmee het Rotterdamse Filmfestival momenteel op tournee is langs de Nederlandse filmhuizen. Maar ook op DVD te zien is.

Door René Passet

In een poging het festival ook buiten de twaalf winterdagen op het netvlies van filmliefhebbers te houden, hebben ze in Rotterdam een mini-festival bedacht waarin je vijf speelfilms en een verzameling korte films kunt zien die eerder hoge ogen gooiden op het Filmfestival of voor consternatie zorgden. Dat laatste gaat zeker op voor Help Me Eros.

Om Help Me Eros op waarde te schatten moet je wel een beetje van Aziatische films houden. De regisseur is namelijk de Taiwanees Lee Kang-sheng, die als acteur in talloze films van de beroemde filmmeester Tsai Ming-liang schitterde. Nu maakt hij zelf films, waarbij het overduidelijk is van wie Lee het vak geleerd heeft.

Dezelfde prachtige belichting, dezelfde zorgvuldige kaders en een stijlvolle art direction.
Maar het gestileerde Help Me Eros is speelser en ondeugender dan het werk van Tsai Ming-liang, die niet snel zo'n expliciete film over blowen, eetverslaving en seks gemaakt zou hebben.

Liefdeloze seks
In het kort gaat Help Me Eros over een aan lager wal geraakte beurshandelaar die troost zoekt in het kweken van wietplanten, het onophoudelijk blowen en het hebben van allerlei fantasievolle maar liefdeloze seks. In zijn zoektocht naar de ideale blow(job) verkoopt de hoofdpersoon uiteindelijk zijn gehele huisraad.

Voor Nederlanders is het kijken naar een blowverslaafde jongen die aan lager wal raakt niet zo'n groot taboe, maar reken maar dat Lee Kang-sheng in Taiwan grote problemen moest overwinnen om zijn film gemaakt te krijgen. Hoe kom je bijvoorbeeld aan wietplanten in een land waar gebruik en bezit streng verboden zijn?

Wie Help Me Eros nog in de Nederlandse bioscopen wil zien, mag wel opschieten. De Taiwanese film krijgt namelijk geen Nederlandse distributie en draait dus alleen nog tijdens 'Rotterdam en Route', waar verder nog het rauwe en gewelddadige Go With Peace Jamil uit Denemarken te zien is, naast het dromerige en surrealistische Argentijnse La Antenna en de spraakmakende Amerikaanse documentaire Operation Filmmaker.

Geen nood trouwens, als je de bioscoopzaal niet haalt. Want Help Me Eros is door het Belgische Lumière ook op dvd uitgebracht. Distributie in Nederland geschiedt via Video/FilmExpress.

Trailer Help Me Eros

Alleen in Alaska

2008-04-24T10:24:00.002+01:00

Into the Wild

Regie: Sean Penn
Distributie: A-Film

Je kapitaal weggeven aan een goed doel, de rest verbranden en met een rugzak naar Alaska trekken. Zou jij dat doen? Een Amerikaanse twintiger deed het en vertelde het niet na. Maar dankzij Sean Penn is er nu wel een film over z'n avontuur: Into The Wild.

Wat bezielt iemand die net zijn college-examen heeft gehaald en een fikse studiebeurs voor Harvard op de bankrekening heeft om alles op te geven en de wildernis in te trekken?

Een duidelijk antwoord op die vraag krijg je niet in Sean Penns nieuwste film. Toch hakt het waargebeurde verhaal over de 20-jarige Christopher McCandless er flink in.

Het is Sean Penns vierde film, na The Indian Runner, The Crossing Guard en The Pledge. Net als Clint Eastwood, Robert Redford en recentelijk Ben Affleck (Gone Baby Gone) ontpopt Penn zich naast acteur ook als een prima regisseur. Iemand met een eigen filmtaal, durf en een goede kijk op verfilmbare boeken.

Into The Wild is namelijk gebaseerd op de gelijknamige bestseller van Jon Krakauer. Die zich op zijn beurt weer liet inspireren door McCandless nagelaten dagboeken nadat de student de hongerdood stierf in Alaska. Sorry, maar in dit geval is het einde van de film al bekend.

Nature calls

We haken aan als Christopher (een sterke rol voor Emile Hirsch) net zijn examen heeft gehaald en samen met zijn zus in een roestige Chevy aankomt voor een feestelijk diner met z'n ouders. "Rij je nou nog steeds in die oude bak?", moppert vader.

Achter die opmerking blijkt een wereld van frustraties te zitten, aan beide kanten. Niet lang daarna zien we de jonge student 24.000 dollar overmaken op de rekening van Oxfam/Novib, waarna hij met z'n oude barrel en een stel boeken van Tolstoy de woestijn in trekt. Nature calls.

Als zijn wagen het door een springvloed laat afweten, verbrandt Christopher samen met z'n laatste dollarbiljetten de kentekenplaat en trekt de wijde wereld in. Met als enige bezit een rugzak en wat kleding.

Het ultieme doel is Alaska, waar de avontuurlijke student zijn laatste, huiveringwekkende dagen zal doorbrengen in een achtergelaten bus. Maar voor het zover is brengt zijn solistische roadtrip hem langs de graanvelden van South-Dakota, een hippiekamp in de Californische woestijn en (via een River Wild-achtige illegale kayak-trip naar Mexico.

Onderweg ontmoet Christopher, die zichzelf inmiddels de geuzennaam Alexander Supertramp heeft aangemeten, een aantal gelijkgestemde zielen. Waaronder een hippiestel op leeftijd, gespeeld door Catherine Keener & Brian Dierker. Voordat er hechte vriendschappen dreigen te ontstaan, heeft de steeds scruffier ogende eenling alweer z'n hielen gelicht.

Irritante voice over

Penn koos voor een overdadige navigatie in z'n film, alsof hij bang was dat de kijker de sprongen in de tijd niet zou snappen. Zo verdeelde hij het verhaal in vier hoofdstukken, verschijnen regelmatig fragmenten van het dagboek op het scherm en is er een irritante voice over van Christophers zus. Die laatste moet enig licht scheppen in het waarom van zijn vlucht. Maar het blijft onduidelijk of zijn ouders echt zulke nare mensen waren of dat Christopher gewoon een zonderlinge asceet is.

"What the hell are you running from?", vraagt de gepensioneerde militair Ron Franz (een prachtrol van Hal Holbrook) vertwijfeld aan hem. Hij weet het zelf ook niet.

De film is met tweeëneenhalf uur aan de lange kant en kent een aantal zwakke momenten, vooral als onze jonge zonderling weer eens gelukzalig zijn armen ten hemel werpt en de camera om hem heen draait alsof hij Jezus zelf is.

Maar verder alle lof voor cameraman Eric Gaultier, die de pracht en onbarmhartige kracht van de natuur in volle glorie in z'n lens ving. Die natuur is in Into The Wild geen romantisch decor maar ook geen dreigende entiteit, zoals in foute horrorfilms. Onderschat de kracht van de natuur nooit, is één van de boodschappen in deze indrukwekkende film, die het in het midden houdt tussen Cast Away en een roadmovie.

Into The Wild draait sinds vandaag in de bioscopen.

Spaanse victorie op Amsterdam Fantastic Filmfestival.

2008-04-24T10:17:00.001+01:00

Spaanse victorie op Fantastic Film Festival

monday | 11:10:00 | 21.04.08

De Spaanse film [REC] is als publieksfavoriet geëindigd op het Amsterdam Fantastic Film Festival (AFFF). Dat is afgelopen zondag, de slotdag van het festival, bekend gemaakt. Het festival werd door 20.000 mensen bezocht.

Door René Passet

[REC] won wereldwijd al meer prijzen. De Spaanse zombiefilm is dan ook een regelrechte rollercoaster die films met een vergelijkbare docu-achtige aanpak zoals Cloverfield en Blair Witch Project in de schaduw zet.

De prijzenslag op het festival was sowieso een Spaans onderonsje, want er waren ook onderscheidingen voor de inventief gemaakte tijdreis thriller Timecrimes en het sinistere King Of The Hill, waarin een man in de Spaanse bergen door een scherpschutter wordt opgejaagd. Verder was er een prijs voor de korte Nederlandse film De Overkant.

Het festival was dit jaar weer terug in Pathé Tuschinski, na jarenlang vreemd te zijn gegaan in Calypso, nabij het Leidseplein. Door de grote toeloop was het af en toe dringen in de smalle trappenhuizen van het filmhuisgedeelte van het beroemde theater, maar niemand die daar over mopperde.

Het publiek dat jaarlijks afkomt op de mix van horror, fantasy en science fiction maakt zich nu eenmaal wat minder druk dan de mensen die het elitaire IDFA of het massale filmfestival Rotterdam bezoeken.

Bij de horrorfilms zagen we voornamelijk jongens. Wat dat betreft zijn vooroordelen over nerds en vago's wel een beetje waar. Maar bij andere voorstellingen, zoals de anime uit Japan of bij het magistrale spookhuis verhaal The Orphanage, was de man/vrouw verhouding gelukkig meer in balans.

Een onvolledig overzicht van een paar hoogtepunten tijdens het festival:

The Orphanage

Regie: Juan Antonio Bayona, 2007, Mexico/Spanje

"Was je vroeger nooit bang in dit huis?", vraagt de kleine Simon aan zijn moeder Laura (Belén Rueda) in de beginminuten van The Orphanage. Laura heeft het grote landhuis aan zee zojuist gekocht met haar welgestelde man Carlos om er een verpleeghuis voor kinderen te beginnen. Zelf groeide ze ooit op in het voormalige vrijstaande weeshuis.

Spookhuisverhalen zijn al zo oud als het horrorgenre zelf, dus een regisseur moet van goede huize komen wil hij imponeren. Maar de Spaanse debutant Juan Antonio Bayona kreeg niet voor niets de zegen van Guillermo del Toro (Pan's Labyrinth), die de film mede-produceerde. Bayona zet met the Orphanage een zelfverzekerde en sfeervolle film neer, die zijdelings doet denken aan The Others en The Haunting maar ook onmiskenbare Hitchcock elementen bevat.

Nadat het gezin naar het voormalige weeshuis is verkast, gaat zoontje Simon zich al snel merkwaardig gedragen. Hij praat over onzichtbare vriendjes, waarmee hij zoekspelletjes in en rond het huis speelt. 's Nachts klinkt in de gangen spookachtig gebonk en dan is er ook nog een griezelig oud dametje met jampotglazen die opduikt in de schuur.

Op de feestelijke dag dat het pleeghuis open gaat, verdwijnt Simon van de aardbodem. Waarna een vertwijfelde zoektocht begint en Laura uiteindelijk de hulp van een medium (een sterke cameo van Geraldine Chaplin) inroept.
The Orphanage overtuigt op vrijwel alle fronten en ontspoort eigenlijk alleen tijdens de pathetische strandscene, als Simon net verdwenen is en de cameraman zijn nek breekt over de golven. Voor de rest is het een vlekkeloos, spannend debuut met een paar fantastische schrikmomenten.

The Orphanage draait vanaf 22 mei in de Nederlandse bioscopen

Wristcutters, A Love Story

Regie: Goran Dukic, 2007, VS

Je overweegt zelfmoord? Dan kan het zien van Wristcutters, A Love Story je wellicht op andere gedachten brengen. In dit originele debuut van de in Zagreb geboren regisseur Goran Dukic gaan zelfmoordenaars namelijk niet naar de hemel maar naar een niemandsland dat verdacht veel overeenkomsten vertoont met de wereld die ze verlieten. Met dit verschil dat alles er net wat stoffiger, kleurlozer en beduimelder uitziet en dat de mondhoeken met geen mogelijkheid meer omhoog komen.
Arme Zia (Patrick Fugit), die na een verbroken relatie zijn polsen doorsnijdt (na eerst het huis zorgvuldig te hebben schoongemaakt).

We zien hem terug in de vunzige 'take away' Kamikaze Pizza, waar hij een kamer deelt met een norse Oostenrijker.
Zia sluit vriendschap met Eugene, een temperamentvolle Russische muzikant die zichzelf van het leven beroofde tijdens een desastreus verlopen optreden door bier over zijn elektrische gitaar te gieten. Die korte flashbacks van hoe ze 'het' hebben gedaan keert ook bij andere zelfmoordenaars terug in de film. Als Zia ontdekt dat ook zijn ex een einde aan haar leven heeft gemaakt, gaat hij samen met Eugene naar haar op zoek.

Wat volgt is een originele, uiterst sympathieke roadmovie in een heerlijk meanderend tempo, vol droge grappen en allerlei lollige details. Zo zien we Zia vlak na zijn dramatische daad lezen in een roman met de titel A Woman With No Scars, horen we in een kroeg op de achtergrond muziek van Joy Division (van wie zanger Ian Curtis zelfmoord pleegde) en bezoeken de hoofdpersonen tijdens hun trip een wegrestaurant dat Hunger Strike Diner is gedoopt.

Voeg daarbij een opmerkelijke bijrol voor zanger Tom Waits en je snapt waarom Wristcutters uitgroeide tot een van de publiekslievelingen van het Amsterdam Fantastic Film Festival. We hopen op een Nederlandse distributie.

Het is nog niet bekend wanneer Wristcutters weer in de Nederlandse bioscopen te zien zal zijn. De DVD is te koop via:

Sukiyaki Western Django

Regie: Takashi Miike, 2007, Japan

Is er een genre dat de Japanse cultregisseur Miike Takeshi (Audition, One Missed Call, Ichi The Killer) niet in zijn vingers heeft? Met het uitzinnige Sukiyaki Western Django husselt hij zonder schroom de westerns van Sergio Leone en de samurai films van Akira Kurosawa door elkaar en stoort zich daarbij geen moment aan zoiets banaals als authenticiteit of tijdlijn.
Alleen al de openingscene is hilarisch en over de top. In vet verzadigde kleuren en voor een bordkartonnen prairie decor ontwaren we Quintin Tarantino die een krankzinnige cameo speelt als hard-boiled cowboy in een vuurgevecht.

Fast forward to the future naar een gehucht in Yuta, Nebada, waar de saloon Japanse opschriften heeft en twee clans, de Heike's en de Genji's elkaar naar het leven staan. De gangleden zien er uit als een stel figuranten die zo van de clipopnames van Michael Jacksons Thriller zijn weggelopen, met felgekleurde kleding, piercings en a-symetrische manga kapsels.

Inzet, een grote koffer met goud. Natuurlijk ontbreken de stille revolverheld (de Japanse Charles Bronson lookalike Hideako Ito), de laffe sheriff en het mooie meisje niet en eindigt de film in een grandioze shoot-out.

Ook leuk: anderhalf uur breek je je nek over de verwijzingen naar beroemde films uit het verleden, waaronder In De Ban Van De Ring, Star Trek ("Shields!!") en Kill Bill, waarvan het gevecht in de sneeuw is overgenomen. Maar was Kill Bill ook geen verzamelbak van vergeten filmfragmenten?

Jammer is wel dat de Japanse cast van begin tot eind een lelijk steenkolen-engels spreekt, al dragen alle versprekingen en opgelezen tekstjes ook wel weer bij aan de pret. Deze Sukiyaki is smullen voor Takeshi en Tarantino fans en iedereen met een zwak voor smakelijke Aziatische cultfilms.

Het is nog onduidelijk of Sukiyaki Western Django opnieuw de Nederlandse bioscopen zal halen. De DVD kun je hier kopen:

Trailer [REC]

Sufgeluld de zaal uit

2008-04-17T08:58:00.002+01:00

La Graine et le Mulet Sufgeluld de zaal uit

Regie: Abdellatief Kechiche
Distributie: Cineart

Wie slecht tegen gepraat in films kan en van mening is dat de regisseur zijn verhaal in eerste instantie in beelden moet vertellen, heeft het slecht in La Graine et le Mulet. Allemachtig, wat wordt er veel afgeouwehoerd in deze hyperdrukke, ruim twee uur durende Franse film.
Maar regisseur Abdellatief Kechiche mocht zowel in Cannes als Venetië vier prijzen ophalen, dus het waren in ieder geval geen loze praatjes.
La Graine et le Mulet is in meerdere opzichten dan ook een bijzondere film. Alles draait om de familie van zestiger Slimane, een Noord-Afrikaanse immigrant die z’n halve leven als arbeider op een scheepswerf sleet maar na 35 jaar dienst mag ophoepelen. Zijn huwelijk liep al eerder op de klippen, al ziet hij zijn vrouw en kinderen nog iedere zondag als ze allemaal aanschuiven voor de roemruchte vis cous-cous lunch van mama.
Die lunch vormt het hart van de film en is –heel bijzonder- vrijwel real time gefilmd, waarbij door de niet-professionele cast naar hartenlust wordt geïmproviseerd. Want je kunt mij niet wijs maken dat de geagiteerde tafelgesprekken van a tot z in het script stonden. De documentaire-achtige filmstijl draagt verder bij aan de authenticiteit van dit sociale familiedrama.
Maar goed, die cous cous dus. Samen met Rym, de jongste dochter van z’n nieuwe vriendin, besluit Slimane een oud schip te kopen en op te knappen tot restaurant. Met als belangrijkste troef de onovertroffen cous cous (het graan in de titel) van zijn ex-vrouw.
Tijdens hun zakelijke avontuur stuit het tweetal op scepsis, sluimerende discriminatie
en andere tegenslagen, maar in een zinderend en zenuwslopend slot gaat het dobberende restaurant tenslotte open.
La Graine et le Mulet werkte, terwijl ik hem zag, behoorlijk op mijn zenuwen. Maar van de veertig films die ik op het Rotterdamse filmfestival voor m'n kiezen kreeg stak hij er wel bovenuit, merk ik nu, drie maanden later. Het is een eerlijke film, over eerlijke, hardwerkende mensen die ondanks allerlei tegenslagen toch wat van hun leven proberen te maken. Bovendien steek je terloops een hoop op over Noord-Afrikaanse gebruiken en normen. Ook niet verkeerd, in deze polariserende tijden.

La Graine et le Mulet draait nu in de Nederlandse filmhuizen

Tim Burton eregast op Fantastisch Filmfestival Amsterdam

2008-04-07T14:55:00.001+01:00

Tim Burton is eregast op het aanstaande Amsterdam Fantastic Film Festival (AFFF), dat vanaf 9 april in Pathe Tuschinski wordt gehouden. De Amerikaanse regisseur van films als Edward Scissorhands, Sleepy Hollow en Batman krijgt er een speciale onderscheiding vanwege zijn grote rol in de fantastische film.

Tim Burton komt niet alleen een prijs in ontvangst nemen, hij beantwoordt donderdagmiddag 10 april bovendien hoogstpersoonlijk vragen van zijn fans. Alles wat je altijd al wilde weten over de animaties in Gotham City, zijn voorliefde voor morbide sprookjes en het hoe en waarom van zijn favoriete acteur Johnny Depp kun je volgende week donderdag bij de beroemde filmmaker kwijt.

Na het documentairefestival IDFA verhuist ook het andere grote filmfestival van de Calypso naar het sjieke pluche om de hoek. Voor het AFFF gaat het echter om een terugkeer, want jaren terug had het filmfestival ook al Tuschinski als onderkomen.

Het AFFF draait niet alleen maar om horror maar biedt ook voer voor liefhebbers van filosofische Japanse animatiefilms, gestileerde science fiction en onverklaarbare bovennatuurlijke verschijnselen. Ook het bizarre wordt niet vermeden. In het programma-onderdeel Eyes Wide Open zit een vrouw met zeven clitorissen en een Japans meisje met een machinegeweer op de stomp van haar afgehakte arm.

Terror
De jaarlijkse Night of Terror wordt zaterdag 12 april gehouden. Een half uur nadat de klok middernacht heeft geslagen, breken de monsters, zombies en psychopaten los op het filmdoek. Als eerste is de bloedstollende Spaanse filmhit REC aan de beurt. Op het filmfestival van Rotterdam was dit 'live televisieverslag' over een virusuitbraak in een plaatselijk appartementscomplex goed voor veel geschreeuw en gegil, maar het Night of Terror publiek is natuurlijk veel meer gewend.

De doorzetters krijgen om halfzeven 's ochtends (!) de laatste film te verteren: The Rage, een kruising tussen een horrorfilm en slapstick, met hilarische make-up effects. Openingsfilm op woensdagavond 9 april is The Fall, van de Indiase regisseur Tarsem Singh. Als je weet dat hij eerder het schitterende gefotografeerde The Cell voor zijn rekening nam en dat The Fall op het filmfestival van Berlijn een speciale vermelding kreeg, dan wordt duidelijk dat dit gelijk een van de festivalfavorieten zou kunnen worden. Verder is er aandacht voor korte films en is er een Fantastisch Kinderfestival.

Trailer The Fall (Tarsem Singh)

Olie is een smerig goedje

2008-02-27T23:22:00.003+01:00

Een film over olie, is dat leuk? Wel als de regie in handen is van wonderkind Paul Thomas Anderson, de soundtrack van Radioheads Johny Greenwood komt en Daniel Day-Lewis de rol van z'n leven speelt. There Will Be Blood is net zo vreemd als magistraal. Hij draait vanaf donderdag 28 februari.

Tekst: René Passet

Al maanden bereiken ons berichten uit de Verenigde Staten dat de nieuwe film van Paul Thomas Anderson (Magnolia, Boogie Nights, Punch Drunk Love) helemaal de bom is. Laaiende recensies, een onwaarschijnlijk hoge rating op filmsite IMDB.com en acht Oscarnominaties, waarvan er trouwens maar 1 verzilverd werd: die van beste mannelijke hoofdrol.

Terecht, want de prestatie van hoofdrolspeler Daniel Day-Lewis mag er zijn en werd in sommige recensies al vergeleken met de beste rollen van Marlon Brando, Jack Nicholson en Al Pacino. Dan kan je wat.

Er zijn nogal wat parallellen met die andere grote Amerikaanse film die momenteel in de bioscopen draait: No Country For Old Men, van de gebroeders Coen. Allebei de films spelen zich af in de woestijn. Allebei ook belichten ze de 'struggle' van de echte Amerikanen.

Maar waar de Coens de jaren tachtig kozen, draaide al Thomas Anderson de klok een volle eeuw terug. Naar de periode waarin de eerste gelukzoekers naar het westen trokken, op zoek naar zilver en olie.

Gebroken enkel

Andersons epos begint bovendien gewaagd. Gedurende het eerste kwartier wordt er geen woord gesproken. We zien hoofdrolspeler Daniel Plainview (Day-Lewis) eenzaam naar zilver hakken in een mijnschacht. Als hij na een val van de ladder zijn enkel breekt, sleept hij zich eigenhandig terug naar de bewoonde wereld. De boodschap is duidelijk: dit is een man met het doorzettingsvermogen.

Maar ook een man die weinig scrupules heeft als het om het bereiken van zijn doel gaat: schatrijk worden. Aanvankelijk pakt hij iedereen (ook de kijker) in met z'n overtuigende verhaal en vriendelijke snor. Totdat je doorkrijgt dat Plainview zijn zoontje H.W. vooral gebruikt als breekijzer bij lastige zakelijke besprekingen.

Zo gaat hij na een tip van de jonge Paul Sunday langs bij de boerenfamilie om zogenaamd te kamperen. Voor een schijntje verwerft Plainview de rechten om naar olie te mogen boren.

Waarna hij te maken krijgt met de broer van Paul, de jonge dominee Eli. De ronduit enge Eli praat als een kruising tussen de dominee uit Carnivale en Willy Wonka en is net zo fanatiek als oliebaron Plainview

Tussen de twee ontspint zich een jarenlang durende, sluimerende vete. Allebei zijn ze opportunist, gretig naar geld, olie of macht. "Will the new road lead to the church?" wil Eli tijdens een dorpsvergadering weten van Plainview. Vanzelfsprekend", is zijn antwoord. Alleen, die weg komt er nooit. Zoals wel meer beloftes gebroken worden. De confrontaties tussen Eli en Daniel Plainview vormen het hart van de film en leiden uiteindelijk tot een fascinerend slot, dat niet iedereen zal aanspreken maar aankomt als een mokerslag.

Vuurspugende oliebron

Met There Will Be Blood heeft de veelzijdige Paul Thomas Anderson (PTA voor z'n fans) zich opnieuw overtroffen. Na de kikkerregen in Magnolia, de marktwaarde van een stijve in Boogie Nights en de versplinterde piano in Punch Drunk Love bevat ook zijn nieuwste film weer volop memorabele beelden. Met dank aan de fantastische cameraman Robert Elswit, die meer dan eens voor onconventionele oplossingen koos. Zo zien we de ontmoeting tussen Daniel en z'n broer gefilmd vanachter de rug van Daniel. En bij zijn shots van een bulderende en vuurspugende oliebron voel je bijna de hitte op je huid branden, zo spectaculair zijn de beelden.

Voor vervreemding zorgt de aparte soundtrack van Radiohead-gitarist Johny Greenwood. Atonale, traag krassende gitaren worden afgewisseld met een vioolconcert van Brahms. Het effect is soms verbluffend creepy.

Is er dan niks aan te merken op There Will Be Blood? Een paar dingen dan. De film is met 160 minuten aan de lange kant. Bovendien neemt Anderson in zijn schetsmatig neergezette verhaal af en toe wel erg grote stappen en is het lastig te begrijpen waarom Plainview zo'n nare man is geworden.

Dat neemt niet weg dat je dit jaar waarschijnlijk weinig andere films zult zien die zo'n eigen sfeer hebben als dit duistere, dappere epos. De toekomst van onafhankelijke cinema is bij lieden als de Coens en PTA in goede handen.

De trailer bekijk je hier

Filmtips vanuit Rotterdam

2008-02-03T23:27:00.000+01:00

Filmfestival Rotterdam: De beste films

Wat zijn straks de niet-te-missen-films uit de stofwolken van het afgelopen Rotterdamse Filmfestival? Een onvolledig overzicht van de toppers.

"Kun je voor mij geen lijstje maken met de films die ik straks niet mag missen?" is een veelgevraagde reactie van vrienden als ze horen dat ik tien dagen lang ronddwaal op het Rotterdamse filmfestival.
Tuurlijk. Daar gaan we:

REC
Originele en angstaanjagende Spaanse horrorfilm die in eigen land een kaskraker werd. Een TV-ploeg loopt een nachtje mee met de brandweer, maar in plaats van bluswerk filmen ze vooral bloed. De reportage-achtige vorm werkt fantastisch. Blair Witch Project meets 28 Days Later in de vijfde versnelling, maar dan zonder Hollywood-allures.

Distributie: Paradiso, releasedatum: 6 maart

Mio Fratello è Figlio Unico
Sterke acteursfilm van de schrijvers van het epos La Meglio Gioventù. Opnieuw over twee broers, die aanvankelijk recht tegenover elkaar staan. De een is fascist, de ander een linkse arbeiders. Maar met het verloop van de jaren worden beiden milder. Minder goed dan bovengenoemd epos, maar zeer genietbaar.

Distributie: Cinemien, releasedatum: sinds 31 januari.

The Mourning Forrest
Prachtige Japanse film vol symboliek over twee mensen die allebei een dierbaar iemand hebben verloren. Een verpleegster en een oude man, die samen verdwalen in een bos en daar hun verdriet een plek weten te geven. Nog nooit zag je zoveel kleuren groen in één film. Een moeilijke film wellicht, maar wie doorbijt krijgt veel moois terug.

Distributie: Filmmuseum, releasedatum: n.n.b.

Estômago, a Gastronomic Story
Smulfilm uit Brazilië. Regisseur Marcos Jorge is een groot verhalenverteller, met een scherp oog voor detail en een goed gevoel voor humor. Hij vertelt een boeiend verhaal over eten, macht en seks en trapt daarbij nimmer open deurtjes in. Gefilmd in een echte gevangenis, die net verlaten was voordat de filmploeg neerstreek.

Distributie: Cinemien, releasedatum: n.n.b.

No Country For Old Men
Lijkt me duidelijk. De nieuwste film van de Coens is gelijk hun beste. Terugkeer naar de grimmige misdaad uit hun eerdere films, zonder hun zwarte humor te verliezen. Javier Bardem is angstaanjagend goed als onderkoelde, psychopathische hitman.

Distributie: Universal, releasedatum: 14 februari

Persepolis
De publieksfavoriet van Rotterdam. En terecht, want de zwartwit-animatie over een meisje dat uit de wurggreep van de orthodoxe ayatollahs van Teheran vlucht en in Europa opgroeit, wordt prachtig en zonder valse sentimenten verteld. Een Oscar voor beste buitenlandse film hangt in de lucht.

Distributie: A-Film, releasedatum: 28 februari

Filmfestival Rotterdam, terugblik

2008-02-03T22:30:00.000+01:00

Terugkijken op tien dagen films

Voor het eerst sinds jaren is het aantal bezoekers van het Rotterdams Filmfestival af- in plaats van toegenomen. Maar met 355.000 betalende bezoekers en een sterk pak films heeft de organisatie weinig reden tot klagen.

Afgelopen zaterdag won de animatiefilm Persepolis de publieksprijs van het Rotterdams Filmfestival. Ieder jaar begint het tegen het einde van het festival ineens prijzen te regenen. Eerder al ontving Flower in the Pocket samen met nog twee films de zogenoemde Tiger Award. Een aanmoedigingsprijs voor jonge filmmakers. De binnen- en buitenlandse filmpers bekroonde El Cielo, la Terra y la Lluvia tot beste film.

De publieksprijs is commercieel gezien de belangrijkste. Reken maar dat de meeste films uit de top tien later dit jaar in de Nederlandse bioscopen te zien zullen zijn. Zelf zag ik er zeven, waarvan Estômago, a Gastronomic Story beslist een van de sterkste was. Met veel geluk bemachtigde ik op de valreep een kaartje voor die Braziliaanse, stijf uitverkochte film, nadat ik eerder deze week (nota bene tijdens het concert van Underworld, elders in Rotterdam) een sms kreeg van een filmvriendin. "Je MOET naar Estômago", stond er in. Dat doe je dan.

En ik moet zeggen, die vriendin had gelijk. Regisseur Marcos Jorge is een groot verhalenverteller, met een scherp oog voor detail en een goed gevoel voor humor. Estômago toont twee periodes uit het leven van Raimundo Nonato, een sympathieke, bescheiden & berooide kerel die een talent blijkt te hebben voor koken. We zien hem beurtelings in een smerige, overvolle gevangenis en in keukens van twee restaurants.

Lange tijd blijft het voor de kijker onduidelijk wat de chronologie daarin is. Zat Nonato nou eerst in de bak en leerde hij daarna koken of andersom? En waarom zat hij eigenlijk gevangen? Dat verklappen zou flauw zijn. Maar sinds Eat, Man, Drink, Woman zag ik niet meer zo'n heerlijke film over eten. Al gaat Estômago ook over seks en macht. "Deeg is als een vrouwenkont, je moet er stevig in knijpen", leert Nonato tijdens z'n eerste kookles. Maar je kunt ook andere dingen met billen doen, blijkt later. Een film om van te smullen.

Bloedmooi vampiermeisje
Eerder deze week beloofde ik trouwens terug te komen op een vampierfilm uit Zweden, Let The Right One In. Die film is -heel verrassend- op de negende plek van de publiekslievelingen is geëindigd. Verrassend, omdat vampierfilms meestal geen groot publiek aanspreken. Zo'n bloederig bijtfestijn is vooral voer voor liefhebbers, zeg maar.

Maar Let The Right One In is dan ook geen doorsnee vampierfilm. Er zitten naast bloed en geweld ook elementen van een coming of age drama in terwijl het camerawerk (van de Rotterdamse Hoyte van Hoytema) bijna kunstzinnig is. Het scenario is afkomstig van een bestseller-boek in Zweden en simpel te vertellen.

De 12-jarige hoogblonde Oskar wordt op school flink gepest door een stel rotjochies maar sluit vriendschap met het nieuwe, bloedmooie buurmeisje. "Ik ben al heel lang 12", zegt ze bij het klimrek.

Er is wel meer merkwaardigs aan Eri. Zo ruikt ze nogal sterk, gaat ze niet naar school en loopt ze op blote voeten in de wintersneeuw. Maar ook Eri heeft weinig vrienden, dus dat schept een band.

Als gaandeweg duidelijk wordt hoe Eli aan de kost komt, heb je het androgyne meisje met de bruine ogen al lang in je hart gesloten en vergeef je haar zelfs de ergste slachtpartijen in de besneeuwde straten van Stockholm.

Wist je trouwens dat je een vampier expliciet moet uitnodigen in je huis omdat ze anders uit hun ogen beginnen te bloeden? Zie daar de verklaring van de titel. Na veertig films zit het bloed ook achter m'n eigen ogen. En dus blijf ik vanavond maar eens thuis. Lekker een dvd-tje kijken.

Estômago op IMDB

Boek Let The Right One In

Let The Right One In op IMDB

Publieksprijs

Passetti's filmpagina

IFFR 2012: In de wereld van Kaurismäki bestaan geen computers

Filmfestival Rotterdam: Afgescheurde filmkaartjes tellen

Filmfestival Rotterdam: Wilt u de totale gekte?

Filmfestival Rotterdam: Groeten uit Libanon

Filmfestival Rotterdam: Mongooltje naar de top

Filmfestival Rotterdam: Hoektanden en LSD cinema

Filmfestival Rotterdam 2010: Apen & broederliefde

Filmfestival Rotterdam: Apen & broederliefd

DSC00350

Chris Cunningham live in Parijs

Beeldkunstenaar leukt Warpfeest op

Related links

De muziekliefde van filmfamilie Coppola

Imagine: het griezelen kan beginnen

Zombiehorror & ledematenleed

Related links

Een nieuwe lente, een nieuw filmfestival

Anton Corbijn gastcurator Filmfestival Breda

Related links

Complete Warner filmarchieven op dvd

Related links

Toyland opent Go Shorts filmfestival

172 Korte films waaronder een Oscarwinnaar

Related links

Tokyo Sonata

Debussy klinkt nooit meer hetzelfde

Related links

Horror in de Melkweg

Related links

AFFF heet voortaan Imagine

Related links

Welterusten Hilversum

Dexter & Mad Men: Twee must see series

Related links

Involuntary

Filmkijken door een koker

Related links

Japanse outsider wint beeldenstorm

DeparturesOver de doden niets dan goeds

Related links

Beestenboel uit Zweden

Minilogue DVD, Animals-the Movie

Related links

Fever Ray: geheimzinnige explosies in een zwembad

Related links

‘Slamdunk’ Millionaire

Mensensmokkel op een bevroren rivier

Frozen River

Related links

Goeie deal van Cinneville

Related links

Bal der geweigerden, terugkijken op elf dagen films

Haunted House, de werkelijkheid is nog enger

Gomorra, Maffiafilm zonder helden

Los Bastardos: Wie is de grootste klootzak?

Watch more YouTube videos on AOL Video

Kantoorgebouw als filmdoek

Banden met de maffia

Pure horror: al je filmkaartjes verliezen

Afdansen na het filmkijken

Filmfestival Rotterdam, Wit licht maar dan anders

Programma Rotterdams filmfestival bekend

Related links

Rated X: Vier dagen geile films kijken

Related links

Vier Golden Globes voor Danny Boyle

Related links

Nieuw filmjaar trapt af met ontroerende The Visitor

Related links

Doosje naargeestigheid

Vroeg werk van Haneke gebundeld.

Pittige schoolklas

IDFA: tien dagen keiharde werkelijkheid

Related links

Justice dvd : het kruis komt op tv

Related links

Gestrande Kuifje film vlot getrokken

Related links

Eye candy genoeg tijdens N8

Departures
Over de doden niets dan goeds